ได้ยินไหมเพื่อน ๆ ... เสียงเพรียกจากแดนไกล

ในช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมมีโอกาสเดินทางไปร่วมงานกิจกรรมสร้างพระให้ทหาร-เลี้ยงน้องท้องอิ่ม ที่โรงเรียนตำรวจตระเวณชายแดนตะโกปิดทอง และค่ายทหารพรานแมงป่องทมิฬ อ.สวนผึ้ง จ.ราชบุรี

          กิจกรรมดังกล่าวมีกลุ่มออฟโรดตีนโต เป็นตัวตั้งตัวดีในการดำเนินการโครงการ ร่วมกับพนักงานและบล็อกเกอร์ชาวโอเคเนชั่นจำนวนหนึ่ง เป้าหมายคือ มอบข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นให้กับเด็กนักเรียน และทำพิธีเบิกเนตรพระพุทธรูป ก่อนที่จะนำไปประดิษฐานยังฐานทหารพราน

      คลิกอ่านเรื่องจากบล็อกเกอร์ที่เดินทางไปร่วมกิจกรรมครับ

           1. สร้างพระให้ทหาร-เลี้ยงน้องท้องอิ่ม 

           2. โครงการดี ๆ......เพื่อน้องพี่ที่ห่างไกล

          3. “ราชบุรี” ทริปนี้สุขทั้งกาย อิ่มทั้งใจ

          4. ปันน้ำใจจากใจชาวออฟโรด ตีนโตสู่อ้อมกอดโรงเรียนตชด.ตะโก ปิดทอง อ.สวนผึ้ง จ.ราชบุรี 12 สิงหาช่างภาพร่วมขบวนไปบันทึกภาพ

         5. 4x4 กับวันหยุดสุดขีด...บุกขึ้นเขากระโจมกับเส้นทางออฟโรดที่แสนโหด....ตลุยป่าสุดเขตตะวันตก 

การเดินทางไปครั้งนี้ ยังคงให้เกิดความรู้สึกสะทกสะท้านดังเดิม เป็นอารมณ์ที่ติดตัวมาตั้งแต่เริ่มทำงานค่ายอาสาพัฒนาใหม่ ๆ กรุงโรมไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียวฉันใด การพัฒนาคุณภาพการเรียนการสอนของเด็กนักเรียนตามตะเข็บชายแดน ก็คงไม่มีวันที่จะสำเร็จลงง่าย ๆ ฉันนั้น

          โรงเรียนตำรวจตระเวณชายแดนตะโกปิดทอง เป็นโรงเรียนระดับประถมในดงเถื่อนอย่างแท้จริง ตัวอาคารโรงเรียนตั้งอยู่บนสันเขาตะนาวศรี ห่างจากพรมแดนไทย-พม่า ไม่กี่กิโลเมตร หากมองจากในโรงเรียน สามารถเห็นฐานปฏิบัติการของทหารไทยและทหารพม่า ตั้งเคียงเรียงประจันหน้ากันได้อย่างชัดเจน

อนาคตตจะเป็นเช่นไร เมื่อเขาและเธอเติบโตขึ้น

            ด้วยความที่เป็นโรงเรียนไกลปืนเที่ยง งบประมาณที่เทลงมายังโรงเรียนจึงเป็นไปอย่างจำกัด งบประมาณก่อสร้างอสังหาริมทรัพย์นั้นไม่มี จะมีก็แต่ค่าอาหารกลางวันของเด็กซึ่งเฉลี่ยวันละ 10 บาทต่อคนต่อวัน 

         ค่าอาหาร 10 บาทต่อคนต่อวัน คงไม่ต้องพูดถึงโภชนาการที่เด็กจะได้รับ

          งบประมาณทุกบาททุกสตางค์ที่นำไปต่อเติมเป็นตัวอาคารเรียน โรงอาหาร และสถานพยาบาล ทั้งหมดเป็นเงินจากภาคเอกชนอย่างเรา ๆ ท่าน ๆ

       นี่คือช่องว่างทางการศึกษาที่ชัดเจนระหว่างโรงเรียนในดงดิบกับโรงเรียนในดงคอนกรีต!!!

