ทิ้งครัวไว้แรมปี จนญาติๆเผ่าพันธุ์ผู้หากินตามท่อ กัดกินขวดน้ำมันพืช น้ำปลา และของแห้งข้ามชาติ ทิ้งร่องรอยฟันแทะให้ไว้ดูต่างหน้า วันหนึ่งเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ผมเกิดอาการเหมือนร่างทรงพ่อครัวหัวป่าก์ เกิดอาการกระวนกระวาย ใคร่จะปรุงอาหารกินเอง ทั้งที่พึ่งพาแกงแกะ ถุงละ ๒๐ มาแล้วหลายชาติ

      นี่ย่อมมิใช่อิทธิพลของเจ้าของรายการชิมไป บ่นไป ที่จะอาละวาดฟาดฟันกับสื่อเช้านี้ สาบานได้ !

      เมื่ออาการอยากทำกับข้าวกินเองกำเริบ ผมก็ต้องไปเดินตลาดเอง

      ตลาดสดยามเช้า เป็นสถานที่อันน่ารื่นรมย์ยิ่ง เนื้อ หอย ผัก ปู ปลา ต่างอวดโฉม ประชันขันแข่งกันด้วยความสดใหม่ สีเขียวของใบผัก สีม่วงของมะเขือ สีแดงของมะเขือเทศ แต่งแต้มสีสันให้ตลาดเช้ามีชีวิต ชีวา ผสมผสานกับเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจ ของพ่อค้าแม่ขาย เด็กเข็นรถผักขวักไขว่ คล้ายเสียงดนตรีบรรเลงกล่อมไม่เคยขาดหายไปแม้เพียงนาที

      เราหลงเข้าไปในตลาดติดแอร์ในห้างข้ามชาติ กันมานาน ตลาดที่เสมือนสถานที่กักขังเนื้อ ผัก ธัญญาหาร ชนิดเดียวกับที่เราพบในตลาดสด แต่ต่างกันตรงที่มันไม่มีวิญญาณ มันดูคล้ายสิ่งที่มนุษย์ประดิษฐ์ขึ้น บนเลือดเนื้อของคนท้องถิ่น ที่กำลังจะตายไปอย่างช้าๆ

      เย็นวานนี้ ปลาตัวหนา สีเทาแกมดำ ที่มีชื่อว่าปลานิลจากตลาดสด ถูกแล่เป็นชิ้น ลงไปนอนนิ่งอยู่ในกระทะร้อนรุมๆ จนเสียงน้ำมันแผ่วลง ความเหลืองกรอบ ก็เข้าเกาะกุมชิ้นเนื้อของมันโดยทั่วถึง

        ต้มยำกุ้งรสแซ่บ กับไข่เจียวปูฟูฟ่อง เสนอตัวเข้ามาเคียงคู่ปลาทอดชิ้นโต ข้าวสวยร้อนๆ  สักจาน เท่านี้โลกก็เป็นของเราแล้ว

        ถึงชั่วโมงนี้ ก็ยังไม่มีพ่อมด หมอผี  คนใด ขับไล่วิญญาณของพ่อครัวคนนี้ออกไปจากตัวผมได้