คอลัมน์ มองผ่านเลนส์ ประจำวันศุกร์ที่ 13 กรกฎาคม  2550

เมื่อผมปะหน้าเด็กน้อยลูกอิสาน

ผมได้ภาพนี้มาสักราวต้นปีที่แล้ว เมื่อครั้งเดินทางไปสำรวจพื้นที่โรงเรียนทรุกันดารในอ.รัตนบุรี จ.สุรินทร์ พวกเราปักหลังกางเต้นท์นอนริมน้ำมูล บริเวณด้านหลังโรงเรียน (ขออภัยที่จำชื่อไม่ได้ครับ) กะว่ารุ้งเช้าจะขับรถไปเยี่ยมเยียนครูและนักเรียนแถวนั้น

             จำได้ว่าตอนนั้นสัก 10 โมงเช้า แดดหน้าร้อนกำลังแรงจัด ผมเดินไปด้านหน้าโรงเรียนคนเดียว พลันสายตาก็ไปปะเข้ากับเด็กน้อย 2-3 คน กำลังไล่จับปลาในบ่อโคลนอย่างสนุกสนาน ผมหยุดยืนมองข้างบ่อ

            เด็กน้อยลูกอิสานตัวเปรอะเลอะโคลน ยิ้มยิงฟันขาวเมื่อเห็นผม แลัวจึงยื่นปลามาให้  ผมยิ้มตอบพลางกดซัตเตอร์โดยอัตโนมัติ  เด็กน้อยกับเพื่อนยิ่งหัวเราะกันใหญ่

          เขาจะรู้ไหมนะว่าผมก็ลูกอิสาน แม้หน้าจะออกอินเตอร์หน่อยก็ตาม...

         เมื่อคณะของเราเดินทางออกจากโรงเรียนก็บ่ายโขแล้ว ผมนั่งอยู่ในรถนึกอิจฉาเด็กน้อยไปตลอดทาง

        นึกถึงสมัยเด็ก เคยดำผุดดำว่ายในแม่น้ำใหญ่ เคยดำน้ำแข่งกับเพื่อนรัก เคยร่วมวงวิดปลาด้วยกัน เคยวิ่งหนีเจ้าของสวนอีตอนเราไปแอบยิงมะม่วงแก้ว  แล้วมานั่งหัวเราะเอิ้กอ้าก... ทำมะม่วงน้ำปลาหวานกินกัน

        อดีตช่างหอมหวานนักยามเราคิดถึง  แม้ปัจจุบันจะขมบ้าง หวานบ้าง  และอนาคตยังไม่รู้ว่าจะขมและหวานกันขนาดไหน....  

ขอขอบคุณ คุณหนู มิเตอร์ ด้วยครับ

++++++++++++++++++++++++++++++++

หมายเหตุ : พรุ่งนี้จะถอดเนื้อความเพลงนี้ให้อ่านกันครับ ต้องขอโทษด้วยสำหรับท่านที่ไม่มีลำโพงครับ