ถึงอากู๋ กู่ไม่กลับ ที่เคารพรักยิ่ง...ยง ยอดบัวงาม อล่ามแท้แลตะลึง

คงคิดล่ะสิครับว่าทันทีที่สิ้นเสียงประกาศตัดขาดเยื่อใยแก่หมู่คนนิยมเพลงในบล็อกแล้ว เราทั้งหลายจะตกใจแทบสิ้นสติสมประดี หน้าซีดเป็นผีหมดหนทางไปแบบภาพด้านบน

ใครอื่นผมไม่รู้ แต่กับผมนั้น นับแต่ได้รู้จักเพลงของเบเกอรี่มิวสิคเมื่อแรกเริ่มหลายปีก่อนโน้นนนน...บวกกับเป็นช่วงที่แนวอินดี้กำลังเบ่งบานขจรขจาย(ก่อนฟองสบู่แตก)แล้วผมได้พบความสุขง่ายๆอย่างการไปยืนมึนหน้าแผงเทป ไล่นิ้วและสายตาไปตามปกโดนใจปกไหนก็ซื้อมา กลับมาลุ้นที่บ้านต่อว่าเพลงจะโดนใจอย่างปกไหม ปรากฏว่า 90% ขึ้นไปได้ผลเป็นที่น่ารื่นรมย์สมปองพองอุรา

ผมก็ค่อยๆถอยห่างออกมาจากเพลงของอากู๋ที่หมั่นกรอกหูผมเหลือเกินไปโดยปริยาย

ใครอื่นผมไม่รู้ แต่กับผมนั้น เสียเงินให้อากู๋ในแต่ล่ะปีนี้น้อยเต็มทีและมีแววอย่างมากมายเป็นประกายเต็มท้องฟ้าว่านับแต่นี้มันคงจะกลายเป็นไม่มีเลยเสียแล้ว

ลาทีอากู๋ ในปีหนู ที่ชมพู่ ได้เป็นนายก

ไหนๆก็เขียนถึงเบเกอรี่แล้ว ผมขอถามความเห็นคุณๆที่เข้ามาอ่านกันหน่อยนะว่า...

ในมิวสิคเพลงเปิดตัว(รักคุณเข้าอีกแล้ว)ของ คุณบอยด์ ในอัลบั้ม บอยด์ ป็อด ไม่ได้ว่าพี่บอยด์แกนะครับ(ฮา)

ที่คุณบอยด์ต้องไปยืนด้านหลังคุณป็อดไกลๆเพราะเหตุใด?

จากการวิเคราะห์เจาะจึกๆของผมนั้น ขอเดาเอ้ย!!ขอให้เหตุผลตามที่เห็นเต็มๆตากันไปเลยก็คือว่า

คุณบอยด์แกกลัวจะโดนมือคุณป็อดฝาดตาแตกปากฉีกเพราะความอินจัดในเพลงที่ร้องอยู่เอานั่นล่ะครับเหตุผล

คุณเห็นเหมือนผมไหม?

ไม่เชื่อก็ลองไปหามาดูใหม่ล่ะกันนะ

สวัสดี มีสุขครับ

โชค