ผู้ชำนาญด้านการทำอะไรมากกว่า 1 ครั้ง ในหลายประเทศทั่วโลก(นี้...โลกหน้าและโลกอื่นยังไม่เห็นมีใครสำรวจอย่างเป็นทางการเลย)ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า...

การทำอะไรครั้งแรกมันจะยากเหลือแสนเสมอๆ แต่จงวางใจเถอะเมื่อมีครั้งต่อๆไปมันก็จะค่อยๆลดลง จากกแสนเหลือหมื่น...เหลือพัน...ร้อย...สิบ...หน่วย จนหมดไม่เหลือแล้วความยาก แต่...

ความเครียดจะยังคงอยู่เพราะมันก็เหมือนคุณต้องมาเริ่มใหม่อีกครั้งนั้นแล

  สวัสดีครับ...นี้คือครั้งที่ 2 ของผม

ผมยังคงไม่เชื่อตัวเองตัวเองเท่าไร ว่าจะอาจหาญมีบล็อกแบบคนอื่นๆเขา

ยังไม่ได้บอกใครในหมู่คนรู้จักเลยนะครับนี่ เพราะผมเองนั้นโดยที่เป็นอยู่ในปัจจุบันจัดได้ว่าเป็นคนบ้านๆที่"low-tech"เข้าขั้น

บอกไปนอกจากจะสุมเสี่ยงต่อความความไม่น่าเชื่อแล้ว ยังอาจจะโดนหัวเราะหึๆใส่อีกต่างหาก

(หลังๆมานี้เพื่อนผมหลายคนหัวเราะเบาลงเรื่อยๆ แม้แต่...ผมเองก็เป็นบ่อยๆ)

เอาที่เห็นง่ายที่สุด แต่ผมต้องลุ้นที่สุดเลยนะ ก็การพิมพ์เรื่องลงบล็อกนี่ล่ะ

ผมต้องลุ้นตลอดว่าจะพิมพ์นานไปหรือเปล่า  ไม่ใช่พิมพ์จนเสร็จแต่ดันส่งไม่ได้ เพราะเกินเวลา..กลัวที่สุด...ทั้งที่พิมพ์แค่สั้นๆ

เวลาได้ดูของคนอื่นๆ(เอ๋อ..ไม่คิดมากกันใช่ไหมครับ)ที่พิมพ์เยอะๆ ก็ได้แต่คิดในใจว่า  "ว่างกันนักหรือไงพิมพ์กันซะขนาดนี้"...วานอ่านด้วยน้ำเสียงอิจฉาเล็กๆนะตรับ จะได้มีอารมฌ์

(ไอ้ผมเองก็พอจะว่างเลยได้โผล่ไปอ่านบล็อกคนอื่นๆอยู่เป็นชั่วโมง แต่พอจะเขียนของตัวเอง...ก็หมดแรงเสียนี้)

ส่วนเรื่องที่ได้ขอความช่วยเหลือไปครั้งที่แล้วนั้น ต้องขอขอบคุณ...สายลมที่ได้พัดผ่านมาด้วยนะครับ          

รับรองเร็วๆนี้ได้เห็นผมแจ่มๆแน่

คงพอเดาออกนะครับว่าจะออกมาโทนไหน เพราะมันมีคนไม่กี่ประเภทหรอกครับที่มักออกตัวแบบนี้

1.หน้าตามันแจ่มจริง และ

2.หน้าตามันแจ่มจริงๆนะ(ฮา)

สัพเพเหระ จิปาถะด้วยกันไปเรื่อยๆนะครับ

ขอให้สวัสดีและมีสุข