| เสี้ยวหนึ่งของหลวงพระบาง | ||
ตลาดเช้าของหลวงพระบาง เปิดตั้งแต่เช้ามืดทุกวัน มีสินค้าพื้นเมืองวางขายมากมาย รวมทั้งเนื้อสัตว์ป่าหลากหลายชนิด |
||
|
View All |
||
| คุณศุนันทวดีสัมภาษณ์บลูฮิล | ||
โรงเรียนบ้านพรุชิง |
||
|
View All |
||
| << | เมษายน 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | |||||
พิมพ์หน้านี้
|
เป็นเช้าวันหนึ่งของเดือนเมษายน อุณหภูมิไม่ร้อนไม่หนาว ลมไม่ไหวติง ผมนั่งมองศาลาทรงไทยกลางน้ำ ณ สวนหลวงร.9 เบื้องหน้าเป็นสระกลางน้ำ มีดอกบัวบานผุดขึ้น เป็นบัวสีชมพู ข้างดอกบัวและกอบัว เป็นโขดหิน เงาน้ำสะท้อนภาพศาลาทรงไทยอยู่ใจกลางสระ บนศาลามีนกพิราบพักพิงอยู่หลายตัว นั่งจมปลักบนสนามหญ้าหน้าสระกลางน้ำ ผมมาเก็บภาพนกพิราบ ขณะรอคอย...ความคิดเลื่อนลอยไปไกล อยากให้ใจผมเย็นเหมือนน้ำในสระ อยากให้ใจผมงามดุจบัวชมพู อยากให้ใจผมมั่นคงดั่งโขดหินกลางสระ อยากให้ใจนิ่งคล้ายลมยามเช้าวันนั้น อยากให้ใจมีพลังเยี่ยงแสงแดดแรงกล้า ผมมองฟ้าเบื้องบน อยากให้ใจผมสว่างดุจเดียวกัน ฉับพลัน ฝูงนกพิราบร่อนจากศาลากลางน้ำมาเกาะที่โขดหิน 2-3 ก้อน บางตัวส่งเสียงขันจีบคู่รัก บางตัวมากินน้ำ บางตัวเริ่มเล่นน้ำแล้ว ผมถามนกพิราบหนุ่มสีกระตัวหนึ่งว่า "เราปรารถนาที่จะมีปีกเยี่ยงท่าน ขอปีกให้เราเถอะ เราจะได้โบยบินไปสู่เสรีภาพ" นกพิราบตอบกลับมาว่า "ถ้าเราให้ท่านแล้วเราจะบินได้อย่างไรเล่า" "ถ้าเช่นนั้น ขอหัวใจเสรีให้เราเถอะ เราเหมือนถูกขังกรง เรารู้สึกเช่นนั้น" ผมถาม "ท่านเองก็มีหัวใจเสรี ทั้งตัวท่าน หัวใจท่าน ร่างกายท่าน กระดูกท่าน เส้นผมท่าน กระทั่งเถ้าถ่าน ทุกอณูล้วนมีอิสระเสรีภาพ ท่านจะขอจากเราไปใยเหล่า" พิราบหนุ่ม ถามกลับมา ยังไม่ทันได้ถามต่อ ร่างหนึ่งพุ่งพรวดขึ้นจากน้ำมาที่โขดหินอย่างรวดเร็วจนน้ำแตกกระจาย นกพิราบทั้งฝูงต่างบินหนีไปอย่างตกใจ หลังจากทุกสิ่งสงบลงแล้ว ก็ปรากฎร่างตัวเงินตัวทองขึ้นกลางโขดหิน ตัวเขาไม่เล็กไม่ใหญ่ กำลังดี โขดหินของพิราบถูกตัวเงินตัวทองแบ่งปันไป เขาคงกินปลาอิ่มแล้วอยากปรับอุณหภูมิร่างกาย จึงมานอนพึ่งแดด หยดน้ำที่เกาะตามลำตัวเขากระทบแสงระยิบระยับ ลมไม่ไหวติง แต่แดดเริ่มสาดแสงระอุ... ผมเขม่นมองเจ้าสัตว์กินซากที่มนุษย์ชอบประณาม ทั้ง ๆ ที่ตัวมันเองมีคุณค่าทางธรรมชาติมากกว่ามนุษย์บางคนเสียอีก ถ้า 2 ตามีแสงเลเซอร์ เจ้าตัวนี้คงไหม้เป็นจุลไปแล้ว แต่นี่เขายังนิ่งเฉย เหมือนไม่ทุกข์ร้อนอันใด .... ทำไมต้องทุกข์ร้อนด้วย ผมก้าวออกมาจากความคิดอันเลื่อนลอย....เดินไปที่รถกระบะ เก็บกล้อง สตาร์ตเครื่องยนต์ เลือกเปิดเพลง forever young เวอร์ชั่นของ Johny Cash แล้วรำพึงกับตัวเอง "ไปหาอเมริกาโน่ซดให้หายฟุ้งซ่านดีกว่า..." ................................................................ หมายเหตุ : เป็นเพียงบทรำพึงกลางแดดอุ่น ไม่เชื่อถามนกพิราบและเพื่อน 4 ขาของเขาดูได้ ......................................................................
Forever young by Johnny Cash May God bless and keep you always, May you grow up to be righteous, May your hands always be busy, ........................................................................... |