สึนามิ ร่องรอยคราบกาแฟ_10 ก.พ. 51 ระนอง

ออกจากร้านป้าเล็ก แวะซื้อขนมกับนม สำหรับทำกิจกรรมกับเด็กนักเรียนวันพรุ่งนี้

เราขับรถวนไปตามถนนของเมืองระนอง พบป้ายบอกทางไปชายหาด ระยะทาง 7 กิโลเมตร

รถไต่ระดับทางเลียบเนินเขาสุสานเจ้าเมือง ณ ระนอง

ทีมงานหวังว่าจะได้จิบกาแฟดีๆ ซักแก้ว หรือเบียร์เย็นๆ ซักกระป๋อง สำหรับผม

เมื่อไปถึง ภาพที่ปรากรฏคือรีสอร์ทล้างริมหาด เหลือเพียงร้านอาหารเล็กๆ ที่มีนักท่องเที่ยวเป็นฝรั่งกับหญิงสาวคนไทยกลุ่มหนึ่ง

เราจอดรถและนั่งเล่นริมหาดทราย ไม่เชิงผิดหวังแต่ไม่คิดว่าจะมาเจอร่องรองสึนามิในวันแรกที่มาถึงปักษ์ใต้

เหนือทะเลคือชายหาด เหนือชายหาดคือถนนกั้นระหว่างเนินเขาที่มีบ้านพักเรียงรายสลับซับหว่างกัน เพื่อให้ผู้พักสามารถมองเห็นความงดงามแห่งท้องทะเลได้อย่างสะอาดตา มองดูจากมุมมองที่แหงนหน้าขึ้นไปก็พอจะนึกได้ว่าก่อนหน้านี้ ที่นี่จะสวยงามชวนให้พักผ่อนขนาดไหน ถึงแม้จะมีร่องรอยสึนามิให้เห็นตามบานหน้าต่างประตูห้อง คล้ายคราบกาแฟค้างคืนวันในถ้วย

แต่เมื่อหันหลังให้กันซากเหตุการณ์ที่อยู่เบื่องหน้าตามเสียงคลื่นกระทบฝั่ง…หากทะเลยังคงเป็นทะเลไม่ว่ามองจากมุมไหนๆ

ริมหาดมีหนุ่มสาวคู่หนึ่งนั่งเคียงคู่กันในความเงียบ บอกไม่ได้ว่าเธอกันเขาอยู่ในห้วงยามใด

บนโขดหินมีพรรคพวกปลาตีนอาบแดด ทำตาโปนมองมาทางพวกเรา

ดอกผักบุ้งชูช่อทอสายลมอยู่ไหวๆ คล้ายอาการของหญิงสาวเอียงอาย

ผม…เคลิ้มไป

เราออกจากบรรยากาศเหล่านั้นหลังจมอยู่สองชั่วโมง.