ถึงจอมโจรดอกไม้ ผู้รอนแรม

ดาวปลาตะเพียน.....เพื่อนรัก

โอได้อ่านจดหมายที่ เซ็กซี่ที่สุดในโลกของดิวแล้วนะจ๊ะ

ดูสิ เปลือยหมดจดล่อนจ้อนเลย .....

"เป็นยังไงบ้าง"  เป็นคำถามยอดนิยม จากพี่น้องผองเพื่อนรอบข้าง
แต่โอไม่สามารถตอบใครได้เลยว่าตอนนี้ โอเป็นยังไงบ้าง

ตอบไม่ได้เลยจริงๆ

     เมื่อตอนเที่ยง ดิวโทรมา โอยังไม่ลุกไปไหน นอนกินน้ำตาอยู่บนเตียงอยู่เงียบๆ 
คนเดียว    "กินน้ำตาเป็นมื้อเที่ยงเลยนะโอ" ดิวยังแซว 
เห็นไหมๆ  โอมีความสามารถพิเศษนะ กินน้ำตาต่างข้าวได้ด้วย....

      ส้มหรือภานะดิว ที่พูดไว้ว่า
"ร้องไห้ไปก็เท่านั้นเอง ร้องแล้วไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นมาเลย  น้ำตาก็คือน้ำตา ไม่มีความหมายอะไรเลย"  อ่านถึงตรงนี้แล้วก็แอบเศร้า
นั่นสินะ ...  โอ ไม่สิ "เรา" เสียน้ำตามามากมายแค่ไหนแล้ว
แต่เราหัวใจของเราก็ยัง จมจ่อม อยู่ที่เดิม ไม่ลุกไปไหนเสียที
เรายังมี "ใครคนนั้น" อยู่ในหัวใจเสมอ
ทั้งๆ ที่ สิ่งที่เค้าได้ฝากเราไว้ ก็แค่รอยเท้า ที่เหยียบย่ำเราผ่านไปเท่านั้นเอง....
แต่ทีเลวร้ายยิ่งกว่า รอยเท้าเล็กๆ นั่นมันยังมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเราอยู่นี่เอง

ในคืนที่เรา นั่งกอดเข่าร้องไห้จนตัวโยน  ก็หวังแค่เพียงว่า
จะมีเสียงของ "ใครบางคน" ส่งมามาทางโทรศัพท์
ถามเราด้วยความเป็นห่วงเพียงเล็กน้อยว่า  "เป็นอะไรหรือเปล่า?"
เพียงแค่นี้น้ำตาที่นองหน้าก็พร้อมจะหยุดไหลรินได้ทันที

แต่ปาฏิหารย์กลับไม่เคยเกิดขึ้นเลย.....  
น้ำตาก็ยังเป็นน้ำตา ที่ยังเอ่อท้นท่วมใจได้ในทุกคืน

 บางครั้งโอก็นึกโกรธตัวเอง 
ทำไมนะ.... ทำไมโอถึงไม่ไปจากชีวิตเค้าเสียในขณะที่ยังมีเรี่ยวแรงอยู่
แต่ตอนนี้โอเหนื่อยแทบจะหมดแรงแล้วดิว  
 เหมือนยืนร้องไห้อยู่กลางสายฝน
เหนื่อยอ่อน จนไม่มีแรงที่จะยืน เข่าทรุดลงจรดพื้นแล้ว
อีกเพียงน้อยนิด  ก็จะเอนตัวล้มกองอยู่ตรงนั้นแล้ว........

เภาที่ใช่ไหมดิว ที่พูดว่า
"เมื่อเรารัก เราก็จะรักและยอมได้ทุกอย่าง แล้วปล่อยให้สายใยของลูกตุ้มนั้นแกว่งไปเรื่อยๆ จนกว่ามันจะขาดไปเอง" 
นอกจากจะ "ยอม" แล้ว เรายัง "อดทน" ได้ทุกอย่าง ใช่ไหมดิว?
แล้วเมื่อไหร่หนอ  สายลูกตุ้มของความรักในใจเรานั้นมันจะขาดลงเสียที

ลูกตุ้มนี่มันหนักเนอะ แกว่งมาโดนใจเราทีไร ก็เจ็บปวดได้ทุกที.....

โอคงเป็น "ส้ม" ที่ถูกเงาของ "ภา" มาทับร่างแล้วจริงๆ
น้ำตามันอุ่นรื้น และไหลรินได้ทุกครั้งที่มีอะไรมากระทบใจเพียงน้อยนิด

ดิวจ๋า.....โอคงเป็น "แคสก้าคนเดิม" คนนั้นไม่ได้อีกแล้ว
แคสก้าที่เคยบ้าบิ่น  ไม่แคร์สิ่งใด
มีความสุข หรรษา ได้ด้วยตัวเอง
เป็นหญิงสาวเจ้าสำราญ ที่มองโลกในแง่งามได้เสมอ
โลกของแคสก้า ที่สวยงาม และรื่นรมย์ แต่แข็งแรง
แคสก้าที่เคยมีความรักให้กับคนทั้งโลก ใบไม้ทุกใบ ต้นไม้ทุกต้น ดอกไม้ทุกดอก

แต่ตอนนี้โลกของแคสก้ามันหดหู่ โศกเศร้า และเปราะบาง
เกินกว่าจะกางปีกเพื่อปกป้องโลก ได้เหมือนเมื่อก่อนแล้วดิว........

ขอเวลาโอหน่อยนะจ๊ะดิว
ขอเวลาให้โอได้เยียวยาตัวเอง
ขอเวลาให้โอได้พักฟื้น

แล้ววันหนึ่ง "แคสก้าบ้าบิ่น" คนนั้นของดิวจะกลับมา

  ป่านนี้ดิวคงกำลังเดินทาง อยู่บนรถไฟแล้ว
อีกไม่นานนี้ โอก็จะได้เดินทางด้วยรถไฟแล้วเหมือนกัน  
ครั้งนี้ รถไฟ มันจะพาโอไปในที่ ที่มี "ผู้ชายตัวโต" คนนั้นอยู่
เค้าที่อยู่นั่น แต่หัวใจของเค้าอยู่ที่ไหน โอไม่รู้เลย...

เราเคยเดินทางไปกับรถไฟ ด้วยกันไหมดิว?
ไม่สิ ไม่เคยเลย ...
เคยแค่ บังเอิญเจอกันบนรถไฟ โดยบังเอิญ 
แล้วดิวเดินทางไปกับใคร โอคงไม่ต้องพูดถึง
เพราะ "ประชาชนชาวดาวอังคาร" คนนั้นเค้าอยู่ใน "ความทรงจำ" ของดิวอยู่แล้ว
แต่ถ้าไม่อยากจำ ก็จำแต่โอกับเจ้าครีมก็พอนะจ๊ะ :-)  

อยากเห็นทรงผม ทรงใหม่ของดิว
รีบกลับมาก่อนที่ผมจะเสียทรงไปซะก่อนนะ 
โอจะรอ ......

รัก

โอเอง