วันศุกร์ ที่ 1 กุมภาพันธ์ 2551
ความหวังงอกมาจากฝุ่นละออง
Posted by
โอชิน
,
ผู้อ่าน : 113
, 08:19:50 น.
พิมพ์หน้านี้
|
 .....ความพ่ายแพ้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของชัยชนะที่กำลังเริ่มต้นจากความหวังที่งอกมาจากฝุ่นละอองธุลีชีวิตทึ่ปลิวคว้างอยู่ในอ้อมกอดของกาลเวลากำแพงและความมืดใดกันสามารถขวางกั้นความมุ่งมาดของชีวิตเมื่อความรักย่างเข้าไปในทุกการกระทำย่อมนำความแตกหักของความฝันใฝ่ในอดีตตื่นจากความหวาดกลัวและออกจากมุมมืดเพื่อก่อรูปใหม่ดุจกองทรายเหมือนการล่มสลายของปราสาทในท้องฟ้าจะเริ่มก่อสร้างใหม่ด้วยนิ้วมือของสายลมในห้วงของจินตนา....
|
วันพุธ ที่ 30 มกราคม 2551
ก่อนตะวันจะลับฟ้า
Posted by
โอชิน
,
ผู้อ่าน : 110
, 13:31:45 น.
พิมพ์หน้านี้
|
 ปั่น_ชีวิต.mp3ขอคุณภาพจากอินเตอร์เน็ทเพลงเพราะมากจาก esnips.com....
|
วันพฤหัสบดี ที่ 22 พฤศจิกายน 2550
ท่ามกลางความเงียบงัน
Posted by
โอชิน
,
ผู้อ่าน : 222
, 12:55:36 น.
| หมวดหมู่ :
ชีวิตและการเรียนรู้
พิมพ์หน้านี้
|
 ...ฉัน...ซ่อนกายอย่างเงียบงันจ่อมจมดื่มด่ำความเจ็บปวดฟังเสียงถอนหายใจของตัวเองเสียงหายใจที่คอยปลอบประโลมความรู้สึกให้พยายามลบลืมบางสิ่งบางอย่าง...ฉัน...ซ่อนกายอยู่ในความมืดหวังเพียงเพื่อหลีกหนีความจริงแต่ไม่เคยหลอกลวงตัวเองได้สักครั้งยังคงร้องไห้ในความฝันเรื่อยมา...ในค่ำคืนมืดมิด...ดาริกาส่องแสงระยิบระยับฉันยืนจ้องมองเพียงลำพังคืนวันในอดีตแสนยาวไกลได้ทำลายความฝันสีหวานด้วยถ้อยคำแสนเจ็บปวด...ในวันจากล....
|
วันพุธ ที่ 14 พฤศจิกายน 2550
ปลดปล่อย...
Posted by
โอชิน
,
ผู้อ่าน : 193
, 14:19:29 น.
| หมวดหมู่ :
ชีวิตและการเรียนรู้
พิมพ์หน้านี้
|
 บนเทือกเขาสูงชันฉัน...ยืนอยู่ตรงนั้นเหม่อมองไปบนท้องฟ้ากว้างท้องฟ้าที่ไร้เมฆหมอกแต่ภายในใจ...กลับเต็มไปด้วยเงาดำปกคลุมด้วยรอยหม่นเศร้าเพราะใครบางคนได้เดินเข้ามาเหยียบย่ำทำลาย...จนหัวใจแตกสลาย...บนเทือกเขาสูงชันฉันยังคงยืนอยู่ตรงนั้นสายตาทอดมองไปยังเบื้องล่างสัมผัสกับสายน้ำฉ่ำเย็นแต่ภายในใจยังคงร้อนรุ่มปรารถนาและเฝ้ารอใครซักคน...ยืนเคียงข้าง......ยื่นมือมาหาฉัน...โอบกอดด้วยความรักให้วิญญาณได้สิงสู่ในใ....
|
วันศุกร์ ที่ 9 พฤศจิกายน 2550
หลุมลึก....
Posted by
โอชิน
,
ผู้อ่าน : 186
, 08:13:37 น.
| หมวดหมู่ :
ชีวิตและการเรียนรู้
พิมพ์หน้านี้
|
 ณ ที่ตรงนั้น...ฉันขุดหลุมฝังตัวเองเอาไว้...ฝังร่างกายและวิญญาณแห่งความสิ้นหวังพันธนาการด้วยความพ่ายแพ้จมดิ่งอยู่ในหลุมลึกนานเนิ่นในขณะที่ยังนอนแน่นิ่งและยอมสิโรราบกับโชคชะตา...ฉันค้นพบว่า...รอบๆหลุมนั้นมีสายตาหลายคู่กำลังจับจ้องมองมายังฉัน...สายตาเหยียดหยันเย้ยหยาม....ถ้อยคำสบประมาท ซ้ำเติมในความผิดพลาดของฉัน....................นานเท่าไหร่แล้ว?ที่ฉันยอมให้ผู้คนเหล่านั้นมีอภิสิทธิ์เหนือความคิดของฉัน......
|