ในโลกแห่งวัยเยาว์ มีจินตนาการ มีความฝัน ผู้ใหญ่บางคนอาจทิ้งความฝันในวัยเยาว์ไป เมื่อก้าวมาเผชิญกับโลกแห่งการแข่งขัน แต่ความฝันของเด็กๆ ควรละหรือที่จะหล่นหายในเวลาอันไม่สมควร

ภัท เด็กหญิงวัยประมาณสิบสี่ เธอกำลังจะขึ้นชั้นมัธยมปีที่สอง เธอเป็นเด็กที่รักการร่ายรำ เป็นนักเรียนโรงเรียนนาฎศิลป์อ่างทอง ทุกครั้งที่กลับจากโรงเรียน ภัทจะโผเข้ากอดแม่ด้วยความรัก

แต่แล้วเพียงเธอไปเที่ยวงานวันลอยกระทงสุโขทัย ความฝันของเธอก็ดับวูบลง อุบัติเหตุครั้งนั้นฉุดคร่าความร่าเริงสดใส อุบัติเหตุครั้งนั้นส่งผลให้เด็กน้อย ไม่ได้วิ่งเล่นอีก

อุบัติเหตุครั้งนั้น...!!!!

ภัท กระดูกหัก เป็นอัมพฤกษ์ พ่อของภัทพยายามช่วยลูกสาวทำกายภาพบำบัด ช่วยพยุง ให้หัดเดินกับราวเหล็ก 2 อัน ที่พ่อทำไว้ใกล้ ๆ บริเวณที่เธอนอนป่วย ด้วยหวังว่าวันหนึ่งภัทจะกลับมาเดินได้

3 ปี ที่พ่อเฝ้าดูแล ช่วยลูกสาวทำกายบำบัด แล้วพ่อของเธอก็ตายจาก ด้วยโรคปอด เพราะพ่อเองก็เคยโดนรถชนกระแทกที่หน้าอก ทำให้เกิดโรคร้ายตามมา นั่นทำให้ความหวังของภัทดับมืดลงอีกครั้ง เมื่อพ่อจากไปอย่างไม่มีวันกลับ ทิ้งไว้แต่ราวเหล็กให้ดูต่างหน้าพ่อ

หลังจากสูญเสียพ่อ ภัททำได้เพียงการลุกขึ้นนั่ง ไม่มีใครช่วยทำกายภาพ ภัทมีน้องชายที่โชคร้ายไม่ต่างกัน น้องชายถูกคนเมาขับรถยนต์ชน จนกระดูกขาแตกต้องตัดขาทิ้ง ใส่ขาเทียม ทำให้ช่วยทำงานไม่ได้เต็มที่..เป็นภาระเพิ่มให้แม่อีกครั้ง

แม่ของภัทต้องดิ้นรนหาเลี้ยงครอบครัว มีรายได้ไม่พอรายจ่าย ที่ดินที่ตายายสะสมเงินซื้อไว้ก็ถูกบังคับจำนองหลุดไป บ้านของตายายปลูกอยู่บนที่ดินของเจ้าของนาที่ตาเช่าไว้ อยู่กันมาเนิ่นนานจนทรุดโทรม

ใช่แล้ว ทั้งบ้าน ทั้งคนในบ้าน ทรุดโทรมไม่ต่างกัน

วันนี้ ภัทไม่สามารถเดินไปไหนได้ หากโชคดี วันไหนแม่ว่างพอ แม่จะมาประคองให้ลูกนั่ง ภัทจะได้นั่งอยู่ตรงนั้น ตรงที่เธอนอนมานานเกือบ 13 ปี ภัทชอบอ่านหนังสือ เธอจึงอาศัยหนังสือเป็นเพื่อน เพื่อให้เวลาผ่านไปอย่างมีความสุขบ้าง แต่หนังสือก็มีไม่มากพอ เธออ่านหนังสือที่มีจนหมดเท่าที่คนในครอบครัวจะหามาให้ได้

