หลังจากนัดวันผ่าตัดกับคุณหมอได้เรียบร้อยแล้วว่าเป็นวันที่ 12 กันยายน 2551  คุณหมอก็บอกให้ผมไปตรวจคลื่นหัวใจ  ตรวจเลือด  และเอ๊กซเรย์โดยละเอียดก่อนที่จะผ่าตัด  ผมก็เห็นดีด้วยเพราะกลัวว่าการกรนของผมจะส่งผลถึงการเป็นโรคหัวใจ  (ผลตรวจคลื่นหัวใจผมออกมาแล้ว ทุกอย่างปกติดีครับ)

ผมถามว่าการผ่าตัดครั้งนี้คุณหมอจะใช้การผ่าตัดด้วยวิธีไหนครับ (เพราะในใจผมตอนแรก คิดว่าคงเป็นการผ่าตัดด้วยแสงเลเซอร์ จะได้ไม่เจ็บมาก) หมอบอกว่าจะฉีดยาชา แล้วผ่าตัดแบบธรรมดาทั่วไป และใช้คลื่นวิทยุควบคู่ไปด้วย  หมอยังบอกด้วยว่า ผ่าตัดเสร็จแล้วให้ผมกลับบ้านได้เลย ไม่ต้อง admit

ได้ยินแล้วผมสบายใจมากเลย แสดงว่าการผ่าตัดครั้งนี้ต้อง ชิลล์ ชิลล์ สบาย ๆ แน่ เพราะไม่ต้อง admit เลยบอกคุณหมอไปว่า อย่างงั้นในวันผ่าตัด ผมมาคนเดียวก็ได้ใช่ไหม เพราะดุแล้วเป็นการผ่าตัดเล็ก ๆ ไม่หนักหนาสาหัสอะไร

แต่หมอกลับบอกว่า ไม่ได้  ควรมีญาติ หรือเพื่อนมาด้วยจะดีกว่า  เผื่อผมเป็นลมเป็นแล้งไปจะได้มีคนดูแล  ผมก็บอกหมอว่าคงไม่ถึงขนาดนั้นมั้งครับ  หมอบอกว่ากันไว้ดีกว่า เอมีปัญหาจนได้ (แสดงว่าคุณหมอแกคงเคยเจอเมอร์ฟี่มาแล้วแน่ ๆ เลย)

พอภรรยาผมรู้เรื่องเข้าก็บอกว่าจะมาเป็นเพื่อนผมเอง เป็นอันว่าคุณหมอสบายใจได้แล้วครับว่าผมมีคนมาเป็นเพื่อนแล้วครับ

พุดถึงเรื่องนี้ทำให้นึกถึง วันที่ภรรยาผมกำลังจะคลอดเจ้าลูกชาย วันนั้นผมอยู่ในห้องทำคลอดด้วย กะว่าจะเข้าไปเป็นกำลังใจให้ภรรยา และถ่ายภาพลูกชายตอนคลอดซะหน่อย  แต่พอเห็นเลือดตอนหมอทำคลอดเท่านั้นแหละครับ เข่าอ่อนทำท่าเหมือนจะเป็นลม  คุณหมอที่ทำคลอดอยู่บอกว่าไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่ชวนผมเข้าไปในห้องทำคลอดด้วย

แต่ผมว่าผมคิดถูกนะครับ เพราะอย่างน้อยผมก็ได้เห็นลูกชายตอนเขาลืมตาดูโลกครั้งแรก และได้ยินเสียงเสียงร้องครั้งแรกของลูก เป็นประสบการณ์ที่หาซื้อไม่ได้ และเป็นความประทับใจไม่รูลืม ตอนนั้นผมแปลกใจนิดหน่อยที่เห็นตัวลูกชายสีเทา ๆ ไม่รู้ว่าผมตาลายเนื่องจากจะเป็นลมหรือเปล่าก็ไม่รู้

กลับมาที่วันผ่าตัดของผม วันนั้นผมกับภรรยาไปถึงโรงพยาบาลประมาณบ่าย 2 ครึ่ง พยาบาลบอกให้ไปซื้ออุปกรณ์อย่างหนึ่งที่ห้องจ่ายยา พอได้มาแล้วก็เห็นว่าเป็นท่อพลาสติกยาวประมาณ 3-4 นิ้ว จำนวน 2 อัน ก็สงสัยว่าจะเอามาทำอะไร ภรรยาผมเดาว่าหมอคงจะเอาใส่เข้ารูจมูกของผมทั้งสองข้างเพื่อทำความสะอาดก่อนผ่าตัด  ผมเองก็ไม่แน่ใจนัก เพราะดูแล้วมันยาวพอสมควร ถ้าใส่เข้าไปคงจะอึดอัดน่าดู

ถึงเวลาประมาณบ่าย  3  โมงครึ่ง พยาบาลมาเรียกผมไปเปลี่ยนชุด เป็นเสื้อกางเกงของโรงพยาบาล ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องผ่าตัด  โดยภรรยาผมรออยู่ด้านนอก

