คุณเคยรู้สึกไหมครับว่าแค่เพลงๆหนึ่ง สามารถสร้างกำลังใจให้เรา เหยียบย่ำซ้ำเติม หรือทำให้เราคิดไปตามเพลงได้  ไม่แปลกนะครับที่เป็นเช่นนั้น แต่หากฟังเพลงแล้วไม่รู้สึกอะไรเลยนี่สิแปลกมากกว่า.......

ผมได้มีโอกาสเดินทางไปต่างจังหวัดในวันเสาร์ที่ผ่านมา ระหว่างยืนเลือกหนังสือที่หน้าร้านหนังสือพอดีได้ยินเพลงทานตะวัน (บรรเลง) ของอาจารย์ธนิต ความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นก็คือ  คิดถึงบ้านขึ้นมาทันที อันที่จริงแล้วตัวผมเองไม่ค่อยจะเกิดความรู้สึกใดๆ จากเพลงในสมัยนี้เท่าไหร่ แต่สำหรับทานตะวันเป็นเพลงที่ได้ยินเมื่อไหร่ จะรู้สึกว่าคิดถึงบ้านขึ้นมาทันที น้ำตาพาลจะไหล เข้าใจกับความรู้สึกที่ว่าก้อนสะอื้นมันขึ้นมาจุกอกเป็นอย่างไร......

ใกล้เทศกาลสงกรานต์ซึ่งเป็นวันหยุดยาวแล้ว ผมเป็นเด็กที่เกิดต่างจังหวัดแม้ว่าจะเติบโตที่กรุงเทพแต่ก็ยังกลับบ้านเสมอ สำหรับสงกรานต์ปีนี้ผมรู้สึกอยากกลับบ้านเป็นที่สุดหลังจากฟังเพลงนี้ แต่ผมก็ไม่มีโอกาส อยากให้ทุกคนที่มาจากต่างจังหวัดได้คิดถึงบ้านเกิดของตัวเองให้มาก อยากให้ทุกคนได้มีโอกาสกลับไปอยู่ในแวดวงของญาตพี่น้อง กลับไปสู่วิถีชีวิตแบบชาวบ้านนอก ผมเชื่อว่าคุณทุกท่านจะได้รับพลังใจอย่างมากมายมหาศาลในการที่จะกลับมาสู่วิถีชีวิตของชาวเมืองใหญ่อย่างแน่นอน.........

เพลง ทานตะวัน

       ตะวันส่องใส    แดดฉายลงมา   ทาบทาทิวทุ่ง
แผ่วลมผ่านโรย    เหมือนโปรยกลิ่นปรุง   ดอกฟางหอมลอย
ดอกหญ้าดาว   วับวาวทางเกลื่อน   เหมือนดังหยาดพลอย
แตะนิดต้องน้อย  ราวมณีร่วงพรู   พัดพรายลงดิน
       จะอยู่แดนไหน  สุดฟ้าแสนไกล   คะนึงถึงถิ่น
ด้าวแดนแผ่นดิน  ที่เราจากมา   เนิ่นนานแสนนาน
ดอกหญ้างาม   งดงามดังก่อน   หรือร่อนร่วงราน
แดดร้อนดินแล้ง  ลมระงมแผ้วพาน  บ้านนาป่าเขา
        ทุ่มกายทุ่มใจ  เข้าโหมแรงไฟ   หัวใจแรงเร่า
ยิ่งสร้างยิ่งทำ  ระกำหนักเบา   ดิ้นรนหนทาง
เจ้ามิ่งขวัญ   ยิ่งวันยิ่งเดือน   ยิ่งเลือนยิ่งราง
ทอดทิ้งทุ่งร้าง วันและวันผ่านเยือน   เหมือนเดินทางไกล
        ตะวันส่องแสง  สาดแสงลงมา  ทาบทาทางใหม่
ร่วมจิตร่วมใจ  ก้าวไปก้าวไป   ฝ่าภัยร้อยพัน
มิ่งขวัญเอ๋ย หัวใจเรามั่น   เหมือนทานตะวัน
เฉิดแสงแรงฝัน   กลางรวีตะวัน   สีทองส่องใส

เพลง ทานตะวัน
ในชุด ลมไผ่
เนื้อร้อง โดย  อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
ทำนอง  อ.ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี