พิมพ์หน้านี้
|
...ฉัน... ซ่อนกายอย่างเงียบงัน จ่อมจมดื่มด่ำความเจ็บปวด ฟังเสียงถอนหายใจของตัวเอง เสียงหายใจที่คอยปลอบประโลมความรู้สึก ให้พยายามลบลืมบางสิ่งบางอย่าง ...ฉัน... ซ่อนกายอยู่ในความมืด หวังเพียงเพื่อหลีกหนีความจริง แต่ไม่เคยหลอกลวงตัวเองได้สักครั้ง ยังคงร้องไห้ในความฝันเรื่อยมา ...ในค่ำคืนมืดมิด... ดาริกาส่องแสงระยิบระยับ ฉันยืนจ้องมองเพียงลำพัง คืนวันในอดีตแสนยาวไกล ได้ทำลายความฝันสีหวาน ด้วยถ้อยคำแสนเจ็บปวด...ในวันจากลา ที่ตรงนั้น ...ฉัน... ยังคงซ่อนกายอย่างเงียบงัน เสียงถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า รอบกายเต็มไปด้วยความมืด เงียบ...สงบ แต่ทว่า ความสับสนวุ่นวายภายในใจ ไม่เคยสงบเงียบ นานเท่านาน น้ำตารินไหลท่ามกลางความมืด ......... |