“เวลาที่ประเทศเรามีปัญหา  ก็เหมือนรถที่เสียอยู่ และก็มีคนช่วยอยู่(แค่นี้) และคนส่วนใหญ่ทำอะไรกันครับ ครับ

แล้วถ้าคนที่ช่วยอยู่อ่อนแรงลงละ อยากรู้ไหมพวกเราจะทำอย่างไร ครับ

                ลืมไป  ว่ามีอยู่แค่ในนิทาน สุดท้ายก็โทษกัน ในขณะที่เรากำลังถอยหลังและปลอบช้ำไปเรื่อย ๆ ถึงเวลาหรือยังที่พวกเราจะรู้จักคำว่า...” ภาพขึ้นตัวอักษรคำว่า “ความสามัคคี” คำที่ผมเขียนตั้งแต่นั้นจนถึงบรรทัดนี้ เป็นถ้อยคำของโฆษณาอีกชิ้นหนึ่งที่โดนใจใครหลาย ๆ คนขณะนี้ ของกองทัพบก และโครงการคุณธรรมนำไทย ผมสงสัยว่าบ้านเมืองเราขาดแค่”ความสามัคคี”เหรอ

                เช้าวันอาทิตย์ที่ผ่านมาผมมีอันต้องตื่นตั้งแต่ ตี 4.15 นาที ไม่ได้ตื่นมาเฉย ๆ แต่ต้องออกเดินทางไม่เกิน ตี 5 เพราะมีสิ่งที่ต้องทำเกี่ยวกับงานรายการวิทยุเทปแรก  วันแรก ๆ ก็คงต้องไปช่วยลุ้นกันหน่อย แต่ทำไปทำมากับลุ้นการเดินทางของตัวเอง

                เช้าวันอาทิตย์แบบนี้ไม่มีปัญหาเรื่องรถติด แต่มีปัญหาว่าไปสถานีไม่ถูก ก่อนมาผมถามทางมาคร่าว ๆ ได้ความว่าเห็นร้านเซเว่น ฯ แล้วเลี้ยวเข้ามาเลย แต่มันมี 2  ร้าน ผมตัดสินใจเลี้ยวร้านแรก และรู้สึกว่าเลี้ยวผิดเมื่อรถเริ่มดำดิ่งเข้าไปลึกขี้น ๆ โดยไม่มีวี่แววว่าจะพานพบตึกที่ตั้งของสถานี

                เริ่มตั้งต้นกันใหม่ ทีนี้เจอป้ายบอกชื่อบริษัท แต่ตามป้ายนั้นมาเท่าไหร่ ก็ไม่ยักเจอป้ายที่พามาจนถึงมันคงไม่มีต่อแล้วมั้ง เพื่อนรุ่นน้องคนหนึ่งเคยบอกว่าสถานีอยู่ในซอยละลายทรัพย์ (ชื่อซอยน่ากลัวน่ะครับ ละลายนี่หมดเลยนะครับ ...ยังมาทำฮาอีก) และเธอยังแนะนำเบ็ดเสร็จว่าให้เข้าตรงนั้นตรงนี้ ผมลองใหม่ ที่นี้เจอแฮะ แต่ประตูปิด ลองเข้าไปอีก เจอเหมือนกัน ซอยพาไปออกถนนอีกฝั่งหนึ่ง สิ่งที่ทำได้ดีที่สุด คือหยุดโทร... ถามทางผู้รู้ดีกว่า

                จุดที่ผมหยุดรถ มีรถเก๋งจอดสนิทอยู่ข้างหน้าอีกคัน เปิดไฟฉุกเฉินอยู่ ผมไม่สนใจมากนัก เข็มยาวของนาฬิกาเลยเลข 5 ไปแล้ว ไปไม่ทันจนได้ ผมนึกโทษตัวเองที่ไม่ยอมศึกษาเส้นทางมาอย่างดี นี่ถ้าไม่เจอจริง ๆ และไม่มีใครรับสายคงแย่แน่ ๆ  และก็เป็นดังคาดจะมีใครรับสายได้อย่างไร เพราะผมโทรหาคนจัดรายการคนหนึ่ง

