ปกติผมแทบไม่ได้บริโภคนิตยสารรายเดือนเท่าไหร่ เพราะแค่เสพข่าวสารบ้านเมืองในบล็อกโอเคเนชั่น สมองก็แทบพองโตแล้ว จะมียกเว้นก็เฉพาะ "ดิฉัน" ที่เพื่อนพ้องที่ทำงานรับเป็นประจำ ผมเลยได้รับอานิสงส์ วันไหนว่างมาก ก็แอบหยิบมาเปิดอ่านเป็นเนืองนิตย์

        วันนี้ (7 มี.ค.) ก็เช่นกัน ผมฉก"ดิฉัน" ฉบับ 15 มี.ค. 2551 มาอ่านก่อนเจ้าของ(อีกครั้ง) หน้าปกไฉไลดูตื่นน่าตาตื่นใจด้วยภาพในชุดว่ายน้ำลายฟ้า-ดำของเปรมสินี รัตนโสภา ยืนโพสต์ท่าอยู่กลางทุ่งทอง

        ใครหว่าเปรมสินี.. ผมนึกในใจ แล้วทำไมมาว่ายน้ำกลางทุ่งนา อืม...ช่างคิดกันจริง

       พลิกต่อไปเรื่อยเปื่อย หน้า 2.. 3.. 4... 5... 6.. 7.. 8... 9.. 10.. 11.. 12.. มีแต่โฆษณา เฮ้ย รูปใครหว่าคุ้น ๆ พลิกย้อนกลับไปหน้า 11 มีรูปกรอบสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ  หน้าตาเข้ม ๆ คล้ายหนุ่มละตินติดหนวด ผมเพ่งพิจารณาดูชนิดจมูกชนภาพ... นี่...นี่...คุณโฟล์คเหน่อนี่นา โฟล์คเหน่อเพื่อนเรานี่นา..

       ผมตกตะลึงพรึงเพริด แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เป็นรูปเพื่อนเราจริง ๆ เห็นใต้ภาพเล็ก ๆ แปะเลข 43 เอาไว้ จึงรีบพลิกตามเข้าไปอย่างว่องไวชนิดกระบะติดเทอร์โบได้อาย

      ใช่คุณโฟล์คเหน่อ บล็อกเกอร์โอเคเนชั่น จริง ๆ ด้วย คนที่เคยแสดงสด ร้องสดหน้าบล็อกเป็นคนแรกของประเทศไทย  คนที่เคยไปทำกิจกรรมเพื่อน้อง ๆ ที่สระแก้วด้วยกัน โอ้โห...คุณโฟล์คเหน่อ ดังขนาดคอลัมนิสต์ใน"ดิฉัน" เขียนถึงทีเดียวนา แถมมีให้อ่านถึง 2 หน้าเต็ม ๆ  

      นึกได้.. ผมรีบคว้าแว่นมาใส่ จรดชายตาอ่านโดยพลัน..

xd

คอลัมน์ : ท่องไปในอินเทอร์เน็ต
เรื่อง : วิถีโฟลค์เหน่อ , ผู้เขียน : ชุติน

พื้นที่ว่างในโลกเสมือนจริง

เปิดให้คุณจับจองสร้างบ้านส่วนตัว

                                เรียกบ้านหลังนี้ว่า "บล็อก"

อินเทอร์เน็ตเข้าสู่ยุค "เครือข่ายสังคม" ที่เชื่อมสัมพันธ์โยงใยทั่วโลกอย่างเต็มตัวแล้วค่ะ ตั้งแต่ฉบับนี้เป็นต้นไป ท่องไปในอินเทอร์เน็ต จะพาคุณเข้าสู่วิถีของชาวเน็ตที่ร่วมกันสร้างสรรค์เรื่องราวดีๆ เราได้เสพงานจากผู้คนทั่วโลก เทคโนโลยีช่วยเปิดโลกใหม่ให้เราอย่างแท้จริง

            "จงอยู่ในโลกเสมือนจริง อย่าออกสู่โลกแห่งความจริง ถ้าต้องการรักษาความสัมพันธ์ให้ยั่งยืน" ดิฉันเชื่อในคำกล่าวนี้

             เพราะอะไรหรือคะ ก็เพราะว่าในสังคมเสมือนจริง เป็นความสัมพันธ์ที่ไม่ได้วางอยู่บนเงื่อนไขใดๆ บอกไม่ได้โลกที่คุณอยู่คือ ตัวตนที่แท้จริง หรือ ตัวตนจอมปลอม แต่ในโลกเสมือนจริง สิ่งที่กลั่นออกมาจากส่วนลึกของตัวตน พรรณนาเป็นเป็นตัวอักษร หรือภาพเคลื่อนไหว จะกลายเป็นตัวจริงในโลกเสมือนค่ะ

************************************************

เพลง"โฟล์คเหน่อ"

