Good morning Vietnam coffee

บ่ายวันหนึ่งขณะนั่งฟังคลิปเสียงนายนักการเมืองใหญ่ตั้งโต๊ะแถลงข่าวตอบคำถามนักข่าวอย่างครื้นเครง ฟังไปหัวเราะไปจนเหงือกแทบแห้งนึกว่าดูตลกคาเฟ่ พลันก็มีเสียงมือถือดังขัดจังหวะขึ้นมา เหลือบมองชื่อในหน้าจอมือถือ อ้อ...เฮียรูนนั่นเอง

    " ชาลีครับ " BlueHill

    "นี่ผมจรูญนะ กลับมาจากโฮจิมินห์แล้ว จะชวนมาชิมกาแฟเวียดนามหน่อย เอามาฝากของแท้"เฮียรูน

   "ได้ทันทีเลยครับ พรุ่งนี้เช้าเจอกัน ผมแวะไปหาที่ร้านนะครับ พี่สบายดีนะ"BlueHill

   "ครับ รีบมานะ กาแฟสดเก็บไว้นานไม่อร่อย" เฮียรูน

   ผมรีบปิดฉากการสนทนา เพราะกลัวเฮียรูนเปลี่ยนใจไม่ว่าง   พาลจะอดชิมของฟรีเสีย (ไม่ว่ากันนะเฮีย)

แก้วนี้ละครับลูกผสมไทย+เวียดนาม

มองจากมุมสูง ด้านล่างเป็นนมข้นหวาน

จิบไปคุยไปเหลือครึ่งแก้ว...

กาแฟที่ดีคือ กาแฟที่ถูกดื่มเกลี้ยงครับ

จิบชาซีลอนล้างคอล้างปากกันครับ

     เป็นอันว่าเช้าวันรุ่งขึ้น ผมจึงมาต้องนั่งจิบกาแฟเวียดนามอยู่ที่ร้านต๊อดตี้ ณ สวนหลวงร.9 เป็นหมูทดลองเรื่องกาแฟให้เฮียรูนไป

    หลังจากจัดการกับโจ๊กใส่ไข่ต้ม และสับปะรดราชบุรีให้ไปอยู่ในพุงเรียบร้อย เฮียรูนก็จัดแจงยกกาแฟแก้วแรกมาให้ อืม ... (พี่ลูกเสือหมายเลข 9 ผมขออนุญาตใช้คำนี้นะครับ) สีมอ ๆ ดูไม่ดำเข้มเหมือนที่เคยดื่ม

       กลิ่นไอร้อนวนิลลาผสมมอคค่าจากแก้ว ลอยแตะจมูก ใช่เลยกาแฟเวียดนามแน่ เพราะกลิ่นเครื่องเทศชนิดนี้ถือเป็นเอกลักษณ์แห่งกาแฟสกุลเหงียนทีเดียว ใส่นมข้นมาด้านล่างแก้วเสียด้วย ไม่น้อยไม่มากเกินไป

   ขณะกำลังยกแก้วขึ้นดื่ม เสียงเฮียรูนที่นั่งด้านตรงข้ามเอียงคอเข้ามากระซิบถามว่า"คุณชาลี เนชั่นจะขายตึกเหรอ เห็นออหมักพูดเมื่อวาน"

   ทันเหตุการณ์บ้านเมืองจริง ๆ นะครับเฮีย

   "ใช่ครับกำลังหาคนซื้ออยู่ แต่ไม่ใช่ล้มละลงละลายอะไรตามที่คนแก่เพ้อเจ้อหรอกครับ เขาขายเพราะต้องการลดภาระดอกเบี้ย อีกอย่างเดี๋ยวนี้บริษัทใหญ่ๆ เขาไม่นิยมถือครองอสังหาริมทรัพย์กันแล้วครับ เพราะใช้ต้นทุนดูแลเยอะ สู้ขายออกไปแล้วขอทำสัญญาเช่าต่อดีกว่า  พวกผมจะได้มีโบนงโบนัสไปเที่ยวปีใหม่กันเยอะ ๆ... "

