ผมหยิบหนังสือ"ตะโกนก้องจากพงไพร " ขึ้นมาอ่านเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วตัวผมเองก็ยังจำไม่ได้ รู้แต่เพียงว่าทุกครั้งที่หยิบขึ้นมาอ่านหาความรู้ เขาไม่ได้เป็นแค่หนังสือหรือตัวอักษรสำหรับผม แต่เป็นจิตวิญญาณการอนุรักษ์สัตว์ป่า ผืนป่าและธรรมชาติ ของคนที่ชื่อ "สืบ นาคะเสถียร"

              ตะโกนก้องจากพงไพรเป็นหนังสือรวบรวมงานและความคิดของคุณสืบ นาคะเสถียร นักวิชาการกรมป่าไม้ ผู้ปลิดชีวิตตนเองเมื่อวันที่ 1 ก.ย. ของ 17 ปีก่อน ขณะดำรงตำแหน่งหัวหน้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง 

          ...เป็นงานเขียนที่ทรงคุณค่ายิ่งนักสำหรับประเทศไทยเราในยุคที่ผู้คนกำลังหวาดกลัวภาวะโลกร้อน

              เป็นครั้งแรกและอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตผมที่รู้สึกเสียใจที่ไม่มีโอกาสได้รู้จักบุรุษคนนี้  ไม่มีโอกาสได้สัมผัส ไม่มีโอกาสได้พูดคุยอีกตลอดไป ในฐานะเด็กรุ่นน้องที่ได้รับอิทธิพลทางความคิดและการความตั้งใจจริงในเรื่องการอนุรักษ์ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

             คุณสืบเป็นเพียงข้าราชการตัวเล้กของกรมป่าไม้ แต่กลับเป็นวีรบุรุษในดวงใจผมและใครอีกหลาย ๆ คน

             คุณสืบเป็นผู้รู้จริงในเรื่องของป่าและสัตว์ป่า และด้วยความเป็นผู้ที่ซื่อตรงต่อสิ่งที่รู้นี้เอง คุณสืบได้แสดงความคิดเห็นอย่างตรงไปตรงมา ชัดแจ้ง และกล้าที่จะออกเสียงค้านโดยไม่กลัวเกรงอิทธิพลใด ๆ ในเรื่องการใช้ประโยชน์จากผืนป่าและสัตว์ป่า ซึ่งถือเป็นปัญหาใหญ่ที่สุดตั้งแต่อดีตมาจนถึงปัจจุบัน

              ข้อเขียนของคุณสืบในเรื่องต่าง ๆ อาทิ สัตว์ป่าสุญพันธุ์เพราะใคร ความสัมพันธ์ระหว่างคนกับสัตว์ป่าและสถานภาพของสัตว์ในปัจจุบัน และความสำคัญของป่าทุ่งใหญ่นเรศวรกับการกับก่อสร้างเขื่อนน้ำโจน แม้จะเขียนมานานหลายสิบปีแล้ว แต่ไม่น่าเชื่อว่ายังเป็นแนวคิดที่ทันสมัยอยู่มาก

              เหตุที่ผมบอกว่ายังทันสมัยอยู่มากนั้น เป็นเพราะคนไทยเรายังไม่เคยนำแนวความคิดของคุณสืบมาใช้อย่างจริงจัง ไม่เคยนำเรื่องของคุณสืบมาเป็นบทเรียนเตือนใจว่าเหตุใดเราจึงต้องหวงแหนทรัพยากรป่าและสัตว์ป่าดุจชีวิตของเรา...

