ฉันชื่อรอย ตะวัน
เกิดช่วงฝนหลงฤดูระหว่างหนาวกับร้อน
ในห้องเล็กกลางเมืองศิวิไลซ์, คืนหนึ่ง
ได้รับอีเมล์จากเพื่อนหนุ่มวิศวะแดนไกล
ขึ้นต้นบทกวีของไพวรินทร์ว่า
" ลมแห่งคิมหันตฤดูโชย ........

ม่านไหมจีนปลิวสบัดเล่นหูเล่นตากับบานหน้าต่าง
สักครู่ฝนก้อตกลงมา
ถ้าไม่ดูรายงานข่าวผ่านโทรทัศน์
ฉันไม่รู้เลยว่าช่วงบ่ายมีพายุตั้งเค้า
เจือเสียงเครื่องสูบน้ำดังจากที่ไหนสักแห่ง
ซึ่งฉันไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ในถนนแถบนี้ด้วย

เสียงฝนพราวแผ่วแล้วกลับคลุ้มคลั่ง
เมื่อเด็กพ่อเล่านิทานท้องฟ้าให้ฉันฟัง
เสียงอึกทึกเปรี้ยงปร้างเพราะเทวดาย้ายบ้าน
ฟ้าแล่บแว้บว้าบลงมาเพราะเทวดาแอบถ่ายรูปเรา
พ่อให้ฉันฉีกยิ้ม เงยหน้ามองกล้อง
ที่เทวดาซ่อนไว้ในก้อนเมฆรูปสิงโตขี่เรือบิน

นิทาน อาจคือความทะลักทะล้นของความจริง
คล้ายบทกวีนำฉันข้ามศิลปะบนท้องถนนที่วุ่นวาย
สู่ลานกว้างใต้ต้นไม้ใหญ่อันเงียบสงบ
เสียงกระดิ่งรถของเจ้าหญิงดังใกล้เข้ามาจากเนินเขา
ปลุกสายลมที่แอบงีบหลับให้ลุกตื่น
แล้วพัดเลิ่กลั่กหวีดเสียงสูงอย่างไม่มีเหตุผล
กว่าฉันจะรู้ตัวเองว่าอยู่ในบทกวี
ถนนทั้งสายก้อจมอยู่ใต้น้ำแล้ว

บทกวีบรรทัดสุดท้ายกล่าวย้ำว่า
........ ฝนหลงฤดูเศร้าเหงาซับ "
หอมกลิ่นฝนกลิ่นเดียวกับกลิ่นฝัน
ฉันพรึมพรำอยู่กับงานเขียนเก่า-เก่าของตัวเอง...อย่างไม่รู้เบื่อ

                                                                      www.bangkokcity.com 

                                                                                           31/05/2005