ชีวิตของภัทวันนี้

เงียบ

เหงา

ว้าเหว่

แต่เธอยังยิ้มได้ เธอมีรอยยิ้มให้กับแม่ ให้กับตา ยาย และน้อง ยิ้มของเธอเพียงหวังว่าแม่จะมีแรง มีพลังที่จะดูแลตายาย ตัวเอง และน้อง

เกือบ 13 ปีแล้ว ที่ตายายไม่ได้เห็นหลานสาวคนนี้วิ่งเล่นเหมือนดังที่เคยเห็น เกือบ 13 ปีแล้ว ที่ลูกไม่ได้โผเข้าหาอ้อมกอดแม่เมื่อกลับจากโรงเรียน ภัท...จากเด็กน้อยความฝันสวยงามแต่ฝันต้องดับสลายสู่หญิงสาวที่อยู่ในมุมมืดของชีวิต....ฟ้าบันดาล หรือใครลิขิต มิอาจรู้ได้ 

ใครอ่านเรื่องของภัทแล้วต้องการมอบกำลังใจให้ภัท ช่วยเขียนจดหมายไปคุย หรือส่งหนังสือไปให้เธอได้ เธอชอบอ่านหนังสือนิยาย การ์ตูน หรือหนังสืออะไรก็ได้ สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เราทุกคนสามารถทำได้ทันที โดยมิต้องไปร้องขอความเป็นธรรมจากใคร

ภัทกำลังรอคุณอยู่ที่นั่น ที่บ้านทรุดโทรมหลังนั้น

ภัท สุปราณี แสนสน

36 ม.3 ต.บ่อเงิน อ.ลาดหลุมแก้ว จ.ปทุมธานี 12140

*หมายเหตุ* ...ในฐานะที่ฉันเคยทำงานเกี่ยวกับความทุกข์ยากของผู้คน และวันนี้ยังเป็นอาสาสมัครจิตอาสา สิ่งหนึ่งที่ฉันพบเห็นคือ ความเจตนาดีของผู้ช่วยเหลือ ซึ่งบางครั้งส่งผลร้ายต่อผู้ได้รับการช่วยเหลือ ฉันจึงขออนุญาตบอกกล่าวไว้ตรงนี้ก่อนว่า....ใครที่ติดต่อกับภัท โปรดระมัดระวังในการพูดคุยกับเธอ โปรดอย่าทำให้เธอและครอบครัวสะเทือนใจและบอบช้ำยิ่งขึ้น มิเช่นนั้นเมตตาที่คุณมอบอาจกลายเป็นการทารุณซ้ำเข้าไปอีก...

แรงบันดาลใจการนำเสนอเรื่องราวของภัท

เนื่องจากได้คุยกับบล็อกเกอร์ซันตะวันยิ้ม เรื่องหนังสือ จนมาถึงเรื่องของภัท ฉันจึงขออนุญาตบล็อกเกอร์ซันตะวันยิ้ม...นำเรื่องนี้มาเสนอเพื่อนอีกครั้ง ด้วยความเต็มใจของบล็อกเกอร์ซันตะวันยิ้ม วันนี้จึงนำทั้งข้อมูลที่ได้รวมทั้งภาพมาเรียบเรียงใหม่อีกครั้ง แล้วส่งต่อสู่สายตาและหัวใจของเพื่อนๆ ด้วยเชื่อว่าโลกใบนี้ ยังไม่มืดเสียทีเดียวสำหรับภัท

เรื่อง : ชาลี

ที่มา : ข้อมูล และภาพ จากบล็อกเกอร์ซันตะวันยิ้ม

ลิงค์ที่มา : http://www.oknation.net/blog/suntawanyim/2008/01/19/entry-2 

ขอบคุณ บทเพลงบรรเลง “โลกนี้คือละคร” จากอินเตอร์เน็ต