คำร้อง ทำนอง ขับร้อง ศิลปินโฟล์คเหน่อ ลำภา มัคศรีพงษ์

วิถีโฟล์คเหน่อ

          "ก่อนนั้นผมไม่เคยมีความเชื่อเลยสักนิดว่า เส้นสายความสัมพันธ์ที่ส่งผ่านกันทางโลกไซเบอร์ จะสามารถถักทอต่อสานให้เป็น รูปทรงแห่งมิตรภาพอันงดงามได้

          ผมไม่เคยเชื่อเลยสักนิด ว่าเส้นสายสัมพันธ์ ในโลกออนไลน์จะสามารถถักทอจนก่อให้เกิดเป็นกิจกรรมดี ๆ ร่วมกันได้

         แต่หลังจากผ่านสัมผัสบนสายสัมพันธ์ในโอเคเนชั่น ตั้งแต่เดือนมีนาคมปีที่แล้วจวบจนถึงวันนี้

        วันที่ผมกำลังแหงนหน้ามองเพดาน ฟังเพลง ฉันไม่ใช่ผู้วิเศษ ตรงนี้ ความเชื่อและความคิดแบบนั้น ได้มลายหายไปหมดสิ้นแล้ว....."

         และอยากกล่าวคำขอโทษ .... ที่ผมเคยมีความคิดเช่นนั้น

        โฟล์คเหน่อ รำพันในเอนทรี่ "ขอโทษ....ที่ผมเคยคิดนั้น..มันผิดไป" เมื่อวันที่ 29 มกราคม 51

       หนุ่มชาวสุพรรณบุรี บันทึกเรื่องราวชีวิตของเขาผ่านตัวอักษร เสียงเพลง และบทกวี เรียกขาน แนะนำตัวเองให้ชุมชนโอเคเนชั่นรู้จักเขาในนามของ "ศิลปินโฟล์คเหน่อ"

        ชีวิตคนเมืองที่อยู่ท่ามกลางระบบทุนนิยม ปากกัดตีนถีบ ถูกครอบงำด้วยวัตถุ ฟุ้งเฟ้อ ไม่เป็นตัวของตัวเอง ตื่นเช้าทำงาน เย็นกลับบ้าน ล้มตัวลงนอน เพื่อวันรุ่งขึ้นจะเวียนมาอีกครั้ง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เคยหยุดสักนิด เหลียวมองตัวเองบ้างไหม ดำรงชีวิตอย่างนี้ไปเพื่ออะไร หลายคนมีความอยาก แต่ไม่กล้าที่จะทิ้ง ไม่กล้าจะออกไปแสวงหา ติดด้วยเงื่อนไขที่พันธนาการตัวเองไว้จนแน่น 

        แต่ชีวิตของหนุ่มลุ่มแม่น้ำสุพรรณผู้นี้ ต่างกันลิบลับ "โฟล์คเหน่อ" ศิลปินเพลงเพื่อชีวิต มีรายได้จากการเล่นดนตรีที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในเมืองสุพรรณ บล็อกของเขาเป็นบล็อกเพื่อชีวิต ที่ไม่ได้มีแต่ความเคร่งเครียด ระหว่างสองข้างทางที่ใช้เดินทางไปเล่นดนตรี มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย โฟลค์เหน่อหยิบเอามาร้อยเรียงได้อย่างมีสีสัน แฝงอารมณ์ขันและเหน็บแนมได้อย่างกลมกลืน

        ชีวิตก็แบบนี้และ มีสุขมีทุกข์ หลายครั้งต้องตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว วันที่ต้องตกงานจากร้านอาหาร เพราะพิษเศรษฐกิจ เจ้าของร้านเลือกที่จะลดจำนวนนักดนตรีลง เหลือเพียงนักร้องนำ แต่เลือดสุพรรณ มิตรภาพที่เหนือเงินตรา โฟลค์เหน่อเลือกที่จะตกงานพร้อมกับเพื่อนมากกว่าเลือกตัวเอง....

         บล็อกของโฟล์คเหน่อ โดดเด่นด้วยการตกแต่งที่แสดงความเป็นตัวตนชัดเจน จากเทมเพลทธรรมดา กลายเป็นบ้านริมแม่น้ำสุพรรณ สร้างกลิ่นอายท้องทุ่งบนหน้าจอแบนๆ ได้ดีทีเดียว หลายๆ เรื่องของโฟลค์เหน่อมีเพลงประกอบด้วย เพลงทั้งหมด แต่งเอง ร้องเอง อ่านไป ฟังไป เพลินดีค่ะ

      วิถีโฟล์คเหน่อยังคงโลดแล่นไปเรื่อยๆ ตราบที่ยังมีลมหายใจ ติดตามเรื่องของเขาได้ที่ www.oknation.net/blog/folkner ค่ะ

       ....ผมจบอักษรด้วยสุดท้ายในคอลัมน์นี้ด้วยรอยยิ้ม เปิด Oknation.net คลิ๊กไปตาม URL ที่ให้ไว้ข้างบน อ่านเรื่องล่าสุดของเจ้าของบล็อก... พลางจรดนิ้วลงบนแป้นคีย์บอร์ด เขียนคอมเมนท์ไปว่า....

****************************