ช่วง 3-4 วันที่ผ่านมา  มีเรื่องราวมากมายไหลผ่านเข้ามาในชีวิตตามประสามนุษย์ปุถุชนทั่วไป   มีทั้งเรื่องส่วนตัว เรื่องในบล็อก เรื่องของประเทศชาติโดยรวม อารมณ์ก็ล่องลอยโคลงเคลงไป-มาดุจระลอกคลื่น   ชีพจรชีวิตจึงเต้นไปตามจังหวะ หนักบาง เบาบาง ตามน้ำหนักเรื่องราวที่เข้ามากระทบ

     เป็นหัวค่ำเมื่อวันอาทิตย์ ขณะนั่งอ่านเรื่องของเพื่อนบล็อกเกอร์ สายตาพลันไปปะทะเอากับเรื่องของน้อง chalee แผนที่ทำดี (1) ..มาเป็นสมาชิกจิตอาสากันเถอะ  เรื่องราวของคนที่มีโอกาสดีกว่า ซึ่งมีจิตอาสาไปช่วยเหลือคนที่ด้อยโอกาสกว่า  เลยทำให้ใจประหวัดไปถึงงานค่ายอาสาพัฒนาชนบทของชาวเนชั่นในช่วง 5-6 ปีที่ผ่านมา
     
      เมื่อนึกถึงเรื่องนั้น ความทุกข์ยากที่ประสบมาในการเดินทางไปถึงจุดมุ่งหมาย

     อุปสรรคความลำบากที่พานพบระหว่างรายทาง 

      ความท้อแท้น้อยเนื้อต่ำใจของเพื่อนฝูงซึ่งไม่ยอมเข้าใจในงานอาสาที่ผองเราต่างทุ่มเทให้ ก็ไหลพร่างพรูออกมาแน่นหัวอก 

       นับตั้งแต่งานออกค่ายครั้งแรกเมื่อปี 2546 พวกเรากว่า 30 ชีวิตต่างร่วมแรงร่วมใจกันสัญจรไปสร้างห้องสมุดที่โรงเรียนโอ่งทานราษฎร์บำรุง จ.กำแพงเพชร

        เราผ่านงานค่ายอาสามาร่วม 50 ครั้ง ปี ๆ หนึ่งเดินทางกันไปออกค่าย 7-8 ครั้ง ช่วงเวลาสั้นบ้างยาวบ้างแล้วแต่ภารกิจของงาน ทำมาหมดแล้วตั้งแต่  สร้างลานกีฬา ห้องส้วม ห้องสมุด เตาเผาขยะ  และโรงเรียน

        ถ้าจะให้พูดถึงจังหวัดที่ไปก็ไล่ตั้งแต่เหนือสุดจรดใต้ เชียงราย ตาก แม่ฮ่องสอน ไปจนถึงพัทลุง สงขลา ระนอง  พังงา วกขึ้นอุดรธานี อุบลราชธานี แล้วตีกลับไปที่แพร่ สุโขทัย อุตรดิตถ์ พิษณุโลก

        บางวันนึกครึ้มใจ อยากว่ายน้ำไปสร้างโรงเรียนที่ฝั่งลาวเหมือนกันก็มี ดีแต่เพื่อนสมาชิกห้ามไว้ทัน   
      
      งานทาสี เทปูน แบกหิน  นอนกลางดินกินทราย เอ๊ย  .. กินกลางทราย    เรียกว่าพวกเราจบหลักสูตรกันมาหมดแล้วทั้งสารพัดช่างและวิชาลูกเสือต่าง ๆ นานา  รวมไปถึงต้องเรียนวิชา "ทำใจ"ด้วย  เพราะแรก  ๆ หลายคนคิดว่าพวกเราเบิกเงินบริษัทไปเที่ยวกันเอง 

       ปัดโธ่เอ้ย แล้วลองไปด้วยกันไหมละครับ จะได้รู้ว่าพวกเราไปทำอะไรกัน
      
       นอนเต้นท์ทำกับข้าวกินกันเองนะครับ ไม่ใช่นอนโรงแรมรีสอร์ท กินอาหารหรู ๆ เหมือนพวกคุณ 

      หลังจากเผชิญความยากลำบากมา เหนื่อยทั้งกายและใจ จากวันนั้นจนถึงวันนี้ สมาชิกหายหดลดลงเหลือ 10 ชีวิต!!!

     เป็น 10 ชีวิตที่ร่วมทุข์ร่วมสุขกันมานาน จนเหมือนเป็นพี่น้องกัน บางครั้งก็ขัดใจกัน ทะเลาะกัน บางครั้งก็เข้าใจกันดี  นิสัยไม่ดีจนรับไม่ได้บ้าง       ด่ากันบ้าง  เกือบชกกันบ้าง 

     เรื่องราวต่าง ๆ ผ่านมาแล้วผ่านไปเหมือนสายลม   เราต่างมิได้เก็บไว้ใส่ใจ มิได้เคืองขุ่นกันและกัน เพราะต่างรู้ว่าเรามีอุดมการณ์อันเดียวกัน

        พอนึกถึงเรื่องราวเหล่านี้ ผมอดยิ้มกับตัวเองไม่ได้ เพราะอย่างน้อย พวกเราได้ทำในสิ่งที่หลาย  ๆ คนไม่มีโอกาส นั่นคือ การทดแทนคุณแผ่นดิน ช่วยเหลือเด็กนักเรียนในท้องถิ่นทุรกันดาร

      เราอยากติดอาวุธทางปัญญาให้พวกเขาเพื่อสามารถแข่งขันกับเด็กในเมืองซึ่งร่ำรวยทรัพยกรมากกว่าได้  อย่างน้อยที่สุดก็สามารถรู้เท่าทันโลก โลกซึ่งเต็มไปด้วยเล่ห์ร้ายต่าง ๆ
    
       คุณเคยเห็นสายตาเด็กเหล่านี้ในวันที่พวกเขามองคุณยามที่ไปเยี่ยมเยือนหรือไม่ แน่นอนล้วนเต็มไปด้วยความหวัง ความยินดี และมีมิตรภาพที่มอบให้

     บางคนจึงเดินข้ามอุปสรรคมาได้อย่างง่ายดาย ไม่ยากเย็น เพราะต่างก็เคยเห็นคนที่ลำบากมามากกว่า   เดือดร้อนมากกว่า เจ็บปวดมามากกว่า   บางคนจึงไม่ได้เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล  หรือศูนย์กลางของปัญหาที่รุมเร้าเข้ามาทั้งหมด

    จับมือกันไว้ดีกว่า  เพราะยังมีโรงเรียนอีกหลายหลังที่ยังสร้างไม่เสร็จครับ