ผมชอบเดินทาง เพราะการเดินทางหมายถึงรสชาติของชีวิต ยิ่งเป็นเส้นทางที่หฤโหดด้วยแล้ว ยิ่งให้รสชาติเป็นพิเศษ

            การเดินทางทำให้มองเห็นการเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่ง ได้พบเรื่องราวแปลกใหม่ เก็บเกี่ยวเป็นประสบการณ์ชีวิต เร้าใจทุกวินาทียามที่เท้าสัมผัสพื้นผิวโลก

         ชีพจรหัวใจเต้นแรงโดยไม่ต้องจิบเครื่องดื่มบำรุงกำลังให้สิ้นเปลืองแต่อย่างใด...

           กาแฟก็ไม่แตกต่าง มีเส้นทางเฉกเช่นกัน เป็นเส้นทางที่เปลี่ยนแปลงไปตามวิถีการบริโภคแห่งยุคสมัย

           สมัยก่อน เวลาจะดื่มกาแฟ ก็ร้องสั่งไอ้หนูให้วิ่งไปซื้อตามร้านอาเฮียอาแปะหน้าปากซอย หรือจะไปนั่งจิบตามร้านกาแฟประจำหมู่บ้านก็ได้ มีทั้ง กาแฟร้อน กาแฟเย็น โอยัวะ ยกล้อ โอเลี้ยง ชอบแบบไหน ก็สั่งแบบนั้น ดื่มกันได้ทั้งเช้า สาย บ่าย เย็น แถมมีแปะโป้งกินก่อนจ่ายทีหลังได้อีกต่างหาก

          อุปกรณ์การชงกาแฟก็ไม่มีอะไรยุ่งยาก แค่หม้อต้มน้ำ กระบวยตักน้ำร้อน ถุงชงกาแฟ บวกกับฝีมือการชงของอาเฮียอาแปะ ก็ได้กาแฟอร่อยมาดื่มกันแล้ว ถ้าเป็นกาแฟร้อนก็ใช้กระป๋องนมแทนแก้ว ถ้ากาแฟเย็นก็ใส่ถุงพลาสติกกันไป

        อีตอนอาเฮียอาแปะใช้ช้อนชาคนแก้วกาแฟที่มีนมข้นหวานอยู่ด้านล่าง จะมีเสียงดังกรุ๋งกริ๋ง ๆ ไพเราะเสนาะหูดีแท้... เป็นสัญญาณว่าอีกไม่นานจะยกมาวางที่โต๊ะให้ชิมกัน เสร็จสรรพนักดื่มก็ล้อมวงถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ พูดคุยเรื่องปากเรื่องท้องกัน

         ตอนท้ายก็มักจะวกมาลงยังนักการเมืองทุกที อันเป็นที่มาของชื่อ "สภากาแฟ" ที่เรียกกันติดปากมาจนถึงบัดนี้

         เพื่อน ๆ บล็อกเกอร์คงเคยชมภาพยนตร์ไทยในยุคเก่าก่อนมาบ้าง มักจะมีฉากดาวร้ายหลายคนนั่งโจ้สุราอยู่ในร้านอาแปะ พอเห็นนางเอกสาวชาวบ้านเดินเข้ามาซื้อของในร้าน ก็ทำท่าลวนลามทันที ร้อนถึงพระเอกที่นั่งดื่มกาแฟอยู่คนเดียว ต้องลุกขึ้นไปช่วย บู๊กันไปบู๊กันมาสักพักผู้ร้ายก็หมอบราบคาบ (อย่างเหลือเชื่อ)

         กาแฟชาวบ้านหรือกาแฟโบราณอยู่คู่วัฒนธรรมไทยมานาน ปัจจุบันค่อย ๆ ลดจำนวนลง เพราะผู้บริโภคหันไปดื่มกาแฟสดหรือกาแฟคั่วบดกันมากขึ้น

       ถ้าร้านกาแฟโบราณไม่อร่อย ไม่ดังจริง ไม่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ก็อยู่ไม่ได้ แม้กาแฟสดจะมีราคาแพงกว่ามาก

ชาวคณะโอเคเนชั่นกับบรรยากาศอิ่มอกอิ่มใจในร้านพงษ์โอชา (ภาพ : บล็อกเกอร์มะอึก)

 ผมจิบโกปี๊ออ (กาแฟดำหรือโอยัวะ) เป็นแก้วที่ 2 รสชาติเข้มข้นมาก

         วันนี้ที่หยิบเรื่องกาแฟโบราณมาเขียน เพราะชาวคณะโอเคเนชั่นมีโอกาสไปจิบโกปี๊และโกปี๊ออ แกล้มหมูย่างที่ร้านพงษ์โอชาแห่งเมืองตรังมา คราวเดินทางไปทำกิจกรรมที่โรงเรียนบ้านพรุชิง จ.สงขลา

         ทั้งโกปี๊ (กาแฟร้อนใส่นม) และโกปี๊ออ (กาแฟดำ) รสชาติดีมาก ผมลองชิมทั้ง 2 สูตรมาแล้ว

         หมูย่างและแต่เตี้ยม (ติ่มซำ) ก็อร่อยถูกปากมาก รับประกัน

       ยิ่งได้มีโอกาสสนทนากับ 2 บล็อกเกอร์โอเคเนชั่นอย่าง พี่คนใส่แว่น (ลูกเสือหมายเลข 8 ) และ พี่คนสวย ด้วยแล้ว รสชาติยิ่งถูกใจมากครับ อยากให้ไปชิมกัน

เจ้าของร้านครับ โกพงษ์ ยอดฝีมือชงโกปี๊แห่งเมืองตรัง

บรรยากาศในร้านดูสบาย ๆ และสะอาดมากครับ

บริเวณหน้าร้านครับ ไม่รู้ใครมายืนเป็นพีอาร์ให้ คุ้น ๆ กันไหมครับ

        ตอนท้ายของสภาโกปี๊ ก็ถกถึงสถานการณ์การเมืองไทยเหมือนกัน พาลให้ผมนึกถึงคำพูดของ Alexander Pope กวีชาวอังกฤษ (ค.ศ.1688-1744) ที่เอ่ยไว้ว่า 

     "Coffee, which makes the politician wise,And see thro’ all things with his half-shut eyes"

         แปลเป็นไทยได้ความว่า ....

       "กาแฟทำให้นักการเมืองฉลาด และมองทะลุทุกสิ่งทุกอย่างทะลุปรุโปร่งเพียงแค่เผยอเปลือกตา"

      ผมสงสัยเหลือเกินว่า นักการบ้านเราหลาย ๆ คน คงไม่ชอบดื่มกาแฟกันกระมังครับ ....

.........................................

"Crazy"..."Crazy"..."Crazy"

"Crazy" is a famous ballad composed by Willie Nelson. It has been recorded by several artists since its writing, most notably by Patsy Cline,