ตัวฉันเองนั้น  นิยามตัวเองว่า  รักสงบ แต่ รบไม่ขลาด

ไม่ชอบไปยุ่งเรื่องของชาวบ้าน  และ มีความเป็นอิสระมากมาก  จนเรียกว่า

ทำอะไรได้ตามใจคือ  ฉัน  นั่นแหละ

คิดดู   ใคร  จะมาเข้าบ้านฉันก็ง่ายมาก  ไม่เคยรังเกียจ

ใคร  จะเข้ามาทำมาหากินในบ้านฉัน  ก็  ไม่เคยด่าทอ

ใคร  จะเข้ามากอบโกย  โดยที่บางทีคนในบ้านแอบช่วยบ้าง  ก็อาจจะโมโหบ้าง  แต่ก็  ช่างมันเถอะ

ใคร  จะนำรายการ ทีวี หรือ บันเทิง มาให้คนในบ้านดู  ฉันก็ไม่ว่า เพียงแค่พูด  ไม่เป็นไร

แต่  ตอนนี้ 

ฉันเริ่มอีดอัด  กับ  "คนในบ้าน" บางคน

ที่  เวลาเดือดร้อน  ดดนรังแก  ก็บอกว่า  อยู่บ้านฉัน

เวลาไปทำมาหากิน ก็ บอกว่า  ทำเพื่อฉัน  และ  รักฉัน

แต่  พฟติกรรม  ของ "คนเหล่านั้น"  กำลังทำลาย และ ทำร้ายฉัน

มันเล่นกันหนักขึ้นทุกวัน

ไม่อยากให้ฉันอยู่อย่างสงบ  ที่ฉันเคยชอบ และ เคยเป็น

ไปป่าวประกาศ และ ชักจูงใครต่อใคร มาทำให้ฉันต้อง วุ่นวาย และ สับสน

ไม่ยอมให้ เรา  อยู่ร่วมกันแบบ สงบ และ สันติ

ฉันเอง  เริ่มเหนื่อย  และ  เหนื่อยมาก

จะว่า ฉันแก่  ก็ ไม่ใช่  เพื่อนหลายๆคนที่ รุ่นเดียวกับฉัน ก็ยังดู หนุ่มสาว และ กระชุ่มกระชวย

บางคน  อาจเคยโดนแบบฉันบ้าง

แต่  คนในบ้านเขา  ช่วยกัน คนละไม้คนละมือ

จนเขาดูเข้มแข็ง  และ  องอาจมากขึ้นทุกวัน

เลิกเถอะ  เลิกรังแกฉันที

ถ้า  มีเวลาว่างมาก  ไปหาอะไรทำ หรือ  ศีกษาธรรมะกันเถอะ

อย่า ฟุ้งซ่าน และ หาตัวเองไม่พบเลย

รักนะ  ทั้งเด็กโง่ และ ผูใหญ่ที่ฉลาด

จาใจดวงจริงของฉันเอง

เมืองไทย