วันจันทร์ ที่ 26 พฤศจิกายน 2550
เมื่อฉันคิดสร้างอาณาจักร
Posted by
ผู้มาจากฟ้ากว้าง
,
ผู้อ่าน : 134
, 08:58:55 น.
พิมพ์หน้านี้
|
ดวงตาหล่อนสว่างโพรงแทบทุกคืน แม้จะแสนง่วง เพลีย เหนื่อยอ่อนเพียงใด หล่อนยังรู้สึกว่าสมองเหมือนกองไฟใกล้มอด แต่พอมีลมพัดเอื่อยผ่านมาวูบหนึ่ง กองไฟนั่นก้อลุกโชน เผาไหม้ตลอดคืน
ดวงตาหล่อนสีน้ำตาลไหม้-หม่น แต่มีจุดโฟกัสที่มั่นคง ไม่สั่นคลอน หล่อนชอบมองผ่านความเวิ้งว้าง ทะลุข้ามเรื่องโศกเศร้าไปโดยลำพัง โดยไม่แยแสต่อความเหงาสักนิดเดียว
หล่อนชอบสระผมก่อนเข้านอน หรือไม่ก้อปิดดวงไฟในห้อง แล้วออกมายืนดูความมืดหน้าระเบียง บางวันหล่อนทำเหมือนไม่ประสีประสากับชีวิต ไม่หยีระต่อลมฝนแดด กระทั่งสิ่งค้างคาในใจ
ชั่วขณะหนึ่งหล่อนเคยคิดว่า เมล็ดพันธุ์ที่ฝังอยู่ในเนื้อดินผืนนั้น สักวันคงเกิดเป็นต้นไม้ใหญ่ออกดอกหอม จะเด็ดดวงดอกไม้นั่นมาสูดกลิ่นไอชื่นใจ หรือถ้าหากมันเป็นไม้ยืนต้นแผ่เงาร่มรื่น หล่อนจะขยายอณาจักรที่ใต้ต้นไม้ ด้วยการปูเสื่อนอนเหยียดขากระดิกนิ้วเท้า ท่ามกลางความเงียบเฉยและไม่ปรารถนาใคร พอเหงาจนสาแก่ใจแล้ว..... หล่อนจึงเก็บมันไว้เป็นสมบัติส่วนตัว
ในคื่นที่ฟ้าโปร่ง ผู้คนหลับใหล หล่อนมักจะชอบนั่งรถเมล์ไปเรื่อยเปื่อย ตีตั๋วสุดสาย แล้วนั่งย้อนกลับมาที่เก่า ซ้ำเส้นทางอยู่อย่างนั้นจรดเช้า แล้วอาบน้ำ แต่งตัวไปทำงาน
เสื้อสีขาวสอดอยู่ในกระโปรงสีเขียวขี้ม้า รองเท้าคัทชูสีดำส้นสูง คือเครื่องแบบที่หล่อนตั้งชื่อให้กร่อนใจเล่นว่า ชุดทำมาหากินของมนุษย์เงินเดือน
ถนนแคบเล็กตอนเช้า-สายเก่า พาหล่อนออกจากห้องเหวสู่ถนนสังคมใหญ่ ก่อนขึ้นรถไฟฟ้าราคาแพงไปสู่กรอบกรงกฎเกณฑ์ หล่อนชอบแวะดื่มน้ำเต้าหู้ที่ปากซอย กลืนมันลงคออย่างลวก-ลวกทั้งที่ร้อนอยู่
ในกระเป๋าทำงานของหล่อนจะมีอะไร นอกจากแป้งฝุ่น ลิปมัน โฟมล้างหน้า และครีมทาผิว ผมหล่อนสั้นจัดทรงด้วยการใช้มือเสยแทนหวีสาง หล่อนเคยพูดลอย-ลอยตั้งใจให้เข้าหูใครแถวนั้นว่า ใส่หน้ากากแล้ว คงไม่ต้องพกกระจกติดตัว!
ท่ามกลางฝูงชนหล่อนรู้สึกแปลกแยก นึกคิดสิ่งใดแตกต่างจากผู้อื่นเสมอ แต่หล่อนก้อยังมั่วนิ่มปะปนรวมอยู่กับพวกเขาได้ โดยอาศัยรอยยิ้มกลบเกลื่อนความเบื่อหน่าย
ถนนทอดยาวกลับสู่ทางเก่า ยามเย็น หากใครเดินสวนทางกับหล่อน แล้วนึกอยากเค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่ หล่อนจะเขม็งสายตาจ้องกลับไปทันที
เงียบนิ่งเก็บงำคำอธิบายโต้ตอบ แล้วปล่อยให้ไหลไปกับความเร็วบนถนน หล่อนคิดว่าไม่มีความลับอยู่ในชีวิต มีเพียงความจริงเท่านั้น..... หากแต่มันอยู่ในอณาจักรส่วนตัว ที่หล่อนไม่ปรารถนาให้ใครถือวิสาสะ กับชีวิตลำพังใต้ต้นไม้อันเป็นสมบัติส่วนตัว 
|