1.ใครดู THE KINGDOM กันไปบ้างแล้วครับ

ผมเองพึ่งได้ดูจบไปเมื่อ 3.4 วันก่อน(เท่ากับ 12 วันพอดี) ตอนแรกก็กะว่าจะดูด้วยความมันส์สะใจแบบเต็มที่

ต้องยิงกัน ต้องถล่มกันเต็มที่แน่นอน แล้วก็ไม่ผิดหวังเลยครับ

เริ่มต้นเรื่องมาสถานการณ์ก็ตึงๆแล้ว ฝ่ายอาหรับวางแผนถล่มชุมชนอเมริกาในซาอุฯโดยการถล่มยิงแบบไม่เลือกหน้าตั้งแต่เด็กน้อยไปจนถึงคนชรา ตามด้วยระเบิดฆ่าตัวตายเล็กๆก่อนที่จะมาจบด้วยระเบิดฆ่าส่วนรวมที่มหึมากว่ามาก นี้คือช่วง15นาทีแรกเข้า

ต่อจากนั้นตามสูตรเลยครับ เราจะได้เห็นการสืบสวน การปฏิบัติหน้าที่ หักเหลี่ยม เชือนคม ลุย ไล่ล่าแบบข้ามีกระสุนมาไม่จำกัด ได้อารมณ์ทั้งลุ้นทั้งสนุก แต่...

ตอนจบของหนังนี้สิ ดันทิ้งรอยทุกข์ไว้ให้ผมจางๆ

ผมไม่บอกนะครับว่าตอนจบเป็นไง เผื่อไปถึงคนที่ยังไม่ได้ดูด้วย

2.ผมเกิดและเติบโตมาใน อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา จังหวัดที่ใกล้ชิดกับ3จังหวัดชายแดนภาคใต้ที่น่าห่วงใยในขณะนี้

บรรยากาศของหาดใหญ่ที่ผมเติบโตมานั้นเป็นบรรยากาศแบบรวมมิตรผสมผสานครับ คือ มีทั้งไทย จีนและอิสลาม เราอยู่ร่วมกันฉันมิตรที่ดี แม้จะมีความขัดแย้งและความไม่สงบบ้างในยุคนั้นแต่ก็ไม่ร้ายแรงแบบทุกวันนี้

ผมมีเพื่อนครบทั้ง3สัญชาติหลักข้างต้นเราสนุกและมีความสุขกันไปตามประสาเด็ก หาดใหญ่ในตอนนั้นก็นับว่าเป็นเมืองสำคัญโขมีทั้งการท่องเที่ยวและธุรกิจที่เฟื่องฟูอยู่กันไปสบายๆพอมีพอกิน

ผมไม่เคยไปยังส่วนของ3จังหวัดภาคใต้เลยตั้งแต่เด็กจนโตมา เอาเท่าที่จำความได้นะ ไม่นับตอนเด็กมากๆที่อาจจะโดนอุ้มไปแบบไม่มีทางเลือกโดยบุคคลในครอบครัว แต่คาดเดาเอาจากความทรงจำออกมาเป็นความรู้สึกในตอนนี้ มันก็คงจะสงบและสบายคล้ายๆกัน

แล้วปัจจุบันจริงๆล่ะ   เป็นยังไงกันบ้าง ผมอยากให้คนในพื้นที่ได้มาอ่านเจอแล้วได้บอกเล่าให้ได้ฟังกันโดยตรงบ้างจัง ไม่ค่อยอยากฟังผ่านสื่อต่างๆมากเท่าไหร่ เพราะเรื่องที่ออกสื่อก็หนีไม่พ้นแต่เรื่องร้ายๆโดยที่ไม่มีทางออก

เหมือนว่ายิ่งนำเสนอก็ยิ่งเจอแต่ทางที่ตีบตัน

3.ตั้งแต่ได้ขึ้นมาเรียนรู้และมีงานทำในกรุงเทพฯการได้กลับบ้านของผมก็อยู่ที่ปีล่ะครั้งเท่านั้น กลับไปแต่ล่ะครั้งก็ได้เจอความเปลี่ยนแปลงและเปลี่ยนไปในแบบที่ไม่ค่อยจะพอใจและขัดหูขัดตาตัวเองตลอด ไม่ใช่ว่าผมจะไม่ยอมรับการเปลี่ยนแปลงนะครับ ผมยอมรับและเชื่อเสมอว่าทุกสิ่งต้องเปลี่ยนแปลงไปในทางใดทางหนึ่งเสมอ อย่างที่ขัด(ขวาง)ตาล่าสุดนี้ก็คือ การก่อกำแพงปิดทึบรอบด้านของสถานีขนส่งในอ.หาดใหญ่ กำแพงก่อมานานร่วม2ปีแล้วล่ะครับ แต่นึกถึงทีไรผมก็อดที่จะขัดๆในความทรงจำอยู่ทุกทีไป

เพราะภาพสถานีขนส่งในวัยเด็กที่ผมได้อาศัยวิ่งเล่นเป็นอาณาจักรน้อยๆนั้น มันว่าง โล่ง เข้าออกได้ 4 ทิศ ไม่ใช่มิดชิดและเข้าออกทางประตูเล็กๆที่จัดไว้ให้

ไม่ผิดหรอกครับที่ทางเจ้าหน้าที่จะกลัวจนระวังและหาทางป้องกันเพื่อสวัสดิภาพของประชาชนในพื้นที่ หากมีอำนาจผมอาจสั่งการเช่นพวกท่านก็เป็นได้ใครจะรู้

**หากตอนนี้กำแพงที่ว่ามันโดนทุบทิ้งไปแล้วก็ขออภัยเพราะนี่เป็นภาพและความรู้สึกเก่าๆที่ยังค้างคามาตั้งแต่การกลับบ้านปีที่แล้ว**

4.ยังคิดและเชื่อเสมอว่าทุกคนบนโลกคือเพื่อนพ้องน้องพี่กันและกัน

ขอสันติภาพมาสู่เราทุกคนโดยทั่วถึงกันในเร็ววัน

บุญรักษาทุกท่านครับ

โชค น่ารักเสมอ(ฮา)