เราจะแก้ปัญหาความวุ่นวายต่างๆที่กำลังเกิดขึ้นในโลกได้อย่างไร?

ผมจำได้ว่าคำถามนี้เคยเป็นคำถามข้อแรกและข้อเดียวในวิชาเศรษฐศาสตร์การเมืองในสมัยที่ผมมีโอกาสได้เรียนวิชานี้กับ อ.สุวินัย ที่ธรรมศาสตร์ ในตอนนั้นเราเรียนกันตลอดเทอมเพียงเพื่อที่จะตอบคำถามนี้ให้ได้ สิ่งที่ผมและเพื่อนๆได้เรียนไม่ใช่ทฤษฏีทางการเมืองใดๆ แต่เป็นความพยายามที่จะเข้าใจโลกและที่สำคัญที่สุดคือ ทำความเข้าใจตัวเอง ในชั่วโมงแรกที่เริ่มเรียนสิ่งแรกที่ อ.สุวินัยได้บอกกับพวกเราและผมยังจำมันได้ดี

“พวกคุณอย่าพยายามที่เปลี่ยนแปลงโลก แต่จงพยายามที่จะเปลี่ยนตัวคุณเอง แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง เพราะทุกอย่างเริ่มจากตัวของพวกคุณทุกคน”

                ครับ แทนที่พวกเราจะได้เข้าใจทฤษฏีมาร์กซิส ของ คาร์ลมาร์ก พวกเราถูกแนะนำให้รู้จักกับ Ken Weber แทน

                ที่เกริ่นมายาว เพราะ การตอบปัญหาข้างต้นนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือตัวของพวกเราทุกคนเอง โดยที่ก่อนอื่นพวกเราต้องทำความเข้าใจก่อนว่า ตัวเราเป็นส่วนหนึ่งของอะไรที่ใหญ่กว่าตัวเราเอง  มนุษย์ทุกคนในโลกล้วนมีสังกัด เริ่มตั้งแต่ ครอบครัว ชุมชน ประเทศ โลก ไปจนถึงฟากฟ้าจักรวาล และที่สำคัญที่สุดคือเราเป็นส่วนหนึ่งของทุกสิ่งรอบตัวเรา เราคือ ก้อนหิน ต้นไม้ สายน้ำ กรวดทราย และ “ใครบางคนข้างบนนั้น”

                การระลึกได้ว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเราจะทำให้เกิดการลดทอนอัตตาของเราเอง เพราะไอ้ความวุ่นวายทั้งหลายทั้งปวงในปัจจุบันมักจะเกิดจากความคิดที่ว่า “ข้านี่แหละยิ่งใหญ่”

                อัตตาของมนุษย์ใหญ่เกินกว่าจะมีที่ว่างสำหรับคนรอบข้างเสมอ

                เมื่อเราตระหนักได้ว่าเราคือส่วนหนึ่งของทุกๆสิ่ง เราก็พร้อมที่จะรักกับทุกสิ่งรอบตัว  การแก่งแย่งทำร้ายกันระหว่างเรากับเพื่อนมนุษย์และทุกสิ่งรอบตัวก็จะลดลง ความขัดแย้งต่างๆก็น้อยลงเพราะเรารู้จักที่จะรักกันมากขึ้น

                เปาโล โคเอโย เคยกล่าวไว้ใน The Alchemist ว่า “โลกที่เราอาศัยอยู่จะดีขึ้นหรือแย่ลง ขึ้นอยู่กับตัวเราว่าเราดีขึ้นหรือแย่ลง และนี่แหละเป็นตอนที่ความรักเข้ามามีบทบาท เพราะเมื่อเรารัก เรา มักจะกลายเป็นสิ่งที่ดีกว่าที่เราเป็นอยู่เสมอ”

                และดังเช่นที่ อ.สุวินัยเคยบอกกับพวกเราในห้องเรียนว่า โลกนี้มีภาษาอยู่ภาษาเดียวที่คนทั้งโลกสามารถเข้าใจกันได้  ไม่ว่าจะเป็นเชื้อชาติ เผ่าพันธุ์ใด ภาษาที่ว่านี้ คือ “ภาษาของความรัก”

                หลายวันก่อนผมมีโอกาสได้อ่านบทความของ อ.เสกสรรค์ ประเสริฐกุล มีอยู่ตอนหนึ่ง อ.เสกสรรค์ กล่าวไว้ว่าลึกๆแล้ว มนุษย์มีสัญชาติญาณของการให้ การเสียสละเพื่อผู้อื่นโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนนั้นเราสามารถพิสูจน์ได้ในทางวิทยาศาสตร์ แต่เอาเข้าจริงๆมันไม่ใช่ทฤษฏีหรือหลักการยิ่งใหญ่อะไร มันเป็นเพียงการดำรงอยู่ของสิ่งที่เรียกว่า “หัวใจ”

                ครับถ้าเพียงสังคมโลกใช้ “หัวใจ” ต่อกันมากขึ้น ความวุ่นวาย ขัดแย้งต่างๆก็คงจะลดลงกว่าที่เป็นอยู่อีกมากและถ้าพูดกันให้ถึงที่สุดจริงๆผมยังเชื่อว่า โลกของเราหมุนด้วยความรัก ไม่ใช่ความเกลียด