ทุกๆ ท่านอาจจะงงกันว่า เพราะเหตุใดจึงได้เข้าเฝ้า? และไปเข้าเฝ้า ณ ที่แห่งใด?

หลายๆท่านในที่นี้อาจจะได้เคยเข้าเฝ้าสมเด็จพระเทพฯ อาจได้รับพระราชทานปริญญาบัตรจากพระหัตถ์ของท่าน ,รับพระราชทานรางวัล , โล่ห์ หรือ เข้าเฝ้าตามงานพระราชพิธี ถ้าท่านเป็นข้าราชการก็จะแต่งชุดข้าราชการปกติขาว เข้าเฝ้าเป็นทางการ

มาเข้าเรื่องการเข้าเฝ้าโดยไม่ตั้งใจมาก่อนกันครับ ขอตอบเป็นข้อๆ แบบนักข่าวสอบถามผมแล้วกันนะครับ (ทำแบบสมมุติว่ามีนักข่าวมาสัมภาษณ์)

นักข่าว : อะไรคือเข้าเฝ้าโดยไม่ตั้งใจ และไปเข้าเฝ้าที่ไหน?
นายชิกุวะ : ผมได้เข้าเฝ้าท่านที่ในโบกี้รถไฟฟ้า BTS ครับผม

นักข่าว : เกิดขึ้นนานหรือยัง คุณลองเล่าเหตุการณ์ในวันนั้นให้ฟังสิ?
นายชิกุวะ : เกิดขึ้นได้ 6-7 เดือนแล้ว เป็นช่วงเย็นประมาณทุ่มได้แล้ว จำวันแน่นอนไม่ได้แต่จำได้ว่าวันธรรมดาหลังเลิกงานครับ ผมก็นั่งรถไฟฟ้าไปตามปกติเพื่อกลับบ้าน เกิดรู้สึกเบื่อๆ ขึ้นมาเลยนั่งยาวไปเดินที่ดิเอ็มโพเรี่ยม  คิดว่าจะไปเดินเปิดสมองสักหน่อย หาหนังสืออ่านสักนิดน่าจะดี ก็เลยนั่งรถไฟฟ้าสายหมอชิต มุ่งหน้าอ่อนนุช เนื่องจากได้ขึ้นช่วงต้นสายจึงได้นั่งครับ รถไฟฟ้าก็ออกเดินทางจอดตามสถานีมาเรื่อยๆ ลำโพงของรถไฟฟ้าก็ประกาศแจ้งสถานีไปเรื่อยๆ สถานีต่อไป....Next Station... ก็นั่งเหม่อลอยตามประสาคนทำงาน เพราะทำงานมาทั้งวันเหนื่อย ไม่สนใจอะไรรอบข้างเท่าไหร่นัก พอมาถึงสถานีสยามคนก็ลงกันเยอะ เพราะไปต่อสายสีลมกัน ที่นั่งก็กลับมาว่างอีกครั้งหนึ่ง ส่วนตัวผมไม่ได้สนใจนั่งเหม่อลอยเหมือนเดิม พอคนออกจากรถเรียบร้อยก็มีคนเข้ามาขบวนรถและหาที่นั่งกันตามปกติครับ ระหว่างที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ หางตาผมเหลือบไปเห็นอะไรที่คุ้นชินมาก เลยสะดุด แล้วหันไปมองเต็มๆ อีกครั้ง ทำให้ผมมือเย็นเลยทีเดียว ทำอะไรไม่ถูกบุคคลที่อยู่ตรงหน้าผมนั้นเป็น “พระองค์ท่านฉลองพระองค์ชุดวอร์มและทรงสวมหมวกแก๊บ” พระองค์ทรงประทับเยื้องผมไปสองสามที่ประทับครับ ตอนนั้นผมในใจคิดว่าจะลงไปนั่งคุกเข่าและกราบ ทันใดนั้นพระองค์ท่านทรงทำท่า จุ๊ๆ ที่พระโอษฐ์ของพระองค์ท่าน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์บอกว่าไม่ต้องเอ็ดไป เดี๋ยวคนอื่นรู้ ผมช่วงนั้นนั่งเกร็งเลยทีเดียว มองไปคนรอบข้างลักษณะก็ไม่ต่างจากผมเท่าไหร่นัก นั่งก้มหน้า เวลาผ่านไปนานพอสมควร รถไฟฟ้าก็หยุดที่สถานีชิดลมและพระองค์ท่านก็เสด็จลงที่สถานีนี้และหายไปกับฝูงชนครับ...