ผมเป็นคนไข้ผ่าตัดคิวที่สองของการผ่าตัด  ในวันนั้นมีน้องผู้ชายวัยรุ่นคนหนึ่งรออยู่เป้นคิวแรก  เราสองคนนั่งรออยู่ในห้อง ๆ หนึ่ง ดูคล้าย ๆ ห้องทำงาน เพราะมีเครื่องคอมพิวเตอร์ เปิดหน้าจอค้างอยู่ และมีพยาบาลอาวุโสท่านหนึ่ง กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะอีกด้านหนึ่ง

สักครู่พยาบาลก็มาเรียกน้องคนนั้นไปห้องผ่าตัด เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง พยาบาลก็มาตามผมไปที่ห้องผ่าตัด  ผมเห็นคุณหมอกำลังผ่าตัดน้องคนนั้นอยู่  ส่วนตัวผมพยาบาลให้ขึ้นไปนอนรอบนเตียง สักครู่เดียวหมอก็มาทักทายผม (ตอนนั้นผมคิดว่าคงใช้เวลาผ่าตัดไม่นาน เหมือนคนไข้ก่อนหน้านี้)

แต่ผิดคลาดครับ หมอใช้เวลาผ่าตัดผมประมาณ 1 ชั่วโมง

เริ่มต้นก่อนการผ่าตัดพยาบาลเอาผ้ามาคลุมหน้าคลุมตาผม ยกเว้นปากกับจมูก แขนทั้งสองข้างก็ถูกผูกไว้กับข้างเตียงทั้งสองด้าน ป้องกันไม่ให้ผมจะเอามือขึ้นมาเกะกะ หรือรบกวนขณะหมอผ่าตัด

ก่อนจะผ่าตัดท่จุดใด หรือก่อนจะทำอะไรก็แล้วแต่  คุณหมอจะพูดคุย จะบอกผมตลอดเวลา ทำให้ผมรู้สึกดีมากเลยครับ  รู้ว่ากำลังจะเกิดขึ้นกับผมบ้าง  เช่น ..

หมอจะบอกผมว่า  “ เดี๋ยวหมอจะฉีดยาชาเข้าไปในโพรงจมูกนะครับ ” พูดจบหมอก็จะฉีดยาชาทันที

...”ตอนฉีดยาชาสองเข็มแรกนี้จะเจ็บหน่อยนะครับ” พอหมอพูดจบปั๊บ ผมก็เจ็บปุ๊บทันที เจ็บมากจริง ๆ ครับ

...” ฤทธิ์ของยาชาจะทำให้ใจสั่น ใจเต้นแรงหน่อยนะครับ “ โอเคเลยครับ พอสิ้นเสียงหมอ ใจเต้นซะไม่มี

บางช่วงก็จะได้ยินหมอบอกคุณพยาบาลว่า ” เอาสิ่วตัวเล็กให้หมอหน่อยครับ ” พอได้ยินคำว่าสิ่ว ผมก็เตรียมใจไว้เลยว่าเดี๋ยวคงจะต้องมีการตอกอะไรบางอย่างในโพรงจมูกผม

ขณะที่หมอใช้อุปกรณ์ที่เรียกว่าสิ่วตอกเข้าไปนั้น หมอจะพูดตลอดเวลาว่า “ต๊อก ๆ ต๊อก ๆ “ ผมว่าเข้าท่าดีครับ เป็นการสื่อสารโดยใช้เสียงกระทบกันของอุปกรณ์ ให้ฟังแล้วรู้สึกผ่อนคลาย เหมือนมีคนคอยพูดคุยกับเราตลอดเวลา 

ผมว่าน่าจะเป็นจิตวิทยาของหมอขณะผ่าตัดที่เข้าใจพฤติกรรม และความรู้สึกของคนไข้ขณะผ่าตัด ว่ามีความกังวล เดี๋ยวเจ็บจากเข็มยาชา  เดี๋ยวใจสั่น เดี๋ยวมึนหัว เดี๋ยวเจอสิ่ว การสื่อสารพูดคุยอยู่ตลอดเวลาแม้จะไม่เห็นหน้าเห็นตากัน ช่วยคลายความกังวลของคนไข้อย่างผมได้เป็นอย่างดี  (แต่อยากบอกคุณหมอว่า ถ้าครั้งหน้าต้องผ่าตัดผมอีก โปะยาสลบไปเลยก็ได้นะครับ)

จะว่าไปแล้วตอนนอนให้หมอผ่าตัด แม้จะไม่ได้พูดอะไรลย แต่ก็ได้ยินได้ฟังคุณพยาบาล และผู้ช่วยอีกคนหนึ่ง คุยกันเรื่องการเมืองตลอดเวลา ว่าด้วยเรื่องของพันธมิตรกับรัฐบาล  นาน ๆ ทีก็จะได้ยินเสียงคุณหมอแสดงความเห็นบ้าง  แหมนี่ขนาดผมเข้ามาผ่าตัดในโรงพยาบาล ยังหนีเรื่องการเมืองไม่พ้นเลยนะเนี่ยะ

