ปิดเทอมใหญ่มาพักหนึ่งแล้ว แต่วิญญาณแห่งการพัฒนาและอนุรักษ์ธรรมชาติของฉัน ที่ถูกซึมซับจากสาขาการพัฒนาสังคม คณะมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ยังเข้มข้น ฉันจึงเลือกที่จะต่อยอดความรู้สึกเช่นนั้น ด้วยการท่องไปในธรรมชาติ ท่ามกลางป่าโกงกางหลายสิบไร่ ในวนอุทยานแห่งชาติปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา

      ป่าโกงกาง หรือป่าชายเลนในวนอุทยานแห่งชาติปราณบุรี เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ชุ่มน้ำผืนใหญ่ที่สุดในประเทศไทย เขาสามร้อยยอด สะพานไม้ที่ทอดยาวคดเคี้ยวเข้าไปราวป่า โอบคลุมด้วยใบเขียวของโกงกาง บนผืนดินโคลนที่หยั่งไว้ด้วยรากไม้คล้ายรากโสมค้ำยันต้นโกงกางทั้งป่า ไม่ว่าน้ำทะเลจะท่วมหรือเหือดแห้ง ต้นโกงกางก็ยังหยัดยืนสู้แดดและฝนชั่วนาตาปี

      ที่ผืนโคลนอันหยั่งไว้ด้วยรากของป่าโกงกาง เจ้าปูตัวน้อยสีน้ำเงินแดงอันเป็นเสมือนสัญลักษณ์ของป่าแห่งนี้นับร้อย นับพัน วิ่งกันขวักไขว่คล้ายเป็นสนามปูเล่น มันและนกกระจ้อยสีเหลืองเขียว นกที่ชอบหากินจับแมลงในป่าชายเลน คือสีสันที่แต่งแต้มให้ป่าโกงกางมีชีวิตอยู่ทุกนาที

      ป่าโกงกาง คือเขื่อนธรรมชาติที่ป้องกันมิให้คลื่นลมรุนแรง กัดเซาะชายฝั่ง ฉันยืนอยู่ท่ามกลางสีเขียวของป่าโกงกางยามเย็น บนฟ้านั้นดวงอาทิตย์สีส้มกลมโตกำลังลับเหลี่ยมขอบฟ้า ทิ้งเงาตะคุ่มของป่าโกงกางไว้เบื้องหลัง พรุ่งนี้เมื่อตะวันขึ้น สีเขียวของป่าโกงกางผืนนี้ก็ยังคงชอุ่มเขียว งดงามอยู่ในใจของทุกผู้คนที่รักธรรมชาติตลอดไป