นักข่าว : มีทหารหรือตำรวจติดตามมั๊ย?
นายชิกุวะ : เท่าที่เห็นพระองค์ท่านเสด็จมากับพระสหายหรือนางสนองพระโอษฐ์ผมไม่อาจทราบได้เพียงสองท่าน ไม่มีตำรวจหรือทหารราชองค์รักษ์แต่อย่างใดครับ...

นักข่าว : คุณรู้สึกอย่างไรเมื่อได้เข้าเฝ้า?
นายชิกุวะ : เหมือนกันทุกคนแหละครับ คนไทยความรู้สึกปราบปลื้ม มันจุกที่หน้าอก แต่ต่างจากคนที่รับพระราชทานปริญญาบัตรหรือรางวัล ที่มีการซักซ้อมการวางตัวการเดินเป็นจังหวะ และรู้ตัวล่วงหน้าด้วยว่าจะไปเข้าเฝ้า ส่วนของผมนั้นไม่รู้ตัวเลยแถมพระองค์ท่านอยู่ตรงหน้าผมด้วยซ้ำใกล้ชิดพระองค์ท่านมากๆ คงหาโอกาสแบบน้ไม่ได้อีกแล้วครับ เพราะครั้งล่าสุดที่เจอพระองค์ท่าน ตอนนั้นอยู่ ป.5 เด็กมาก ไปเดินงานกาชาดกับที่บ้านพระองค์ทรงมาเปิดงานกาชาด และพระองค์ทรงพระราชดำเนินผ่านไป ทุกคนโค้งคำนับ และถอนสายบัวตลอดทาง แต่ไกลๆ ครับ แม่ผมก็ซักซ้อมก่อนบอกว่าพอพระองค์ผ่านมาตรงหน้าให้ก้มหัวด้วยนะ นานแล้วครับ...

หลังจากนั้นก็ได้พูดคุยเรื่องนี้กับเพื่อนๆ ก็มีเพื่อนเล่าให้ฟังว่ามีเพื่อนของเพื่อนเคยพบพระองค์ท่านไปเดินสวนจตุจักรด้วยครับ ทรงสวมหมวกแก๊ปเดินตามฝูงชนไป คนที่ไม่สังเกตก็ไม่ทราบครับ ใครจะคาดคิดว่าพระองค์จะเสด็จมาแบบสามัญชนแบบนี้ครับ นายชิกุวะเป็นปลื้มที่สุดที่ได้เขียนเรื่องราวนี้ ให้ทุกท่านได้อ่านครับใครได้มีโอกาสแบบผมคงมีความรู้สึกไม่ต่างกัน

ท้ายที่สุดนี้ของพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน อยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทร แด่ข้าพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ...

อ่านเรื่องย้อนหลัง
ชิกุวะเป็นนักข่าวอาสาครั้งที่ 1 (Citizen Reporter #1)
X-Japan กับอดีตวันวาน
ดูดวงเรื่องเนื้อคู่กับ พ่อหมอชิกุวะ เร่เข้ามาไม่คิดเงินจ้า...
มารู้จักนักรบเสื้อ Shop ช่างกลอาชีวะ คุณแน่แค่ไหน?
ขอเปิดตัวบล็อกชิกุวะกับ “บินกับเดินอากาศไทย เพียงงีบนึง…ก็ถึงแล้ว”