โลกแคบ ๆ กับนกอีแพรดที่บางปู

ศูนย์ศึกษาธรรมชาติกองทัพบก เฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษามหาราชินี

หรือแหล่งดูนกที่บางปูนั่นเองครับ

เดินเข้าไปบริเวณศูนย์ฯก็เจอปูยักษ์ตัวนี้เลยครับ

ป้ายบอกเส้นทางศึกษาธรรมชาติ จะได้ไม่หลงทางครับ

นี่แหละครับ โลกแคบ ๆ ในเรือนดูนก

นกตีนเทียน (Black-winged Stilt)

นกกรอกยางพันธุ์จีน (Chinese Pond Heron)

นกกรอกยางพันธุ์จีน กำลังพองขนอย่างสบายอารมณ์

พอจับได้ว่ากำลังถูกแอบถ่าย เลยวางฟอร์มขรึมอย่างนี้แหละครับ

นกชายเลนกลุ่มนี้ เป็นพันธุ์อะไรครับ มือใหม่อย่างผมแยกไม่ออกครับ

แอบถ่ายนกกาน้ำเล็ก (Little Cormorant) 2 ตัวตบตีแย่งไส้เดือนกัน

นกยางเปีย (Little Egret)

นกกินเปี้ยว (Collared Kingfisher)

นกกินเปี้ยวโฉบปูมาเป็นอาหาร อีกตัวมองอย่างสนใจ

เวลาตกใจแล้วบินเป็นฝูงกันอย่างนี้ นกจะส่งเสียงกันดังลั่นป่าทีเดียวครับ

จากหอชมเรือนยอด มองออกไปจะเห็นนกเกาะบนยอดไม้เต็มไปหมด

Close-up ให้ใกล้เข้ามา นกอะไรหว่า

ใช่เลยครับ นกกาน้ำเล็ก (Little Cormorant)

เส้นทางศึกษาธรรมชาติ พื้นที่ชุ่มน้ำบางปู

ท่านผู้ใดสนใจร่วมปลูกป่าชายเลน เชิญติดต่อที่บางปูได้ครับ

ผมมานั่งตบยุงอยู่ทำไมในห้องแคบๆ นี่นะ จะตีแรง ๆ ก็ไม่ได้ กลัวเสียงดังไปถึงหูนกชายเลน ต้องเอามือแตะหรือดีด เบา ๆ ไล่ให้เจ้าแมลงจอมดูดเดือดตกใจกลัวรีบบินหนีไป ใครมาเห็นคงนึกว่ากำลังฟ้อนเล็บอยู่กระมัง

    เบื้องหน้าผมเป็นบึงน้ำใหญ่ที่เคยเป็นนากุ้งมาก่อน ต้นแสมและโกงกางขึ้นแซมเป็นฉากบริเวณขอบบึง ไกลออกไปราว 200 เมตร มีนกชายเลน 2-3 ชนิดพันธุ์ย่องหากุ้งหอยปูปลากินอย่างสบายอารมณ์

    นกตีนเทียนเดินทอดน่องดุ่ม ๆ ไปตามบึง บางครั้งเขาก็หยุดนิ่งยกตีนขาหนึ่งขึ้นนาน ๆ เหมือนเล่นกายกรรม

    ตรงปลายสุดบึงมีกิ่งไม้ตายซากล้มนอนอยู่ ถ้าสังเกตุดี ๆ จะเห็นนกยางกรอกสีน้ำตาล 3 ตัว ยื่นนิ่งเงียบงันเตรียมใช้จงอยปากอันเรียวยาวจิกกินปลาน้อยผู้โชคร้าย

    เหนือยอดไม้สูงขนาดตึก 3 ชั้น เต็มไปด้วยนกกาน้ำเล็กที่เกาะกิ่งพุ่มยอด บางตัวกางปีกอาบแดด บางตัวใช้ปากจิกเผ่าพันธ์เดียวกัน ปกป้องพื้นที่ของตัวเอง

