พิมพ์หน้านี้
|
พื้นที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ดูเหมือนเป็นพื้นที่แห่งความขัดแย้งรุนแรงระหว่างนายทุนและชาวบ้านในพื้นที่ จากการเข้าไปตั้งโรงงานไฟฟ้า โรงเหล็ก ในนามของการพัฒนา จนกระทั่งชีวิตของเจริญ วัดอักษร ได้กลายเป็นประจักษ์พยานถึงความขัดแย้งระหว่างทุนกับคนในพื้นที่ ยากที่จะมาบรรจบกันได้ วัชรี พลอยแดง เธอเป็นช่างตัดเสื้อ อยู่ที่บางสะพาน ด้วยความสงบสุข มาช้านาน จนกระทั่งวันหนึ่ง โรงเหล็กเข้ามา ชาวบ้านแตกเป็นสองฝ่ายระหว่างเสื้อเขียวและเสื้อแดง เธอมิใช่เขียวหรือแดง แต่เธอคือสีขาวที่มิได้อยู่เฉยๆ ปล่อยให้คนต่างถิ่นมากระทำย่ำยีบ้านเกิด และแผ่นดินที่ชาวบ้านอยู่ท่ามกลางฟ้าใส ผืนดินชอุ่มเขียวอย่างไรก็ได้ และเมื่อเธอพบพฤติกรรมบางอย่างของคนเสื้อแดง ที่เป็นคนงานโรงเหล็ก เธอย่อมมีสิทธิที่จะแสดงความเห็นโดยสุจริต เป็นความเห็นสาธารณะที่ใครก็ตามเมื่อเผชิญเข้าเช่นนั้น ก็ย่อมกล่าวคำเช่นนี้ "..สีแดงคือความขัดแย้งของแม่รำพึงไปแล้ว .. บริษัทสหวิริยา ... ให้ใส่เป็นสีแดง..ชุดเครื่องแบบท่อนบนให้ใช้ผ้าในการตัดเย็บเป็นเสื้อสีแดง ..ตอนนี้เสื้อแดงกำลังเป็นความขัดแย้งของที่นี่นะคะ เพราะมีกลุ่มที่เรียกว่า สนับสนุนโรงงานขึ้นมาใส่เสื้อสีแดงแล้วได้ทำร้ายชาวบ้าน ซึ่งเป็นเพื่อนบ้านของเราทั้งหมดเลย จนเกิดความขัดแย้งกันขึ้นในช่วงนี้ ..เพื่อว่าเราจะไม่ส่งเสริมให้เกิดความขัดแย้งตรงนี้ จึงไม่ขอรับงานตัวนี้ ...แล้วอย่างนี้เรียกพัฒนาเหรอคะ ลุกขึ้นไล่ตีชาวบ้านเนี้ย..." วัชรี พูดผ่านรายการ "สยามเช้านี้" ทางททบ.๕ ถึงเหตุผลที่เธอไม่รับงานตัดเย็บเสื้อผ้าของคนงาน จนเป็นเหตุให้เธอถูกฟ้องคดีอาญาฐานหมิ่นประมาททั้งที่ศาลอาญา และศาลจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ น่าเสียดายที่ ชะตากรรมของโรงเหล็กสหวิริยา ก็ไม่แตกต่างไปจากโลตัส เพราะความสำคัญผิดว่าจะใช้อำนาจกฎหมายปิดปากผู้ที่มีความเห็นแตกต่างนั้น กลับปลุกให้ผู้ที่รักความเป็นธรรมทั้งหลาย องค์กรสื่อ องค์กรพัฒนาเอกชน อีกทั้งองค์กรสิทธิมนุษยชน ผนึกกำลังอย่างเหนียวแน่น ที่จะสู้เพื่อความถูกต้องเป็นธรรมอย่างถึงที่สุด ดาบที่หมายจะฆ่าฟันศัตรูนั้น กลับมาบั่นคอตัวเอง ! |
| Jasmine & Jk stories | ||
การเดินทางของจินตนาการ ความรู้และความคิด บนสายน้ำแห่งชีวิต |
||
|
View All |
||