พิมพ์หน้านี้
|
นี่เป็นการลุกขึ้นตื่นกลางดึก หลังจากที่เข้านอนแต่หัวค่ำ ด้วยความคิดที่ว่า..... ฉันน่าจะเสกจิ๊กโก๋ให้เป็นนักบวชได้ เขย่าต้นไม้ใหญ่ได้ด้วยสายตา เปลี่ยนหนังหมาขี้เรื้อนให้เป็นเสื้อคลุมลายสวย มีเสียงแตรรถบนท้องถนนดังขึ้นมาถึงในห้อง ทำนองว่าจะเห็นพ้องกับความคิดนี้..... ไฟทางสาดแสงสลัวลงจากที่สูง กระพริบยิบยับเหมือนไม่ไว้ใจในความคิดของฉัน แต่ศิลปินคนหนึ่งได้กล่าวไว้ว่า..... "โปรดรู้สึกอิสระเมื่อคุณก้าวออกไปสู่ลานกว้างของความรู้สึก" ข้างนอกฝนทำท่าจะตก,ใครบางคนบนนั้นคงไม่กล้าตัดสินใจกระมั้ง ก็นี่มันฤดูหนาว และไม่ใช่เรื่องง่ายนัก กว่าพระจันทร์จะสาดแสงนวลผ่านเมฆมืดมาได้ อีกทั้งบุญนักหนาแล้วที่ฉันเจียดเวลาพักผ่อน มานั่งเพ้อเจ้อคนเดียวในใจ..... แม่น้ำสายเล็กไหลเงียบขนานไปกับถนน มันเป็นฤดูหนาว ไม่ใช่ฤดูฝน ฉันแกล้งพูดให้คนข้างบนยอมรับความจริง.....
|