.

.

หากกลีบงามของดอกไม้

แหว่งวิ่นไปตามกระแสแห่งกาลเวลา

ผู้คนยังคงเรียกขานดอกไม้นั้นด้วยนามเดิมหรือไม่

.

.

.

.

แน่นอนว่า

ดอกไม้ย่อมเป็นดอกไม้

ไม่ว่าจะบอบช้ำชำรุดด้วยกาลเวลา

หรือพายุโหมทำลายอย่างโหดร้ายเพียงใด

ก็ยังคงสารัตถะแห่งดอกไม้ไว้ครบถ้วน

.

.


วิญญาณและคุณค่าแท้ย่อมมิอาจสูญสลายไป

แม้ตกอยู่ภายใต้รูปลักษณ์ที่แตกต่าง

.

.

เช่นเดียวกัน

ความสดใสย่อมไม่อาจลบเลือน

จากหัวใจอันเยาว์วัยได้แม้แต่น้อย

หากแต่สถิตแนบแน่น

เป็นหนึ่งเดียวในหทัยเด็กทั้งปวง

.

.

.

.

ความพิการทางกายมิใช่เรื่องที่พึงเก็บมาโศกเศร้า

เพราะโศกนาฏกรรมที่แท้จริงของมนุษย์

คือความไม่สมประกอบแห่งจิตวิญญาณ

.

.

ความทุพพลภาพภายนอก

ไม่อาจครอบงำชีวิตให้หม่นมัว

ได้เท่ากับความมืดบอดแห่งจิต

.

.


ดังนั้น

จึงไม่ควรนำความพิการทางร่างกาย

มาเป็นข้ออ้างในการยอมพ่ายชีวิต

เพราะ **มนุษย์นั้นมิได้เกิดมาเพื่อพ่ายแพ้**

.

.

.

.

คุณค่าแท้ของมนุษย์จึงอยู่ภายใน

ดวงจิตที่มิยอมจำนนต่อความทุพพลภาพต่างหาก

คือจิตวิญญาณอันหาญกล้าและงดงาม

เกินกว่าจะสรรถ้อยคำใดมาจำนรรจ์ได้ถ้วน

.

.

ไม่ว่าเส้นทางชีวิตจะเปลี่ยวเหงาเพียงใด

ดวงใจที่ไม่พ่ายจะส่องนำชีวี

เช่นเดียวกับดาริกาที่กุมชะตาแห่งชาวเรือ

.

.

.

.

แม้เรือนกายไม่สามารถกระทำบางเรื่องราวได้เช่นผู้อื่น

แต่ดวงใจกลับโบกบินด้วยปีกแห่งจินตนาการไร้ขอบเขต

ความพิการไม่อาจกั้นวิญญาณยิ่งใหญ่ได้

.

.

นั่นคือความสว่างไสวภายใน

ดวงใจพิสุทธิ์จะปรากฏประกายดุจอัญมณี

กระจ่างพร่างพรายในท่ามกลางความหมองหม่นของชีวิต

.

.

.

.

ตีพิมพ์ครั้งแรกนิตยสาร THE EARTH 2000

ฉบับที่ 12 เดือนกันยายน 2537 

.

**มนุษย์นั้นมิได้เกิดมาเพื่อพ่ายแพ้**

ถ้อยแห่ง Ernest Hamingway

.

.

.

.

ภาพและเพลงจากอินเตอร์เนตค่ะ