ราคาของความเพียร_10 ก.พ. 51 ระนอง

เราออกจากบรรยากาศรีสอร์ตล้างริมหาด หลังจมอยู่สองชั่วโมง

บ่ายนี้ ผมกับทีมงานขับรถตัดไปตามถนนของเมืองระนอง

ดูเหมือนการเดินทางด้วยรถสองแถวเป็นที่นิยมของคนถิ่นนี้  มีที่นั่งทำด้วยไม้เนื้อแข็ง เพราะมีความคงทนกว่าโครงเหล็ก เหมาะกับสภาพฝนตกชุกและทั้งอากาศรสเค็มกับลมชายทะเล

แต่ผมสนใจชื่อแยกตลาดมากกว่า เพราะนอกจากจำง่ายต่อการขับรถรอบเมืองแล้ว ที่น่าสนใจคือชื่อแยกตลาดบอกได้ถึงเชื้อชาติเชื้อสายของกลุ่มคนชุมชนต่าง ๆ  เช่น ตลาดระนอง  ตลาดสดเทศบาล ตลาดเก่า  ตลาดใหม่  และโดยเฉพาะตลาดแขก ตลาดพม่า ตลาดหงาว  

ตลาดแขก ตั้งขึ้นตามชุมชนชาวมุสลิมนับถือศาสนาอิสลาม ส่วนตลาดพม่า ก็ตั้งขึ้นจากที่ชาวพม่าข้ามล่องทะเลมาอาศัยอยู่ที่นี่ แต่ที่ผมสงสัยไม่เคยได้ยินคือ ตลาดหงาว หรือคนหงาว เมื่อสังเกตแล้วก็พอจะดูออกว่าน่าจะเป็นคนเชื้อสายจีนแต้จิ๋ว

ทุกบ่ายแก่วันอาทิตย์ บนถนนเรืองราษฎร์ตั้งแต่สามแยกรัตนสินถึงสามแยกตลาดพม่า เวลา 5 โมงไปถึงกลางค่ำคืน ถนนสายนี้ทางเทศบาลจัดให้เป็นถนนคนเดิน

ผมกับทีมงานจอดรถตรงสุดหัวมุมท้ายตลาด แล้วลงเดินย้อนกลับมาตามทางเดินที่พ่อค้าแม่ขายต่างก็กำลังสนใจง่วนอยู่กับการจัดเตรียมข้าวของบนโต๊ะตั้งแผงลอย บนเสื่อสาดผ้าใบพลาสติก ตามแต่สะดวกรวดเร็วทั้งจัดเตรียมและจัดเก็บ

ร้านขายอาหารเครื่องดื่มกลางคืน ก็เริ่มเปิดร้านด้วยเช่นกัน สลับกับร้านแผงลอยที่เว้นทางเดินเข้าออกอย่างเป็นที่รู้กัน

เดินไม่ถึงครึ่งทาง เราหยุดอยู่ที่แผงลอยร้านขายขนมจีนกมลวรรณ

พี่กมลวรรณ พร้อมลูกมืออีก 2-3 คน จัดเรียงโต๊ะพับเป็นสองแถว แถวละห้าตัว แถวในวางเรียงหม้อแกงให้เลือกราดหลายหลาก แกงเขียวหวานไก่ แกงลาว แกงไตปลา และอื่นอีกมาก แถวนอกถนนวางเรียงผักแกล้มรสเผ็ดอยู่เต็มโต๊ะพร้อมเพิ่มเติมเมื่อพร่องเตรียมไว้ในกระจาด

ราคาขนมจีนราดแกง จานละ 20 บาท มันเป็นค่าของความเพียงที่ลงทุนลงแรงไปกับการใช้คนใช้เวลาเตรียม

เรา 4 คน คนละ 4 จาน เท่านี้ก็คุยได้ว่ามาถึงถนนคนเดินเมืองระนองแล้ว.