ชีวิตนักเดินทางหลายขวบปีที่ผ่านมา ทำให้ผมเก็บสะสมภาพประสบการณ์ไว้มากพอควร   ทั้งการเดินทางไปทำค่ายอาสาพัฒนาชนบท  การเดินป่าศึกษาธรรมชาติ และการปฏิบัติภารกิจตามหน้าที่การงาน  

        แต่ละภาพบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ   ผ่านทั้งความสุขและความทุกข์คละเคล้ากันไป

           ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ในฐานะตากล้องมือสมัครเล่น  จึงขออนุญาตเพื่อน  ๆ เปิดคอลัมน์ใหม่ "มองผ่านเลนส์"  เพื่อบอกเล่าประสบการณ์ผ่านทางบล็อก OKnation แห่งนี้ ขอบคุณครับ

.....................................................

น้ำใจของคนไทยมิเคยเหือดแห้ง

          หลังจากขึ้นเหนือมาได้ 4 วัน  ตามโครงการช่วยเหลือเด็กนักเรียนที่ได้รับผลกระทบจากภัยน้ำท่วมเมื่อเดือนกรกฎาคม 2549 รถขนอุปกรณ์บรรเทาทุกข์ของหนังสือพิมพ์คมชัดลึกก็เกิดมาติดหล่มระหว่างทางเข้าโรงเรียนบ้านน้ำกลาย อ.เมือง จ.แพร่

       ถนนหนทางเข้าโรงเรียนเสียหายอย่างหนักจากการถูกน้ำป่าซัดกระหน่ำ ทางบางช่วงขาดหายไปตามกระแสน้ำ ทหารช่างต้องสร้างสะพานเหล็กขึ้นมาใช้ชั่วคราว  

      ไม่ต้องพูดถึงสภาพบ้านเรือน และโรงเรียน ที่เสียหายเกินจะเยียวยา ความสูญเสียได้เกิดขึ้นแก่ชีวิตชาวบ้านและเด็กนักเรียนย่านนั้น

       ขนาดของรถที่ยาวทำให้คนขับต้องตีโค้งกว้างเพื่อข้ามสะพานไปให้ได้  กว่าจะถึงโรงเรียนยังอีกไกลนัก

       ยังไม่ทันที่หัวรถจะผ่านเข้าสะพาน   ล้อหลังเกิดติดหล่มขึ้นมา ยิ่งเหยียบคันเร่ง รถยิ่งทรุด  ยิ่งเวลาผ่านไปเรายิ่งร้อนใจ  ยามนั้นโพล้เพล้มากแล้ว การเดินทางในช่วงกลางคืนในสภาพถนนเช่นนี้ อันตรายนัก  ความวิตกกังวลครอบคลุมไปทั่วชนชาวเรา
 
       ด้วยจังหวะเวลาที่บีบหัวใจ  เราจำเป็นต้องแบ่งกำลังคนออกเป็น 2 ทีม ทีมหนึ่งขนสิ่งของลงจากรถที่ติดหล่ม ใส่รถกระบะที่บริษัทเชฟโรเล็ตให้การสนับสนุนมา เพื่อนำส่งให้เด็กนักเรียนโดยเร็วที่สุด อีกทีมมีภารกิจหนัก คือการหาทางดึงรถใหญ่ให้ขึ้นจากหล่ม
 
     ขณะที่เรากำลังสิ้นหนทาง  ชาวบ้านหลายสิบคนก็เดินทางมาถึง ไม่ต้องร้องขอ  พวกเขาช่วยเราฉุดดึงรถขึ้นจากหล่มได้สำเร็จ เราได้เห็นน้ำใจอันงดงามของเพื่อนร่วมชาติทั้ง ๆ ที่บางคนเพิ่งสูญเสียญาติพี่น้องไปให้กับน้ำป่า

    คนไทยมีน้ำใจให้กันเสมอ  ผมยืนยันได้ครับ

.......................................................