ไดอารี่นั้นเป็นลักษณะคล้ายอยู่ในโลกส่วนตัว
แต่บล็อกของสื่อ เน้นการสื่อสารต่อกันในชุมชนหรือสังคม
ระดับที่มีประโยชน์แบบผู้ใหญ่ๆ จึงมีความแตกต่างกันอยู่

บางทีการเขียนไดอารี่ออนไลน์แต่ละแห่งบนไซเบอร์
ดูลักษณะแล้วชวนคิดไปว่าเป็นของเด็กๆที่ถ่ายทอดความรู้สึกต่อกัน 
เราเองอายุปาเข้ากลางคนแล้ว แต่ก็ยังเขียนไดอารี่กับเขาเหมือนกัน
นัยว่าตอบสนองความอยากพูดอยากอวด ที่ยังคงมีอยู่ในทั่วทุกตัวคน
หรือบางคนก็อยากจะเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้
ประมาณว่าประทับใจหรือคับข้องใจ ซึ่งเกิดได้กับทุกคนและทุกวัย

ความแตกต่างตามความเห็นของตัวเองแล้วจะมองว่าไดอารี่คล้ายที่ส่วนตัว
แต่บล็อกในเว็บสื่อเป็นเรื่องไม่ใช่ส่วนตัว เป็นเรื่องอยากบอกอยากพูดมากกว่า

เปรียบไปก็คล้ายเด็กๆที่ช่างพูดช่างเล่าให้คนอื่นฟัง
บางครั้งจึงคิดเหมือนกันว่าการที่ผู้ใหญ่เขียนไดอารี่
จึงเหมือนกับแสดงความเป็นเด็กที่อยู่ลึกๆของตัวเองออกมา

จริงๆแล้วเป็นเรื่องที่ดีด้วยซ้ำ
เพราะจุดนั้นคือทางแห่งการผ่อนคลายจากเรื่องราวเคร่งเครียด
ที่มีทั้งตื่นเต้น เร้าใจ และต้องใช้พลังสมองในการทำงานต่างๆมากมาย
ทำนองเดียวกับงานอดิเรก 
เช่นบางคนมีงานอดิเรก สะสมรถจำลอง หรือ เล่นเกม ฯลฯ
ก็ล้วนเป็นเรื่องราวที่เป็นไปในลักษณะเดียวกับที่เด็กๆทำกันเล่นกัน

ที่ผ่านมา ตัวเองนั้นนอกจากจะมีภารกิจมากมายในแต่ละวัน
แต่เมื่อเข้าเน็ตก็เข้าไปขลุกอยู่กับการเขียนไดอารี่ 
ไม่ได้เข้ามาเขียนบล็อกเสียหลายวันเชียว

เมื่อกลางวัน พบหนังสือเล่มหนึ่ง
ของอินโฟเพรส  google ฉบับสมบูรณ์
เขาน่าทึ่งจริงๆ เพราะตอนนี้มีทั้ง gmail ,blog(blogger.com) ,
search engine, talk(แบบเดียวกับเอ็ม) และ google earth
ราคาไม่แพง ร้อยกว่าบาท แต่ยังไม่ได้ซื้อ
เพราะน้องน๊อตซื้อหนังสือหนึ่งเล่ม
โควต้าจึงรอไปก่อน(ประมาณว่าเราควรประหยัดได้แล้ว
เพราะสี่วันหยุดหมดไปแยะเชียวล่ะ)

ถ้าสนใจลองหามาอ่านมาศึกษาเพื่อได้ลองเข้าไปใช้งานกันดูนะคะ
หากได้ซื้อมาอ่านเมื่อไร จะนำมาเล่าสู่กันฟังค่ะ