            เรายังคงปล่อยให้มีการทำลายทรัพยากรเหล่านี้ทั้งทางตรงและทางอ้อม โดยไม่ได้ตระหนักว่าภาวะไม่สมดุลทางธรรมชาติที่เกิดขึ้น จะย้อนกลับมาสร้างความเสียหายให้กับเรา

           คำพูดของคุณสืบข้างล่างนี้ เป็นคำสัมภาษณ์ในนิตยสารสารคดี เสมือนหนึ่งเป็นคำตะโกนก้องจากพงไพร

            "ที่จริงแล้วคำว่า conservative หรือการอนุรักษ์ คือการรักษาโดยไม่ทำให้มันเปลี่ยนสภาพ แต่มีคำจำกัดความในอีกความหมายว่า การอนุรักษ์คือการรักษาและนำบ่างส่วนมาใช้ แต่การใช้ประโยชน์นั้น ตัวมันเองจะต้องคงอยู่

            เราต้องรู้ว่ามีต้นทุนอยู่เท่าไหร่ และมันงอกเงยเท่าไหร่ เราก็ใช้แต่ส่วนที่งอกเงยนั้น นั่นคือเราต้องรู้จักใช้ประโยชน์และฉลาดใช้ แต่มันก็มีคนเอาความหมายนี้ไปใช้ในทางไม่ถูกต้อง คือใช้ทรัพยากรโดยไม่ได้มองถึงคุณค่าในแง่อื่นมากไปกว่าคุณค่าทางเศรษฐกิจ เรามองแต่ว่าทำอย่างไรถึงจะเอาทรัพยากรนั้นมาใช้ให้ได้มากที่สุด

             สิ่งที่ผมมักพูดอยู่เสมอคือ ป่าเราเก็บไว้เฉย ๆ ก็เป็นการอนุรักษ์ทั่เราได้ประโยชน์ โดยที่เราไม่จำเป็นต้องตัดมาใช้ ต้นไม้ให้อากาศ ให้น้ำ... นี่ก็เป็นการใช้ใช่ไหม ใช้ดดยที่เราไม่ต้องไปตัดส่วนของมันออกมาใช้"

             ไม่ว่าจะปิดฉากชีวิตไปเพราะเหตุผลใด แต่ผมมั่นใจว่าคุณสืบไม่ได้จากโลกนี้ไปอย่างสูญเปล่า คนไทยจำนวนหนึ่งได้สืบทอดเจตนานักสู้ของประชาชน

              เสียงปืนเมื่อเช้าวันที่ 1 ก.ย. 2533 ณ บ้านพักเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง จ.อุทัยธานี ยังคงดังกึกก้องกังวานอยู่ในใจของผมและอีกหลายคน ยังคงปลุกจิตสำนึกผู้รักป่า สัตว์ป่า และธรรมชาติ ด้วย กาย วาจา ใจ ไปตราบนานเท่านาน

บทเพลง สิ้นเสียงปืน

คำร้อง : สืบ นาคะเสถียร
ทำนอง : สายัณห์ น้ำทิพย์

ผ

เสียงปืนที่ดั่งลั่น ตัวแม่นั้นต้องสิ้นใจ
ลูกน้อยที่กอดไว้ กระดอนไปเพราะแรงปืน
ฝืนใจเข้ากอดแม่ หวังแก้ให้แม่ฟื้น
แม่จ๋าเพราะเสียงปืน จึงไม่คืนชีวิตมา

โทษใดให้ประหาร ศาลไหนพิพากษา
หากลูกท่านเป็นสัตว์ป่า ใครเข่นฆ่าท่านยอมไหม

ชีวิตใครก็รัก ท่านประจักษ์บ้างหรือไม่
โปรดเถิดจงเห็นใจ สัตว์ป่าไซร้ก็เหมือนกัน

อนิจจา สัตว์ป่าผู้น่าสงสาร ถูกล้างผลาญเข่นฆ่าให้อาสัญ
ผิดด้วยหรือต้องถูกฆ่าให้จาบัลย์....

โอ.. มนุษย์นั้นจะโหดร้าย ถึงไหนกัน......

...............................

ขอคารวะดวงวิญญาณสืบ นาคะเสถียร วีรบุรุษนักสู้ของประชาชน

BlueHill

OKNATION.NET

31 สิงหาคม 2550