สัปดาห์ที่แล้วมีโอกาสได้ไปร่วมแสดงความยินดีกับเพื่อนร่วมงาน ที่ได้เป็นฝั่งเป็นฝาไปแล้วอีกคู่หนึ่ง...ท่ามกลางความอิจฉาของบรรดาคนโสดโดยไม่ได้ตั้งใจทั้งหลาย...เป็นงานฉลองสมรสเล็ก ๆ ที่น่ารักเฉพาะกลุ่มเพื่อน ๆ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุข...เจ้าภาพทั้งคู่สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม.....(เป็นที่อิจฉาตาร้อน) ทำให้คนไร้คู่อย่างเราถึงกับร้อนรุ่ม....

....เส้นทางชีวิตของคนคู่หนึ่ง  กว่าจะมาบรรจบเป็นเส้นทางเดียวกันได้ สำหรับบางคนช่างราบรื่นไร้อุปสรรคขวากหนาม  ในขณะที่บางคนยากเย็นแสนเข็ญเหลือเกิน....

....ผมมีความเชื่อว่ากว่าคนเราจะมาถึงขั้น"สมรส"นั้น มันต้องผ่านกระบวนการที่ทำให้สมรักกันมาก่อน....

....กว่าจะสมรักนี่สิครับ...มันต้องใช้เวลาพอสมควรเลยทีเดียว  กว่าจะเจอคนที่ใช่เลย  กว่าจะสานความสัมพันธ์ กว่าจะพัฒนาเป็นรัก...กว่าจะผ่านบททดสอบต่าง ๆ  ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ สำหรับหลายคนนะ...

"มีมากมายหลายคู่ ที่ไม่เคยก้าวข้ามผ่านจุดนี้ไปได้สักที"

...ห้วงเวลาที่สำคัญและน่าสนใจที่สุด  ต้องใส่ใจมากที่สุด คือห้วงเวลาหลังสมรสนี่ล่ะ....

....มีชีวิตคู่มากมายที่ สมรัก สมรส แต่ไม่ตลอดรอดฝั่ง..เพราะไม่ใส่ใจ "เสริมรัก"หลังสมรส

....ธรรมดาของคนที่อยู่ด้วยกัน เมื่อนานไปความรักมันย่อมมีจืดจางกันไปบ้าง แต่ถ้ารู้จักเสริมความรักความเข้าใจเข้าไปเรื่อย ๆ ชีวิตสมรสน่าจะไปได้ตลอดรอดฝั่ง

มีคำพูดว่า การแต่งงานเป็นเรื่องที่ คนในอยากออก  คนนอกอยากเข้า

.....ผมก็ยังอยากจะลองเข้าสักที  แต่ชีวิตผมไม่เคยผ่านขั้นตอนแรกซักที 555......