     นกกาน้ำเล็ก เป็นนกน้ำขนาดเล็กที่พบได้บ่อยตามแหล่งน้ำขนาดใหญ่ ถึงฤดูผสมพันธุ์ ขนหัวและคอมันเป็นเงาเคลือบขาว

     บนท้องฟ้าเหนือบึง นกน้ำขนาดใหญ่หลายพันธุ์บินโฉบไปมาเหมือนเครื่องบินตรวจการชายฝั่ง บางตัวทิ้งตอปิโดเล็กหยด 2 หยด หล่นลงกลางบึงก็มี

     ยุงตัวใหญ่ขนาดเท่าน้องแมลงวันบินหึ่ง ๆ วนเวียนไปรอบตัวผม แต่ไม่กล้าเข้าใกล้ ด้วยกลัวฤทธิฝ่ามือพญายมไร้เสียง

     นี่เป็นโลกที่ผมกำลังเผชิญอยู่ แม้จะเดียวดาย แต่ผมยินดียิ่งนัก

    ในห้องแคบๆ ของหอดูนกในศูนย์ศึกษาธรรมชาติ พื้นที่ชุ่มน้ำบางปู ปลายเดือนกันยายนนั้น ฝนยังไม่สั่งลาฟ้า  ชุดเสื้อแขนยาวสีมอ กางเกงขายาวสีเทา รองเท้าเดินป่าสีเดียวกัน หมวกปีกกว้างลายพราง ทำให้ผมอึดอัดมาก อากาศยามสายเริ่มร้อนอบอ้าว เหงื่อไหลย้อยออกมาเต็มใบหน้าและแผ่นหลังตลอด 3 ชั่วโมง

   ต้องรอถึงเดือนตุลาฯ กว่าที่นกอพยพจะย้ายเคหะสถานจากจีนและรัสเซียบินมายังบางปู ช่วงนี้ลองฝึกแอบถ่ายรูปนกประจำถิ่นไปก่อนก็แล้วกัน

   บางปูใช่จะมีแต่นกนางนวลนะ นกชายเลนกับนกน้ำที่นี่มีจำนวนมากทีเดียว จนกลายเป็นแหล่งดูนกยอดนิยมไปตั้งนานแล้ว

    ยิ่งเดี๋ยวนี้ เขาพัฒนาไปมาก ได้งบประมาณมาสร้างศูนย์ศึกษาธรรมชาติให้คนเรียนรู้เรื่องการอนุรักษ์ในระดับที่เข้มข้นขึ้น

    อยากได้รูปนกชายเลนใกล้ ๆ ชัด ๆ ก็ต้องทนกันหน่อยครับ เรียกว่าอดเปรี้ยวไว้กินหวาน อดน้ำตาลไว้กินกาแฟ ก็คงไม่ผิดนัก

     มาแอบถ่ายรูปนกไม่ได้มาดูคอนเสิร์ตหนุ่มไทยสไตล์เกาหลี ดังนั้น ชุดที่สวมใส่จึงต้องเหมาะสมกลมกลืนกับธรรมชาติ เพื่อไม่ให้รบกวน เจ้าของบ้านอย่างประดานกน้อยที่อยู่เบื้องหน้ามากเกินไปนัก

    ในฐานะแขกผู้มาเยือนก็จำเป็นต้องเคารพในสิทธิ์ของสัตว์ป่าที่เปรียบเสมือนเป็นเจ้าของบ้านกันบ้าง

     คิดดูซิครับ หากกำลังเดินเล่นหรือกินอาหารอยู่อย่างเอร็ดอร่อย แล้วมีฝูงปาปารัสซี่มาแอบถ่ายรูปคุณตลอดโดยไม่มีมารยาท จะรำคาญไหม แต่สัตว์มีสิทธิ์รำคาญมนุษย์หรือครับ

