ผมชอบกินขนมครก

       นอกจากชอบกินแล้วยังชอบดูด้วย ทั้งตัวขนมและตัวคนทำ(คิดอะไรกันน่ะ...)

       เพลินดีนะครับ เวลาเห็นคนตั้งใจทำอะไร (ในกรณีของกิน ความเพลินจะผันผวนกับความหิวสะสมระหว่างรอด้วย)

       เมื่อตอนยังเด็ก เวลาไปซื้อขนมครกแถวบ้าน ผมต้องรอเป็นประจำ เพราะคนขายจะค่อยๆทำค่อยๆเทน้ำขนมครกลงหลุมทีละหลุมแบบพอดี แล้วก็คอยดูให้มันสุกทั่วถึงกันแบบหลุมต่อหลุมเลยทีเดียว

       ระหว่างนี้แกก็จะคอยมองลูกค้าเป็นระยะๆแล้วก็ยิ้มๆ"รอหน่อยนะ"+(หนุ่มน้อย น่ารัก สดใสไร้เดียงสาที่จะเป็นกำลังของชาติต่อไปในอนาคต...)

       ในวงเล็บเป็นกรณีศึกษาเวลาผมไปรอครับ(ฮา)

       พอสุกแกก็จะค่อยๆแคะออกแล้วประกบกันทีละฝาแบบพอดี ส่งให้ลูกค้าพร้อมรอยยิ้ม

       ซึ่งผมรับมาทีไรก็มักจะรีบเอาเข้าปากโดยไม่รอให้มันเย็นลง(ทั้งที่รู้นะว่าร้อน) แล้วมันก็กลืนไม่เข้า จะคายก็เสียดาย กินทีไรน้ำตาปริ่มทุกที

       (พฤติกรรมนี้โตมาก็ยังเป็นอยู่บ่อยๆ)

       ความอร่อยนั้นผมอธิบายไม่ถูกหรอกครับว่าขนมครกนั้นมันเข้าไปทำปฏิกิริยาในปากอย่างไร สารตัวไหนที่มันไปกระตุ้นรากฟันให้ยิงสัญญาณไปยังประสาทรับรู้ความอร่อย อะไรเหล่านี้ผมจำไม่ค่อยได้

       ที่จำได้กลับเป็นบรรยากาศเพลินๆระหว่างรอคอยเสียมากกว่า

       ปัจจุบันผมไม่ค่อยได้กินขนมครกบ่อยนัก..

       ขนมครก(เมื่อผมโตขึ้น)มันเร่งรีบชอบกล คนขายมักจะเทน้ำขนมรวดเดียว บางเจ้าก็รวดเดียวขั้นกว่า ผลปรากฎว่าได้ขนมครกที่ติดกันเป็นแพ เวลาแคะก็ยกทั้งแพแล้วก็ใช้กรรไกรตัดขาดทีละหลุม หันมาส่งให้เรา

       ความอร่อยยังเหมือนเดิม ขาดก็ส่วนผสมความเพลินของผมเอง(สงสัยตกหล่นระหว่างโต เป็นอีกปฏิกิริยาผันผวนหนึ่งที่เกิดบ่อย)

       หรือของสังคนเราด้วย น่าเสียดายจัง...

       คุณล่ะครับชอบขนมครกไหม

ปล.ขอขอบคุณ"เจ้าชายน้อย"แห่งคอลัมน์"Answer"(GM.355..feb08)ที่ช่วยสะกิดต่อมจี๊ดผมขึ้มมาด้วย"ตำนานขนมของคนรักกัน(ขนม ค.ร.ก)

ปล.2ขนมครก ของผม เกี่ยวอะไรกับ ฮก ลก ซิ่ว ครั้งหน้าถ้าไม่ลืมจะมาบอก

ต้องไปทำงานแล้ว   สวัสดีครับ