"สึนามิ"ขออย่าให้เกิดขึ้นอีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว !

ภาพชายหาดบ้านน้ำเค็ม อ.ตะกั่วป่า จ.พังงา หนึ่งเดือนหลังเหตุการณ์สึนามิ

.....................................................

จำได้อย่างแม่นยำว่าเมื่อทราบข่าวเหตุการณ์คลื่นยักษ์สึนามิเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2547 นั้น ผมขึ้นไปถึงยอดดอยสูงสุดของประเทศไทยแล้ว

       ณ ขณะนั้น ผมรู้แต่เพียงว่าเกิดเหตุคลื่นทะเลพัดกระหน่ำเข้าชายฝั่งภาคใต้ ยังไม่มีรายงานความเสียหายเข้ามา  จากนั้นอีกไม่กี่นาทีต่อมา ผมก็ทะยานรถเข้าสู่จุดที่สัญญาณโทรศัพท์เข้าไปไม่ถึง ขาดการติดต่อกับโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง...

       สามวันต่อมา ผมก็ตกใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต เมื่อออกจากป่ามาพบว่า ได้เกิดแผ่นดินไหวที่อินโดนีเซีย ก่อเกิดคลื่นยักษ์สึนามิพัดถล่มชายฝั่งทะเลอันดามัน มีผู้บาดเจ็บ สูญหาย และเสียชีวิตเป็นจำนวนมาก

      ในชีวิตผม ไม่เคยคิดว่ามาก่อนคลื่นทะเลจะเป็นเหมือนปิศาจร้ายผลาญชีวิตมนุษย์ได้มากมายขนาดนี้

      ผมรีบกลับทุ่งบางนามาประจำการยังออฟฟิศ ทำหน้าที่รายงานข่าวผู้ประสบภัยจากต่างประเทศทั้งอินโดนีเซีย อินเดีย ศรีลังกา และประเทศต่าง ๆ รวมทั้งเช็คข่าวจากสถานทูตต่างประเทศในไทย นับวันยอดผู้เสียชีวิตจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จากเรือนร้อย เป็นพัน เป็นหมื่น เป็นหลักแสน!!!

    หลาย ๆ ครั้ง ผมนั่งทำงานไป ร้องไห้ไป น้ำตามันไหลออกมาไม่รู้ตัว

คลื่นยักษ์ซัดเรือประมงขึ้นมาเกยตื้นกลางหมู่บ้าน

       หลังจากนั้นอีกเดือนถัดมา สมาชิกชมรมเนชั่นอาสาพัฒนาซึ่งมีผมเป็นสมาชิกอยู่ด้วย และคณะโรงเรียนของหนู ได้ลงสำรวจพื้นที่โรงเรียนที่ได้รับผลกระทบจากภัยสึนามิ เพื่อตระเตรียมความช่วยเหลือให้แก่เด็กนักเรียนทั่วทั้งพังงา ภูเก็ต ระนอง

      หน้าที่หลักของเรา คือ การฟื้นฟูจิตใจของน้อง ๆ เด็กนักเรียน ที่บางคนขาดพ่อ บางคนขาดแม่ ไร้ที่อยู่อาศัย สิ้นเนื้อประดาตัว เพราะทะเลกลืนกินไปหมดสิ้น ในปีนั้น ผมและชาวค่ายเดินทางมุ่งหน้าลงใต้ 3 ครั้ง รวมแล้วเกือบ 1 เดือน รวมระยะการเดินทางเกือบหมื่นกิโล ให้ความช่วยเหลือเด็กนักเรียนจำนวนหลายพันคน

      เราเดินทางไปใช้แรงกายแรงใจติดตั้งสนามเด็กเล่นให้เกือบทุกโรงเรียน เรามอบตุ๊กตาและของเล่นให้แก่เด็กนักเรียน หวังที่จะได้เห็นเขาและเธอมีรอยยิ้มบ้าง ท่ามกลางของความทุกข์ระทมของชีวิต

        ภาพเหตุการณ์ความเสียหายที่ผมไปเห็นมากับตาทั้งผู้เสียชีวิตและซากปรักหักพังต่าง ๆ ได้ติดตาฝังอยู่ในใจผมมาจนถึงทุกวันนี้ 

       หนึ่งปีเต็ม ๆ ที่ผมโดนหลอกหลอนจากความฟุ้งซ่านและความหวาดกลัว ด้วยสภาวะจิตใจนั้นอ่อนแออย่างถึงที่สุดแล้ว

       แม้เหตุการณ์นี้เป็นอดีตไปแล้ว แต่มนุษย์ต้องเรียนรู้และตื่นตัวอยู่ทุกตลอดเพื่อเตรียมความพร้อมป้องกันและรับมือกับภัยธรรมชาติ ให้อดีตเป็นบทเรียนสอนมนุษย์ว่า ไม่ควรตั้งตนอยู่ในความประมาทอีกเป็นอันขาด

     แน่นอน...ว่าไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นอีก แต่ไม่มีใครรู้ว่า จะเกิดขึ้นอีกหรือไม่ ที่ไหน และเมื่อไหร่

     ผมได้แต่สวดภาวนาว่าอย่าให้เกิดเหตุการณ์วิปโยคเช่นนี้อีกเลย