ผ่านไปประมาณ 1 ชั่วโมง การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี  คุณหมอใส่วัสดุบางอย่างคล้ายผ้าก๊อตนุ่ม ๆ เข้าไปในจมูก   ตามด้วยการใส่ท่อพลาสติกเข้าไปในจมูกทั้งสองข้าง ทำให้รู้สึกอึดอัดมากพอสมควร  ตอนนั้นผมเริ่มรู้สึกมึน ๆ ปวดหัว และปวดบริเวณแผลผ่าตัด  แสดงว่ายาชาเริ่มจะหมดฤทธิ์ลงแล้ว

ก่อนจากกันหมอเดินมาจับหน้าแข้งผมและบอกว่า ให้พยายามหายใจทางจมูก อย่าหายใจทางปาก พร้อมทั้งหันไปบอกพยาบาลว่า “ให้คนไข้นอนบนเตียงไปสักพักก่อน อย่าเพิ่งให้นั่งนะ ”  ช่วงนั้นผมขอยาแก้ปวดจากพยาบาลมาทาน 2 เม็ด นอนรอภรรยาที่ไปรับยาและจ่ายเงิน 

ผมนอนรอภรรยาอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง  สักครู่พยาบาลมาพาไปนอนในห้องที่ผมมานั่งรอก่อนผ่าตัด  ผ่านไปอีกประมาณ 20 นาที ภรรยาผมก็เข้ามาหา และบอกว่ามีเลือดไหลซึมออกมาจากจมูกของผม พยาบาลเลยเอาทิชชู่มาให้ซับเลือด  หลังจากนั้นผมก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

ก่อนเดินออกจากห้องผ่าตัด พยาบาลชื่อจอยเอาหน้ากากผ้ามาให้ 2 อัน บอกว่าเป็นหน้ากากของเธอเอง ให้ไว้ใส่ขณะเดินทาง หรือออกนอกบ้าน ผมเลยรู้ทันทีว่าภาพลักษณ์บริเวณจมูกของผมคงไม่น่าดูเท่าไรนัก จนพยาบาลน้ำใจงามต้องเอาหน้ากากมาหให้ใส่

พอมาถึงบ้านเจ้าลูกชายมองหน้าผมแปลก ๆ ไม่กล้าเข้าใกล้  และถามว่า “พ่อครับ ถ้าเลือดไหลออกจากจมูกพ่อหมด  พ่อจะตายไหมครับ”  ผมส่ายหน้า เพราะตอนนั้นจะพูดจะคุยอะไรก็ไม่สะดวก เพราะตึงบริเวณปาก และจมูกแถมยังมีเลือดไหลซึมออกมาอยู่ตลอดเวลา

ตามคำสั่งคุณหมอ  ผมต้องหยุดพักผ่อน ทั้งหมด 6 วันเต็ม ผมอยู่บ้าน ไม่ได้ออกไปไหนเลย  จะอ่านหนังสือก็อ่านไม่ได้รู้สึกปวดหัวปวดตา  จึงต้องอยู่เฉย ๆ โดยปริยาย  ต้องงดทานของเผ็ดของร้อนจนกว่าแผลผ่าตัดจะดีขึ้น

วันนี้วันที่ 30 ก.ย. ผมผ่าตัดมาได้ 18 วันเต็ม แผลหายเกือบสนิทแล้ว ทุกวันนี้ต้องล้างจมูกด้วยน้ำเกลือบ่อย ๆ  หมอสั่งห้ามเอานิ้วมือ และวัสดุทุกอย่างเข้าไปในจมูกผมเด็ดขาด

ทุกวันนี้ผมหายใจสะดวกขึ้น รู้สึกว่ารูจมูกมันใหญ่กว่าเดิมอย่างไงก็ไม่รู้  แต่ภรรยาเฝ้าสังเกตอาการตอนผมนอนหลับ บอกว่าเวลาผมนอนหงายก็ยังมีอาการกรนอยู่  แต่ถ้านอนตะแคง หรือนอนคว่ำ จะไม่กรนเลย

คุณหมอนัดดูแผลผ่าตัดผมอีกครั้งหนึ่งในวันที่ 15 ตุลาคมนี้ หลังจากนั้นผมอาจจะต้องรักษาในช่องปากเพิ่มเติม  เพื่อรักษาอาการหยุดหายใจขณะนอนหลับ 

ช่วงนี้ผมจะหยุดเล่าเรื่องโรคกรนของผม ผ่านบล็อกไว้เพียงเท่านี้ก่อน หากมีอะไรผิดปกติ หรือต้องผ่าตัดครั้งที่สอง จะกลับมาเล่าให้ฟังอีกทีแล้วกัน 

แต่ถ้าช่วงนี้ท่านใดมีข้อสงสัย อยากจะถามผมเกี่ยวกับโรคนี้เป็นการส่วนตัว ก็อีเมล์ไปหาผมได้ที่ chaiyospun@yahoo.com   ผมยินดีตอบ (หากตอบได้นะครับ)