พิมพ์หน้านี้
|
เป็นอีกครั้งที่ผมรู้สึกปรับตัวรับกับเหตุการณ์ไม่ทันในการสูญเสียคนใกล้ชิดไปอย่างไม่มีวันกลับ โดยไม่ได้คาดคิดมาก่อน การสูญเสีย การต้องจากกันโดยที่เรารู้ว่าไม่มีวันที่จะได้พบกันอีก มันทำให้เราได้มองเห็นอะไรหลายอย่าง ซึ่งบางสิ่งบางอย่างหากไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น อาจจะไม่ได้นึกถึง หรือคาดไม่ถึงเลยเสียด้วยซ้ำ ผมเพิ่งสูญเสียคนใกล้ชิด ที่อาจกล่าวได้ว่าเป็นทั้งน้อง ทั้งลูกศิษย์ "เอ๋" ส่งเสริม ประเสริฐนู นักวอลเลย์บอลทีมชาติไทย เนื่องมาจากอุบัติเหตุ ทั้งๆ ที่เพิ่งสูญเสียเพื่อน "เอ๋" พิเชษฐ์ บุตรปาละ ไปเมื่อวันที่ 5 พ.ค. เรื่องที่น่าเศร้าคือได้รับข่าวน้องเอ๋เสียชีวิต ในขณะที่กำลังเดินทางกลับจากงานฌาปนกิจของเพื่อนที่ชื่อ เอ๋ เหมือนกัน และทั้งสองคนก็เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน สิ่งหนึ่งที่ผมได้รับรู้จากเหตุการณ์สูญเสียครั้งนี้คือ คุณค่าของความเป็นเพื่อน ในยามปกติเราไม่สามารถรู้ได้จริงๆ ว่าเรามีเพื่อนมากแค่ไหน และเพื่อนๆ มันรักเรามากแค่ไหน แต่วันนี้วันที่ผมไปรับร่างของเอ๋ จากโรงพยาบาล ได้เห็นนักกีฬาวอลเลย์บอล ซึ่งแต่ละคนจะตัวใหญ่ๆ ทั้งนั้นร้องไห้เสียน้ำตาให้เพื่อน ให้พี่ บางคนฟูมฟายเหมือนเด็ก เมื่อถึงเวลานำร่างของเพื่อนลงโลง ซึ่งแม้แต่ตัวผมเอง ....มันทำให้ผมรู้สึกว่าทำไม เราไม่แสดงความห่วงใย ไม่แสดงความรู้สึกดีๆ ในยามที่เขามีชีวิตอยู่ มันจะรู้สึกดีแค่ไหนนะ....
.....ขอให้เอ๋ไปสู่สุขคตินะน้องรัก.....
|
| << | พฤษภาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |