ยามสายฝนพรำ สายลมโชยพริ้ว ทำให้อดนึกถึงเรื่องราวดี ๆ ในอดีตไม่ได้ คำวันนั้น พวกเราไปค้างคืนแรมไพร ณ ลานกางเต้นท์บริเวณจุดชมวิวของอุทยานแห่งชาติไทรทอง

         วันนั้น ฝนพรำเช่นเดียวกับวันนี้ ชีวิตคนเรามีเรื่องราวแปรปรวนไปมากหลาย  แต่มีบางสิ่งไม่เคยหมุนเวียนเปลี่ยนตามไป เหมือนโลกจะหยุดวินาทีนั้นเอาไว้ ใช่ครับ ความรัก ความอบอุ่น และมิตรภาพ ยังตรึงอยู่ในใจ มิได้สร่างซาเหือดแห้งตามไปด้วย

          มีบางคนเอ่ยคำดี  ๆ ไว้ว่า ถ้าเราไม่เคยพบกับความทุกข์เลย เราก็คงไม่รู้ว่าความหอมหวานของชีวิตนั้นเป็นอย่างไร... หรืออยู่ตรงไหน

               เมื่อนึกถึงเรื่องราวดีงามเหล่านี้ ทำให้ผ่านวันเวลาอันยากเข็ญมาได้ด้วยความเข้มแข็ง ... มองความทุกข์เหมือนสายลมที่พัดมาสัมผัสเรา  แล้วผ่านเลยไป...

          เพราะเพียงสัมผัสที่ผิวกาย มิใช่สัมผัสที่หัวใจ

.....................................................

Alway on my mind.m...

Wilie Nelson

หมายเหตุ :  เมื่อเช้าเพิ่งได้ข่าวดีของน้องคนหนึ่งในบล็อกแห่งนี้ หลังชีวิตผ่านพ้นมรสุมร้ายลูกใหญ่มา  จึงอยากให้กำลังใจเธอครับ