       ได้ยินหรือไหม ได้ยินหรือไหม นักการศึกษาในเมืองกรุงทั้งหลาย

เจดีย์แดนสยามตั้งตระหง่านอยู่ในยอดเขา ห่างจากฐานปฏิบัติการทหารพรานไม่ไกล

บริเวณค่ายทหารพราน ยังปรากฎร่องรอยการทำเหมืองแร่อยู่

เทือกเขาในภาพเป็นเส้นแบ่งเขตแดนตามธรรมชาติระหว่างไทยกับพม่า

          เด็กนักเรียนในโรงเรียนนี้มีหลายเชื้อชาติ ทั้งไทย กระเหรี่ยง และพม่า ซึ่งพ่อแม่รับจ้างทำเหมืองสปา (แร่ที่นำมาเคลือบแก้ว) ในเทือกเขาแถบนั้น มีเด็กประมาณ 10 คนเป็นนักเรียนประจำ ส่วนใหญ่เป็นชาวกระเหรี่ยง สอบถามได้ความว่า เหตุที่ต้องเรียนประจำนั้น เพราะพ่อแม่เสียชีวิตไปแล้วทั้งจากสงครามบ้าง โรคภัยไข้เจ็บบ้าง จึงไม่รู้จะไปอยู่กับใคร และที่ไหน

         ชะตากรรมในอนาคตของเด็กกลุ่มนี้จะเป็นเช่นไร ไม่มีใครตอบได้ จะได้สัญชาติไทยหรือไม่ ไม่มีใครรู้

        ผมรู้แต่เพียงว่า เด็กนักเรียนทุกคนมีสัมมาคารวะอย่างที่เด็กในเมืองกรุงต้องอายม้วน เด็กที่นี่เมื่อพบผู้ใหญ่จากแดนไกลเช่นพวกเรา จะยกมือขึ้นสวัสดีทุกคน ทุกเวลา

      อดทึ่งไม่ได้กับครูที่เป็นตชด.สามารถอบรมเด็กให้รู้จักมารยาทไทยได้ขนาดนี้

       แม้ความช่วยเหลือของนักเดินทางจากเมืองหลวง ที่ส่งมอบให้เด็กนักเรียนชาวตะโกปิดทองจะมีไม่มากนัก แต่น้ำใจจากชาวเรานั้นมีให้เต็มเปี่ยม

     ที่อดสะท้อนใจด้วยความเป็นห่วงไม่ได้อีกก็คือ ชีวิตความเป็นอยู่ของทหารหาญที่ปฏิบัติภารกิจตามตระเข็บชายแดน

พระพุทธรูปที่นำไปประดิษฐานยังค่ายทหารพราน

ผู้บังคับบัญชากองร้อยนำทหารกล่าวขอบคุณผู้มาเยือน

          ค่ายทหารที่พวกเราไปพระพุทธรูปนำไปประดิษฐานให้นั้น ก็ดูชำรุดทรุดโทรมมาก ตัวบ้านไม้ชั้นเดียวที่ใช้เป็นกองบัญชาการนั้น ก็หยิบยืมมาจากบริษัทเหมืองแร่ เครื่องปั่นไฟฟ้าก็เก่าแก่มาก แถมถ้าเสียก็ต้องยืมแรงชาวบ้านให้มาช่วยซ่อมบำรุงกันอีก

        ได้ยินเสียงจ่ากองร้อยผู้เชี่ยวเชิงศึกป่าตะวันตก เล่าให้ฟังถึงชีวิตความเป็นอยู่และภารกิจแล้ว อดนึกสะทกสะท้อนใจไม่ได้ นี้หรือคือทหารผู้ปกป้องอธิปไตยของชาติ สิ่งที่ได้รับเป็นสวัสดิการนั้น เทียบค่าไม่ได้เลยกับภารกิจที่มอบให้ประเทศชาติ แต่เท่าที่สัมผัสเลือดรักชาติของทหารทุกนายหาได้ลดน้อยลงไม่

        ในวันนั้น วันที่สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ทรงมีพระราชดำรัสแก่พสกนิกรชาวไทย  เนื่องในโอกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษา  12 ส.ค. ทหารหาญทุกนายปิดเครื่องรับโทรทัศน์ฟังอย่างตั้งใจทุกวินาที มิได้ลุกหนีไปไหน

        ขุนทหารผู้เสพชีวิตอยู่ในเมืองกรุง ได้ยินหรือไม่ ได้ยินหรือไม่ ทหารผู้น้อยที่ปฏิบัติภารกิจอยู่ในแดนไกล พวกเขากินอยู่กันอย่างไร

      ได้ยินหรือไม่ ได้ยินหรือไม่....

.............................................