ค่ำหนึ่งในคืนเหงา...

ฝั่งหนึ่งในตัวเมืองใหญ่ เขา เหม่อมองท้องฟ้าไร้แสงดาวพราวพราย

อีกฟากหนึ่งของเมืองเล็ก เธอเพิ่งผ่านการเดินทางไกลมาหาไออุ่นของลมหนาว

ราตรีในเมืองใหญ่ผิดกับกลางคืนในห้องเล็กๆ

'ตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่นะ' เขาหาคำตอบจากความคิด

'พรุ่งนี้จะเที่ยวไหนดีนะ' เธอวางแผนบนเตียงนอน

เที่ยงคืนสิบห้านาที...

เขานอนไม่หลับ  ระหว่างนั้น เธอกำลังเที่ยวเล่นในความฝันของวันพรุ่งนี้

จริงๆ เขาแทบไม่เชื่อตัวเองว่า ระยะทางของความห่างไกล จะทำให้หัวใจ สั่นไหวได้ถึงขนาดนี้

เหตุผลต่างๆ ในตัวเขาถูกหยิบยกขึ้นมาหาสาเหตุ

เพราะงานหรือ... คงไม่ใช่

เพราะเพื่อนหรือ... คงไม่ใช่

เพราะตัวเขาเองหรือ... คงไม่ใช่

หรือเป็นเพราะว่า...

'จิ๊กซอหัวใจ หายไปครึ่งหนึ่ง'

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ป.ล. เรื่องนี้เกิดขึ้นบางค่ำในคืนที่ฟ้าไม่มีแสง ผมลองนั่งนึกดูครับว่าเป็นไปได้ไหม...

บางครั้งระยะทางของความห่างไกลก็ทำให้เรารู้สึกถึงความจริงในหัวใจได้เหมือนกัน

และ 'ช่องว่าง' ระหว่างความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นมันทำให้คน 2 คน ผูกพันกันมากขึ้นด้วยใช่ไหม

ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลา แต่รู้สึกถึงกันตลอดเวลา

ไม่จำเป็นต้องบอกผ่านคำพูดนับร้อยพัน เพียงแค่สัมผัสผิวแผ่วเบาบนปลายนิ้ว

น้อยๆ แต่เนินนาน... ตลอดไป

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Enter your search terms Submit search form