ในการเดินทางไปไหว้พระที่วัดพระนอนอันลือชื่อ แห่งเมืองสุพรรณบุรีเมื่อเร็ว ๆ นี้ หลังจากกราบพระพุทธรูปปางไสยาสน์สลักจากหินอันมีชื่อของจังหวัดแล้ว ผมเดินลงไปที่ชายน้ำหน้าวัดอันเป็นสถานที่ตั้งของอุทยานมัจฉา แล้วผมก็พบกับ...เรือกาแฟแห่งลำน้ำท่าจีน และป้าทุม เจ้าของเรือลำนั้น

      เป็นการพบกันชนิดที่ไม่นึกฝันมาก่อน  ไม่นึกฝันว่ามาสุพรรณฯเที่ยวนี้ มีโอกาสดีที่ได้จิบกาแฟที่ตลาดสามชุก แล้วยังได้มาชิมกาแฟโบราณของป้าทุมเข้าอีก ถือเป็นโชค 2 ชั้นจริงๆครับ  (คลิกอ่านเรื่อง : สามชุก... ตลาดมีชีวิต กาแฟมีชีวา  )

        ป้าทุม หญิงชราวัยเฉียด 80 นั่งขายเครื่องดื่มทั้งร้อนและเย็นบนเรือลำเล็ก ๆ ข้างแพให้อาหารปลา  เมนูเครื่องดื่มที่ขายก็พบเห็นได้ทั่วไปทั้งโอวัลตัน ชา โอเลี้ยง และกาแฟรสหวานมัน ราคาถูกไม่ได้หรูเลิศอะไร

       แต่ภายใต้วงสนทนาอันอบอุ่น กาแฟร้อนใส่นมข้นก้นแก้วบาง ๆ พอให้ติดรสหวาน ก็กลับอร่อยชวนดื่มขึ้นมาได้ไม่แพ้กาแฟแก้วละหลายร้อยในเมืองกรุง  

       วันนั้น ฟ้าครึ้มแดดหลบใน เม็ดฝนโปรยปรายลงมาตลอด ไม่หนักและไม่เบาจนเกินไป แม่น้ำมีผักตบลอยล่องเกลื่อนกลาด เสียงปลาสวายและปลาตะเพียน ฮุบอาหารเม็ดดังตูมตามซัดสาดน้ำกระเซ็นกระสายขึ้นมาบนแพ ยินเสียงหัวเราะต่อกระซิกอย่างมีความสุขของผู้คน   ป้าทุมยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยแม้จะเห็นลูกค้าเข้าคิวสั่งซื้อกาแฟอยู่ 3-4 ราย

       ริ้วรอยชีวิตของป้า บ่งบอกถึงการผ่านลมฝนลมหนาวมานักต่อนัก เช่นเดียวกับลูกค้ากาแฟหลากหลายประเภทที่ผ่านมาแล้วผ่านไป

      ผมคว้าเก้าอี้ม้าสี่เหลี่ยมตัวเล็ก มานั่งข้างๆป้า พลางเอ่ยเสียงนุ่มขึ้น "ขอกาแฟร้อนใส่นมบาง ๆ ครับป้า  "   

       ระลอกคลื่นพลิ้วไหวเป็นรอนยามต้องลมฝนเดือนมิถุนายน กลิ่นอันคุ้นเคยโชยแตะจมูก... เป็นลมหายใจของกาแฟคั่ว  ผมยกแก้วขึ้นจิบ อมน้ำสีน้ำตาลข้นไว้ชั่วครู่ ก่อนค่อยๆกลืนลงลำคอ   สายตามองคุ้งน้ำเบื้องหน้าอย่างดื่มทั้งบรรยากาศและรสชาติ ... เข้ม ฝาด หวานนมข้นปะแล่ม    แล้วผมก็เริ่มชวนป้าทุมคุย...

       คุยกันเหมือนเป็นคนคุ้นเคยมานานทั้งที่เพิ่งแรกพบ  ช่างผิดกับคนในสังคมแดกด่วนจริง ๆ ที่ล้มเหลวในเรื่องมนุษย์สัมพันธ์และไร้ซึ่งสัมมาคารวะ

       ช่องว่างระหว่างวัยและวิถีชีวิตมิใช่อุปสรรค  บทสนทนาของเรา...แม่ค้ากาแฟกับลูกค้าคอกาแฟ... จึงเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วิถีชีวิตความเป็นอยู่ของคนริมน้ำ วัดวาอาราม อาหารการกินในยุคข้าวยากหมากแพง ไปจนถึงกาแฟของโปรด  ร้อยรัดเป็นเรื่องราวที่เรียบง่ายแต่ไม่ธรรมดาสำหรับผม

        ป้าทุมเล่าให้ฟังว่า เมื่อก่อนพี่ชายเป็นเจ้าของเรือกาแฟ แต่เมื่อพี่ชายเสียก็เลยมาขายแทน ขายมานานแล้วตรงนี้แหละหน้าวัดพระนอน ....บ้านอยู่ไม่ไกลหรอก เลยคุ้งน้ำไปหน่อยนี่เอง ตอนเช้าก็เดินมาที่เรือ...

       อ๋อ... พายมาไม่ไหวแล้ว เรือมันหนักมาก... ไม่กลัวของหายหรอกไอ้หนุ่ม มีคนเฝ้าให้  ก็คนเฝ้าปลาหน้าวัดนั่นแหละช่วยดูให้ เดี๋ยวนี้คนมันใจบาป มาดักจับปลาหน้าวัด ระเบิดปลาก็มีนะ จนวัดต้องจ้างคนมาเฝ้า บาปกรรมเปล่า ๆ แต่ก็อย่างว่าแหละเดี๋ยวนี้มันยุคข้าวยากหมากแพง ไม่เหมือนเมื่อก่อน

      เมื่อเอ่ยถึงกาแฟที่นำมาชงให้ลูกค้า ป้าทุมบอกว่า ญาติเป็นคนซื้อมาให้จากชุมพร ตอนคั่วเขาใส่งา เนย และน้ำตาลด้วย

       ผมเลยเดาเอาว่า น่าจะเป็นกาแฟสายพันธุ์โรบัสต้า ซึ่งปลูกกันโดยมากในพื้นที่ภาคใต้ของไทยมานานหลายร้อยปีแล้ว มีชุมพรเป็นศูนย์กลางจำหน่ายกาแฟสายพันธุ์นี้ก็ว่าได้ เพราะมีโรงคั่วกาแฟโบราณอยู่หลายแห่งด้วยกัน  ต่างจากกาแฟพันธุ์อาราบิก้าที่ปลูกทางภาคเหนือของไทยเรา

        ด้วยชีวิตคนเมืองที่เป็นทาสเวลา    ผมจำต้องไหว้ลาป้าทุมเมื่อฝนซา หวังว่าเมื่อไปเยือนสุพรรณฯคราวหน้า จะได้สนทนากับเจ้าของเรือกาแฟแห่งลำน้ำท่าจีนอีกหน ฝากฝนให้ช่วยดูแลคุ้มครองป้าทุมด้วย...ครับ

เพลง : ฝากฝน

อัลบั้ม :  บ้านไม้เก่า

คลิกฟังเพลง หรือสนับสนุน ผลงานเพลงใต้ดินศิลปินโฟล์คเหน่อ

แต่งเอง ร้องเอง ขายเอง ...

ตามลิงก์ด้านล่าง

โชว์ห่วยสินค้าของโฟล์คเหน่อ

www.oknation.net/blog/folkner/video/26286

กราบขอบพระคุณทุกท่าน