สวัสดี...

ก่อนอื่นคงต้องบอกว่า ลายมือของคุณไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้น ผมว่ามันน่ารักดีนะ เพราะลายมือของแต่ละคนจะมีเอกลักษณ์หรือแบบฉบับของตัวเองเวลาเขียน ผมคงไม่อธิบายถึงลักษณะการวางมือ การให้น้ำหนักเส้นสาย หรือสีสันกระดาษที่เลือกใช้หรอกนะครับเพราะมันคงดูโอเวอร์เกินไป

แต่จริงๆ นะ ทั้งตัวหนังสือ และการเลือกกระดาษผมรู้สึกว่ามันดูเป็นคุณดี สีฟ้านวลกับดินสอกด ผมยังจำได้นะวันที่เราเจอกันครั้งแรก ผมมีนัดสัมภาษณ์กับใครสักคนในบริษัทของคุณ แล้วด้วยความป้ำๆ เป๋อๆ ของผมเองที่ไม่มีหน่วยความจำเกี่ยวกับแผนที่ในกรุงเทพมากสักเท่าไหร่ แต่คุณก็ยังอุตสาห์เป็นธุระบอกทางให้ตอนนั้นผมรู้สึกขอบคุณคุณจริงๆ นะ เพราะไม่อย่างนั้นแล้วผมคงจะพลาดนัดครั้งนี้แน่นอน

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับดินสอกด กับกระดาษสีฟ้าใช่ไหม

มันเกี่ยวแน่นอนครับ เพราะลายมือแรกที่คุณเขียนถึงผมก็คือแผนที่บริษัทคร่าวๆ บนกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่ไม่รู้ว่าคุณเขียนให้เพราะความเอือมระอากับความชำนาญเส้นทาง (อันน้อยนิด) ของผมหรือเปล่า หรือเป็นเพราะหน้าที่ประชาสัมพันธ์บริษัทที่คุณควรจะต้องคอยอำนวยความสะดวกให้กับนักข่าวนั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่เอาเถอะเพราะถึงยังไงในตอนนั้นก็ทำให้เราได้รู้จักกัน (ถึงแม้หน้าตาคุณจะออกแนวดุใส่ผมก็ตาม)

และก็คงดูเป็นพรหมลิขิต เอ้ย ความบังเอิญอีกล่ะมั้งที่ไปๆ มาๆ เรามักจะไปเจอกันในสวนสาธารณะที่ผมชอบไปนั่งเล่นอยู่บ่อยๆ ทีแรกผมก็คุ้นๆ ว่าใครกันนะ แต่พอเห็นตาคมๆ คู่นั้นผมก็แทบไม่ต้องเดาให้มากความเลย คุณพีอาร์คนเก่งคนนั้นนั่นเอง แต่ภาพที่สวนสาธารณะกับที่ออฟฟิศมันผิดกันเลยนะผมว่าคุณดูเป็นตัวของตัวเองมากกว่า ผมถึงมักบอกคุณอยู่เสมอๆ ไงว่าผมชอบทำหัวใจหล่นไว้ที่สวนสาธารณะ (อย่าเพิ่งเอียนเสียก่อนนะครับ)

กลับมาที่กระดาษสีฟ้า และดินสอกดอีกที ผมพอจะเดาความหมายของกระดาษที่คุณชอบใช้ออกอยู่บ้างนะ เพราะคุณเกิดวันศุกร์ สีกระดาษก็น่าจะเป็นอย่างนั้น (หรือผมเดาผิดก็ไม่รู้) แต่ดินสอกดนี่ผมจดตาเดินจริงๆ

เขียนมาจนถึงบรรทัดนี้ถึงคราวที่ผมควรจะบอกคุณเสียทีเพราะที่ผ่านมาผมรู้ว่ามีหลายครั้งที่ผมน่าจะพูดอะไรให้กำลังใจคุณมากกว่านั่งจับมือคุณเฉยๆ อันที่จริงแล้วผมก็แสดงความรู้สึกออกจากปากไม่เอาไหนเสียเลย ผมมีความเชื่ออยู่อีกอย่างนะว่าการพูดคุยด้วยภาษาสัมผัสมันบรรยายอะไรได้มากกว่าคำพูดเป็นไหนๆ 

แล้วผมจะให้เราเขียนจดหมายหากันทำไมใช่ไหม อย่างที่บอกนั่นแหละครับ เพราะความรู้สึกของคุณที่ถ่ายทอดลงบนตัวอักษรมัน 'จริง' จนผมจับต้องได้เลย (ว้า... เผลอเวอร์ไปซะแล้ว)

คงพอแค่นี้ก่อนแล้วกันนะครับสำหรับจดหมายฉบับที่ 2 ก่อนผมจะเพ้ออะไรๆ ไปมากกว่านี้ 

คำตอบคือ ฉก-กะ-ปก หรือเปล่า

ปัญหาที่คุณทายมาผมเอาไปนอนคิดอยู่หลายวันเลยนะกว่าจะเขียนคำตอบกลับมาหาคุณได้ (จริงๆ นะครับ ^_^)

ขอบคุณครับสำหรับจดหมายรักฉบับที่ 2 ของคุณ (ไม่รู้ว่าจะขี้ตู่ไปหรือเปล่า)

ผมเอง

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

คำชวน

จำความรู้สึกในการเขียนจดหมายครั้งสุดท้ายได้ไหม ถ้ายังจำได้ ผมอยากให้ลองมานั่งร่างจดหมายรัก... ตามแบบฉบับของตัวเองกันครับ ไม่ยุ่งยากและเรื่องมาก แค่เขียนเนื้อเรื่องต่อจากเรื่องที่มีอยู่ก่อนตามความพอใจของคุณ (ขออนุญาตให้เป็นเรื่องเป็นราวพอให้คนต่อไปเขียนต่อได้) เท่านั้นแหละครับ ลองดูนะครับ

ขออนุญาตยืม 1 chapter ของพี่ตุ๋ย - - นิรันศักดิ์ บุญจันทร์ บ.ก.จุดประกายวรรณกรรมมาใช้ก่อนนะครับ