   ขี้เกียจให้เฮียรูนทำหน้าที่นักข่าวพันธุ์ใหม่ซักถามต่อ เดี๋ยวเรื่องจะยาวกลายเป็นเปิดสภากาแฟอภิปรายไม่ไว้วางใจนักการเมืองนอกรอบกันซะ... ซดกาแฟของตายดีกว่า

    ยกแก้วขึ้นจิบ อืม...ขมเนียนกำลังดี ได้ทั้งกลิ่นเครื่องเทศ ความเข้มข้น ความกลมกล่อม แต่รสชาติแปลก ไม่คุ้นลิ้น ขาดปลายอมเปรี้ยวไปนิด จึงถามเฮียแกไปว่า "แก้วนี้มันกาแฟตัวไหนนะเฮีย"

   เฮียรูนเลยสาธยายให้ฟังยาวว่า "แก้วที่เสิร์ฟให้คุณชาลีนะ ผมคิดสูตรเอง เป็นลูกผสมระหว่างกาแฟเวียดนามกับกาแฟสดไทย เพราะกาแฟเวียดนามอย่างเดียว ชงไม่อร่อยถูกใจแน่ ผมรู้เทสของคุณชาลีดี ตัวนี้ยี่ห้อ Doc miet cafe มันขาด body (ความเข้มข้น ) ต้องเอากาแฟไทยมาเพิ่มน้ำหนักเข้าไปหน่อยให้มันเข้มขึ้น"

   แต่มีตัวหนึ่งผมซื้อมาแพงพอควร แบรนด์ไม่ค่อยฮิตติดตลาดเหมือนยี่ห้อ trung-nguyen แต่เป็นของดี ผมชิมแล้วใช้ได้

    ว่าแล้วเฮียก็หยิบถุงกาแฟมาให้ดู "นี่ไง ยี่ห้อนี้ Loc Tho ผมไปซื้อถึงร้านในไซง่อน กิโลละ 200,000 ด่อง เอามาฝากคุณชาลีถุงหนึ่ง เป็นพันธุ์อาราบิก้า 100% ใช้ได้ผมรับรอง "

นี่แหละครับร้าน Loc Tho ที่เฮียรูนแนะนำมา อยู่กลางเมืองโฮจิมินห์ครับ

ของฝากจากโฮจิมินห์ครับ

     เพื่อยืนยันว่าอร่อยจริง เฮียรูนเลยจัดการไปชงมาให้ผมอีกแก้วหนึ่งเป็นการเปรียบเทียบ คราวนี้ เป็นกาแฟเวียดนามล้วน ๆ ไม่ใส่นมข้น อืม.... รสชาติใช้ได้สมเป็นกาแฟเวียดนามเลยครับ

    เฮียบอกว่า ในอนาคต จะเปิดร้านกาแฟเวียดนาม แล้วให้สาวจากโฮจิมินห์ขนานแท้และดั้งเดิมมาช่วยขาย แต่งชุดประจำชาติ "อ๋าวหย่าย" ด้วย

    ผมยกมือสนับสนุน 1000% ครับเฮีย จะไปคนแรกเลยครับ เปิดเมื่อไหร่บอกนะ 

    ตอนนี้ ผมเลยมีทั้งกาแฟเวียดนาม และกาแฟเยอรมันที่เพื่อน ๆ บล็อกเกอร์ส่งมาให้ เก็บไว้ในสต็อก เมื่อรวมกับกาแฟสดของไทยยี่ห้อไอยราที่มีอยู่เดิมแล้ว คาดว่าจะใช้เวลาบริโภคหมดประมาณ 4 เดือน

     บล็อกเกอร์ท่านใดสนใจ เชิญแวะมาชิมที่ทุ่งบางนาได้ครับ ราคามิตรภาพแบบเป็นกันเองครับ...ฮาฮาฮา

What a Wonderful World

 เวอร์ชั่นของ Willie Nelson นักร้องเพลงคันทรีคนโปรด

....................................................