เขียนกันอย่างไม่มีอารัมภบท ...เข้าประเด็นกันเลย!

เมื่อวานนี้ เราเผลอไปถามชายนอกคอกผู้หนึ่งเข้าว่า
"ถามจริง สะสมมีดไว้กี่เล่ม น่ากลัวโคตร ไอ้พวกมีอาวุธอยู่ในมือเนี่ย" (ตัดประโยคที่พาดพิงถึงสถาบันออกแล้ว)

เหมือนไปกระตุ้นต่อมคลั่งไคล้ของมีคม ท่านผู้นี้ก็เลยร่ายยาวพร้อมส่ง Link ประกอบคำบรรยาย

"ใครเค้าเปิดเผยอาวุธของตัวเองกันล่ะ 
บอกง่ายๆว่าติดตัวไม่ต่ำกว่าสองก็แล้วกัน

จะส่งคนมาเก็บต้องให้มากกว่าสองขึ้นไปนะ 

อีกอย่างอย่าเห็นมีดเป็นอาวุธสิ
เพราะบ้านเราเห็นมีดเป็นอาวุธ
ทำให้มีดบ้านเราไม่พัฒนาเหมือนญี่ปุ่นเค้า
มีดก็เป็นของสะสม เป็นเครื่องมืออย่างหนึ่ง
เป็นสินค้าส่งออกได้"

ฟังแล้วก็คิด นี่มันคงเป็นลักษณะทั่วไปของผู้ชาย

ขนาดพ่อศรีเรือนของเรายังเคย*สะสม*ปืนสมัยหนุ่มห้าว (อ้างว่าไว้ป้องกันตัว)
ก่อนที่จะละทิ้งทุกอย่างมาจับตะหลิว เพื่อทำกับข้าวให้ลูกน่ารักแสนออดอ้อนอย่างเรากินทุกเช้าค่ำ

แม้เราจะคุ้นเคยกับอะไรที่"ชายโว้ย" (ตรงกันข้ามกับ "หญิงจ๋า")ในหลาย ๆ ด้าน  เราก็มองอาวุธเป็นเพียงเครื่องมือ

....เป็นเครื่องมือทุ่นแรง เช่น มีมีดไว้ปอกผลไม้ หั่นผัก
....เป็นเครื่องมือเพิ่มความรุนแรง เมื่อมีโทสะ โมหะเข้าครอบงำ

เพื่อนผู้ชายอีกคนหนึ่งเถียงว่า"มองเป็นกีฬาสิ ยิงปืน คลายเครียด"

ซึ่งก็ไม่ผิด แต่มันก็เสี่ยงต่อความเคยชินยิ่งนัก หากว่าคุณมีอาวุธในครอบครอง แล้วอยู่ ๆ มาวันหนึ่งคุณเครียด?
- อย่าได้เผลอยิงคนอื่นหรือตัวเองคลายเครียดขึ้นมาซะล่ะ!

ดังนั้นสำหรับเราแล้ว แม้ยามโกรธเกลียดอยากระบายโทสะกันขึ้นมา เก้าอี้ โต๊ะ ช้อนส้อม ผ้าเช็ดมือก็เป็นอาวุธได้
- แต่ "อาวุธที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นอาวุธ" เช่นปืนผาหน้าไม้(รวมทั้งมีด) ไม่ควรอยู่กับมนุษย์ในปริมาณมากเกินไป และใกล้มือมนุษย์อย่างง่ายดายเกินไป

มีปัญญาเป็นอาวุธ ก็คมพออยู่แล้ว!