มิพึงลืม..ความเป็นจริง ที่ว่า "พอเพียง" และ"เพียงพอ"
เพราะต่างวิถี... มีความคมอยู่ในนัย คือ งี้ ขยายความ

ไม่ว่าการเรียนรู้วิชาใดๆก็ตามที่ว่าแน่ๆ ยอดๆ
แต่วิชาที่ต้องใช้ทุกลมหายใจ .. คือวิชาการอยู่ร่วมกัน

อันเป็นวิชาแห่งประสบการณ์ ดูได้จากผู้อาวุโสของเราเราที่ให้คำชี้แนะอันทรงคุณค่า

วิถีของแต่ละวันที่ต้องใช้เพื่อให้มีลมหายใจวินาทีต่อวินาที

อาทิ ตื่นเช้าต้องกินข้าว ด้วยปาก สั่งกับข้าวด้วยภาษาคนๆ ธรรมดา
หาใช่ว่า จบ ป.ตรี โท เอก แล้ว จะสั่งด้วยภาษาอะนาโตมี ...นั่นก็ง่าวว เกินไป

และคนที่ถูกสั่งนั้นก็เป็นคนทำกับข้าว ผู้มีพระคุณ
อาทิ แม่ค้า แม่บ้าน คนใช้ และลูกมือ เสียเป็นส่วนใหญ่
คงไม่มีใครไปสั่งกับข้าวกับรองศาสตราจารย์ หรืออธิการบดี เป็นแน่แท้

ฉะนั้น การศึกษาหรือการเรียนรู้ขั้นพื้นฐาน
คนแต่ละคนควรมีความเข้าใจ "กำพืด" กันและกันอย่าง "เห็นใจ"
จะทำให้ชนชั้นของโลกนั้นน้อยลง

ยกเว้น คุณเป็นหน้าตาของประเทศ เป็นตัวแทนของประชาชน อย่าสะเหร่ออ้าง

"นิสัยส่วนตัวของหนู สไตล์หนูเอง" อันนั้นบอกได้เลย ว่า ยังไม่ถึง ..ยังไม่ถึง
.

..ในห้องเรียน อาจารย์เคยถามอย่างยะโส

...ว่าเรียนจบแล้ว นิสิตจะเอาปริญญาไปทำอะไร?? แล้วก็เล็งปลายนิ้ว

ที่พึ่งแคะจมูกหมาดๆดีดมาที่เรา ทั้งๆที่พยายามนั่งหน้าซื่อ...แบบโง่ๆที่มุมห้อง

(ปัจจุบันว่ากันว่า แอ๊บแบ๊ว)

...เราคนซื่อ ก็ตอบแม่งตรงๆว่า นึกไม่ออก..นึกออกแต่เพียงว่า จบไปแล้ว

จะไม่ขอเรียน ขอสอบ ห่าอะไรอีกแล้ว...

อาจารย์ทำหน้าเหมือนศพโกรธ พิโรธจนตูดงอน ตัดคะแนนความประพฤติเฉยเลยย
โทดฐานที่ตอบไม่โดนใจ ... โดนข้อหาไม่สนับสนุนระบบการศึกษาไทย

ทั้งๆที่ตำแหน่งว่างทางการศึกษามีรออีกเพียบ...
ความง่าวที่มาตกอยู่กับเราโดยดุษฎี ต้องซัมเมอร์เป็นพัลวัน

ป๊าดด รุนแรงมาก เหตุผลเดียวแค่นึกคำตอบไม่ออก...และปรารถนาดี จริง จริง

ครั้งหนึ่ง...

เคยถามไอ้ปื๊ดย่านบางบอนว่าระบบการศึกษาไทย จะบอกใครดี
ไอ้ปื้ดคนดวงซวยประจำถิ่น แนะนำว่าต้องไปบอกสายัณห์ สันยา ???..

ว่าแล้วมันก็ขอตัวไปทำแผลที่โดนใครไม่รู้แอบแทงข้างหลังทะลุถึงหัวใจ...