                คนขับรถคันหน้าเปิดประตูลงมา เป็นหญิงสาววัยกลางคน แต่งตัวดูวัยรุ่นอยู่ เหมือนเธอจะเดินมาที่รถผม ผมมองที่ล็อคประตู กดล็อคไว้ก่อนเพื่อความสบายใจ เธออาจไม่ได้มาที่รถเราก็เป็นได้ แต่ถ้าอยากให้เราช่วยเรื่องรถคงต้องคิดดูก่อน แต่ดูจากหน้าตาระรื่นแบบนั้นไม่น่าบ่งบอกว่ารถเสียน่ะ

                เธอเคาะกระจกและพยายามทักทายผมเหมือนคนรู้จักกัน ฟิลม์กระจกรถคงทำให้เธอมองเห็นไม่สะดวกนัก  แต่ผมโบกมือความหมายเหมือนว่าคุณคงเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า เธอออกอาการลังเล แต่เมื่อรถเก๋งคันงามอีกคัน ขับผ่านหน้าเราไปและจอดหน้ารถเธอ นั่นคือคำตอบ รถคันนั้นต่างหากที่เธอรออยู่

                ผมยังรอปลายสายรับสายอยู่ แต่คิดว่าคงไม่ เพราะคนที่โทรหา น่ากำลังจะจัดรายการกันอยู่ ในรถของผู้หญิงคนนั้น เด็กสาวแต่งตัวด้วยเสื้อแฟชั่น กางเกงขาสั้นเต่อ ผมไม่ทันเห็นหน้าชัดเจน แต่ไม่คิดว่าเด็กคนนั้นกับรถคันที่มารับจะเป็นญาติกัน สัญชาตญาณบางอย่างบอกว่าการซื้อความสุขเกิดขึ้นแล้ว

                นี่เป็นเพียงกรณีเดียวที่เกิดขึ้น ประเทศชาติของเราไม่ได้ขาดเฉพาะความสามัคคีหรอกครับ เราขาดความรับผิดชอบด้วย

เราขาดสายตาที่ทอดยาวไปถึงคุณค่าและศักดิ์ศรี

เราขาดแบบอย่างที่ดี เราพูดมากกว่าทำ

เรารู้หลายสิ่งหลายอย่าง เราหดหู่ เราสงสาร แต่เราขอจบเพียงแค่นั้น เพราะรู้สึกว่าธุระไม่ใช่

เรายกย่องเทิดทูนความเป็นอิสระเสรี สิทธิส่วนบุคคล แต่เราไม่สนใจสิทธิของคนอื่น เราไม่สนใจสาธารณะสมบัติของส่วนรวม

เราเสียดายเมื่อหลายสิ่งค่อย ๆ เลือนหายไป แต่เราไม่เคยสนใจจะอนุรักษ์รักษามันอย่างดี และชดเชย ทดแทนเวลาที่เราได้ใช้มันไป

เราปฏิบัติศาสนาเพียงแค่เปลือก และเมื่อจะพูดกันให้ถึงแก่นเราก็บอกว่ามันไม่ใช่เรื่องของเรา น่าเบื่อ เครียด เป็นเรื่องของคนไม่มีอะไรจะทำ ทำแล้วไม่ได้อะไร พระอยู่ที่คอ ไม่ได้อยู่ที่ใจสักหน่อย

เราขาดมาตรฐานทางจริยธรรม ดี ชั่ว ถูก ผิด ถูกให้ค่าแค่เพียงพวกใคร

ในเวลาที่เรากำลังถอยหลังและปลอบช้ำไปเรื่อย ๆ .... ผมยังมีหวังอยู่ว่าจิตสำนึกฝ่ายดี คงจะช่วยให้หลาย ๆ คนได้พยายามที่จะออกแรงและทำเพื่อความดีของส่วนรวมต่อไป ช่วยกันสร้างสรรค์สิ่งที่ดีงาม เพื่อบ้านเมืองและตัวเราเอง อยากให้ในที่สุดแล้ว บทสรุบจบเหมือนละคร หรือหนังตอนเด็ก ๆ ที่เคยดู และมันบอกเราว่า “ธรรมมะย่อมชนะอธรรม” ผมเชื่อเช่นนั้นนะ แม้มันจะดูเลวร้ายลงทุกทีก็ตาม