     การรบกวนสัตว์ตามแหล่งอาหาร หมายความว่าคุณอาจทำให้ตกใจหนีไปโดยไม่มีหาอาหารตกถึงท้อง ถ้าเป็นสัตว์ที่มีลูกอ่อนด้วยละก็ บาปกรรมแท้ ๆ

    มือใหม่เรื่องการถ่ายรูปนกอย่างผม จำเป็นต้องเรียนรู้หลักปฏิบัติตรงนี้อย่างสำคัญยิ่ง

    แคนนอน 400 D พร้อมเลนส์ 70-300 มม.รุ่นโลว์โคสต์ราคาไม่ถึงหมื่น บนขาตั้งกล้องตัวเขื่องขนาดเบา ลั่นซัตเตอร์เสียงแต่พองามไปหลายช็อตแล้ว ผมพยายามนั่งนิ่ง ๆ เคลื่อนไหวช้า ๆ เหมือนหุ่นยนต์ ด้วยอยากเป็นส่วนหนึ่งของป่าของชายเลนเบื้องหน้าให้ได้มากที่สุด

     นั่งคนเดียวนาน ๆ ความคิดอาจฟุ้งซ่านเอาง่าย ๆ ก็ได้นา จะเรียกฟุ้งซ่านหรือเปล่าไม่รู้ แต่ผมคิดถึงสิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านมา คิดถึงนางฟ้าชาลี คิดถึงบลูฮิลจูเนียร์ คิดถึงเพื่อนบล็อกเกอร์ คิดถึงเอสเพรสโซ คิดถึงกล้วยไม้ คิดถึงงาน คิดถึงป่าเขาพนาไพรที่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ไปเยือนแล้ว ไม่เหมือนสมัยก่อน

     ยังไม่ทันเปลือยความคิดจนหมดเปลือก เสียง "ชิ่ว-วี้ด ชิ่ว-วี้ด ชิ่ว-วี้ด" ของอีแพรดแถบอกดำก็ได้ยินมาแต่หลังเรือนดูนก พร้อมเจ้าตัวบินโฉบลงมาปักเกาะกิ่งแสมเบื้องหน้า ห่างออกไปไม่ถึง 2 คืบ พลางกระโดดเข้ามาเกาะอีกกิ่ง ขยับปีกไปมา แพนหางสวยอวด ทำท่าอยากรู้อยากเห็น

    เป็นอีแพรดรุ่นหนุ่มแข็งแรง ปากและขาสีดำ หัวและลำตัวด้านบนสีดำอมน้ำตาล คิ้วและปลายหางสีขาว ลำตัวด้านล่างสีขาว มีแถบคาดอกสีดำ นกประจำถิ่นที่พบได้ทั่วไป ผมเคยทักทายนกชนิดนี้มาหลายหนจนเป็นเรื่องธรรมดาไป

     แต่ครั้งนี้ เราพบกันใกล้เกินไปแล้ว

    ด้วยสัญชาติญาณ สมองใต้หมวกลายพรางสั่งให้มือเอื้อมไปคว้ากล้องมาบันทึกภาพ แต่ถ้าผมเคลื่อนไหวตัวแม้เพียงน้อยนิดหรือหายใจแรง ๆ เขาอาจตกใจแล้วบินหนีไป ซึ่งไม่ใช่วิสัยนักดูนกที่ดีพึงกระทำ

    ตัดสินใจนั่งเงียบงันต่อไป ตามองประสานตานิ่ง...ดีกว่า

    อีตอนจากมา  ผมไม่ได้รูปอีแพรดแถบอกดำมาเลยแม้แต่รูปเดียว แต่หัวใจผมเต็มไปภาพนกที่สวยงามไร้ที่ติ 

เป็นฉากหนึ่งของความทรงจำที่ดีระหว่างนกกับคน ในโลกแคบ ๆ ที่บางปูวันนั้น

.......................................

หมายเหตุ : ถ้าจำแนกชนิดพันธุ์ของนกผิดไป ขออภัยด้วยครับ เนื่องจากยังเป็นมือใหม่ทางด้านนี้