ในโลกแห่งความเป็นจริง...ของใคร

คนดีไม่เคยดับสูญ วีรบุรุษไม่เคยร่ำไห้

ธรรมะชนะอธรรม ข้ายึดถือมั่นเป็นสัจจะ

หากชีวิตเหมือนดั่งบทละคร คงมีแต่เรื่องสนุกสมหวัง

แต่นี่เป็นโลกแห่งความจริง ทุกข์สุขผสมคละเคล้า

แม้นกริ้วโกรธขัดเคืองหมองเศร้า อาทิตย์เจิดจ้ายังว่ามิดมืด

แม้นจิตพิศวาสรัญจวนใจ ดาวลับจันทร์ดับยังว่าสว่างไสว

เพราะ... นี่คือโลกแห่งความเป็นจริง

มิตรภาพใช่ฝันที่เลื่อนลอย งมงายในรักใช่เพ้อเจ้อ

แตกแยก-สร้างสรรค์ใดใดในโลกล้วนอนิจจัง

ยุติธรรม-ลำเอียงใครตัดสิน ใครพิพากษา

รอมชอมว่าอ่อนแอ แข็งกร้าวว่าเผด็จการ

ดี-ชั่วรู้อยู่เต็มอก บาปบุญคุณโทษรู้อยู่แก่ใจ

ชีวิตอุทิศจิตสาธารณะ ไม่ยี่หระคำคนคารมร้าย

...เงยหน้าไม่อายเทวดาฟ้าเบื้องบน ก้มหน้าไม่หลบตาแม่พระธรณี...

บทรำพันท้าความจริง จากยอดดอยเนชั่น ทาวเวอร์ ณ ทุ่งบางนา ...