จากต้นฉบับคือ Madam Butterfuly ละครโอเปร่าที่โด่งดังเกรียวกราวของ Giacomo Puccini มาเป็น AF The Musical Jojosan ก็ต้องเป็นโจโจ้ซังแบบวัยรุ่นๆ อยู่แล้ว

งานนี้กำกับโดย ต้อ มารุต สาโรวาท แต่อาจเป็นเพราะดิฉันไม่ใช่แฟน AF (Academy Fantasia) เป็นทุนเดิม แต่กลับ (ต้อง) ไปดูละครเวทีเรื่องนี้ก็เลยบอกได้ทันทีเมื่อเห็น Cast ว่าบุคลิกตัวละครค่อนข้างมีปัญหา ซึ่งเป็นโจโจ้ซังหน้าร้ายฉบับ "มิ้น AF3" ที่ดูขัดแย้งกับความอ่อนหวานอ่อนโยนของเกอิชาผู้เลื่องชื่อแห่งเมืองนางาซากิ และนายทหารเรือพิงเคอร์ตันแสดงโดย "ว่าน AF2" ไม่น่าเชื่อถือเลยว่าเป็นนายทหารเรืออเมริกันผู้สง่างาม (ชุดบนสุด)

หากว่าได้ดูนักแสดงอีกชุดหนึ่งเป็น "ลูกโป่ง AF4" กับ "ตุ้ย AF3" (ชุดล่าง) อาจจะดีกว่านี้?

 ภาพจากดาราเดลี่ค่ะ

ช่างบังเอิญเหลือเกินที่ช่วงนี้มีเรื่อง *รักในความต่าง* มีญี่ปุ่นเป็นฉากหลังเข้าโรงละครเหมือนกัน

จนดูเป็นศึก "โจโจ้ซัง" กับ "คุณหญิงกีรติ (ข้างหลังภาพ)"
ระหว่าง "ตายอย่างมีเกียรติ ดีกว่าอยู่อย่างไร้ค่า" vs "ฉันตายโดยปราศจากคนที่รักฉัน แต่ฉันก็อิ่มใจว่าฉันมีคนที่ฉันรัก"

ถ้าใครคิดมากก็อาจดูเป็น "AF" (หมู่คณะ) ชนกับ "เดอะสตาร์" (บี้)

แต่หากเปรียบเทียบง่ายๆ แค่ทางเลือกโรงละครระหว่าง "M Theatre" กับ "เมืองไทยรัชดาลัย เธียเตอร์" ทำให้ภาพออกมาผิดความรู้สึก ชวนให้รู้สึกว่า AF the Musical เป็นมวยรอง

--------------------------------------

ในเมื่อดิฉัน(ต้อง)ไปดูโจโจ้ซังมาแล้ว ก็ต้องยอมรับว่าข้อผิดพลาดทางเทคนิคด้านระบบเสียงใน M Theatre สร้างผลเสียให้กับการแสดงละครเพลงเรื่องนี้มากขึ้น เป็นการทำลายสุนทรียทางอารมณ์ประมาณหนึ่ง ขณะที่คนดูกำลังควรจะซึ้ง กลับต้องสะดุดเล็ก ๆ บ่อย ๆ

ดิฉันผ่านองก์แรกไปอย่างค่อนข้างเบื่อ รู้สึกเหมือนเสียเวลาดึกดื่น ต้องมานั่งดูมุกละครหลังข่าวประเภทนางมารเสียงแปร๋นนอกสถานที่ แถมองค์ประกอบการแสดงต่าง ๆ ก็ดูไม่เนียน ราวกับละคอนเวทีนิสิตนักศึกษามาเฮฮาปาร์ตี้

แต่ในเวลาต่อมาก็ลื่นไหลมากขึ้นตามลำดับ ฉากต่าง ๆ ดูมีสีสันน่าสนใจมากขึ้น ซึ่งก็เข้าใจมาตั้งแต่เริ่มต้นแล้วว่ามีข้อจำกัดว่าคงไม่อลังการ์ไปมากกว่านี้ ด้วยขนาดโรงที่เล็ก

โดยรวม โจโจ้ซัง the musical ทำให้ดิฉันแอบสัปปะหงกและเบื่อเล็กน้อย
แต่ก็ดูได้...จนจบ

ซึ่งต่อให้ดิฉันรู้สึก *เฉย ๆ* ยังไง แฟนคลับ AF ก็คงหลั่งไหลไปดู

สรุป - - - ละครเพลงเรื่องนี้ ไม่เหมาะกับคนที่ไม่ใช่แฟน AF ;)