ผมพยายามไล่เรียงความทรงจำ  จนถึงขนาดที่เรียกได้ว่า ขุดคุ้ย แคะแกะเกา สมองตนเอง   พร้อมกับแอบตบบ้องหูตัวเอง ไปอีก  2 ที  เผื่อจะได้ข้อมูลมาระบาย  ละเลง ใน Blog  ด้วยตั้งใจแต่แรกว่าจะสรรหา  ถ้อยคำ  โวหาร ที่จะทำให้  ผู้อ่าน  กลับไปจมกับหยาดน้ำตา  และ กองเลือด  ในอดีตอีกครั้ง  แม้ว่า ผมก็เป็นคนหนึ่งที่ได้รับผลกระทบเช่นกัน  เอาเป็นว่า จากสถานะ   เถ้าแก่น้อย   มาเป็นคนตกงาน   พ่อค้าตลาดนัด  จนมาเป็นมนุษย์เงินเดือน ใน ปัจจุบัน  แต่  ขอให้ โทษ บริษัท ปตท.  กับ น้ำมันแก๊สโซฮอลล์ที่ผมใช้ เถิด ว่า ผมนึกไม่ออกจริง ๆ  ว่าผมจะพรรณาความ  เพื่อบีบคั้นท่านผู้อ่านได้อย่างไร  ในเมื่อตัวเองไม่มีอารมณ์อย่างว่า หลงเหลืออยู่เลย
    10 ปี ที่ผ่านมา  ผมเชื่อว่า เวลา ส่วนใหญ่ของท่านคงจะไม่ได้จมปลักอยู่กับ ต้มยำกุ้งที่บริโภคแล้วเสาะท้องคราวก่อน   เพราะการเดินทางของท่านยังไม่เคยสิ้นสุด  จนกว่าลมหายใจเฮือกสุดท้าย จะถูกใช้หมดไป  หากจะเปรียบไปแล้ว  ระยะเวลาเกือบทศวรรษคงช่วยรักษา  บาดแผลร้าย  หมดไป  ทิ้งไว้เพียงร่องรอยแผลเป็นบ้าง    สำหรับผมแล้ว การเดินทางตลอดเกือบสิบปี  สอนอะไรอีกหลายอย่างในชีวิต  หลายมุมคิด   ได้ค้นพบการเยียวยารักษาใจตนเองด้วยธรรมะของพระพุทธองค์     วิกฤติหลายอย่าง ที่พบภายหลัง   หนักหนากว่าต้มยำกุ้งมากนัก  แต่เพียงรู้จักปล่อยวางเสียบ้าง  ก็อาจจะเห็นเป็นเพียงละครฉากหนึ่ง   ณ  เวลาหนึ่ง   เป็นโอกาสดีครับ ที่พวกเรา  จะได้มีโอกาสมารำลึกความหลังกัน  ถ้าเป็นไปได้  ผมอยากจะชวนกันสร้าง จตุคามรามเทพ รุ่น  รอดวิกฤติการณ์ ต้มยำกุ้ง   โดยมี  อดีตนายก ชวลิต เป็นเจ้าพิธี   และเหรียญของแท้ ด้านหนึ่ง ต้องมี ตรา ชวลิต แอ๊บแบ๊ว ให้ดู  รับรองว่า ขลังและดังจริงครับ   ฟันธง :::::