ว่าแล้วก็หันไปชวนวิกกี้สหายเลิฟที่ต้องมานั่งจิบกาแฟก่อนบ่ายคลายเครียดด้วยกันทุกวัน

"อยากไปสระแก้วอ่ะ วิกกี้ ไปด้วยกันไหม" 

วิกกี้หันมาทำหน้างง แบบผีหลอกกลางวัน "หา อะไรนะ"

บอกว่า "อยากไปสระแก้ววุ้ย"

หันมาทำตาโต "เรากะจะไปอยู่แล้ว"

"แล้วทำไมไม่ชวนอ่ะ"

"ไม่คิดว่าจะไปนิ"

ดูสิขนาดคุณวิกกี้ ที่คุยกันอยู่ทุกวันยังไม่เชื่อเลย ....

ก็บอกแล้วไม่รู้เป็นไร เหมือนมีคนมากมายมาชวนให้ไป ตั้งใจแล้วก็ต้องไป เจอกันนะวิกกี้ หกโมงครึ่ง

-----------------------------------------------

วันเวลาผ่านไปเหมือนโกหก

ถึงวันเสาร์แล้ว เย้ เย บูตะตื่นมาตั้งแต่ตีห้า ล้างหน้า แปรงฟัน อาบน้ำ แต่งตัว ขับรถปรื๋อ บึ่งไปเนชั่น หุหุ ทันเวลาพอดี หกโมงครึ่งเป๊ะ

กริ๊งงงงงงงง วิกกี้ โทร หา "อยู่ไหน"

"ถึงแล้ว ถึงแล้ว"

"จิงอ่ะ ตัวเอง เขายังม่ะได้ออกจากบ้านเลย"

"อ้าว ไหง เป็นงั้นอ่ะ ว้า" คุณวิกกี้ เธอเพิ่งตื่นนอน หลังจากนั่งหลังคด หลังแข็งทำโปสการ์ด จนถึง ตีสอง

อ่ะ อ่ะ รอ รอ มาเร็วๆ ก็แล้วกัน หุหุ

----------------------------------------------

เอี๊ยดดดดด ......ล้อรถจิ๊บแคริบเบี้ยนสีดำ ทีวิกกี้รักมาก ปุเลง ปุเลง พาเราออกจากเนชั่น เมื่อเวลา 7 โมงกว่าๆ ช้ากว่า คาราวานรถคันใหญ่ของไปครึ่งชั่วเอง ม่ายเป็นไร ซิ่งทันอยูแล้ว

"เฮ๊ยๆๆ มันจะระเบิดไหมอ่ะ" เสียงมันดังมากเลยนะ

"วุ้ย สบาย ไปมาทั่วทิศม่ะมีปัญหา" ให้กำลังใจกันน่าดู

"เราขึ้นทางด่วนแล้ว ถ้าติดปีก ก็ร่อนลงที่สุวรรณภูมิได้เลยนะ"

"อ่ะหน้า ไว้ใจเพื่อนหน่อย" หันมาค้อน 1 ที

-----------------------

เวลาผ่านไป 3 ชั่วโมงกว่าๆ น้องดำ ก็พาเรามาถึงที่หมายจน ได้ หุหุ

"ลุยเลย วิกกี้ เขามากันหมดแล้ว" หุหุ บูตะทิ้งเพื่อนเลย ควบสี่ขา เดินเดี่ยวไปถ่ายรูป ทักทายเพื่อนๆ ก่อนนะจ้ะ

ในโอเค บูตะรู้จักผู้คนไม่มาก ส่วนใหญ่เป็นบล็อกเกอร์รุ่นบุกเบิก เช่น คุณเฟิงซุ่ย คุณพี่มะอึก อ้อ แล้วก็เพื่อนเจี๊ยบ ที่โอเคช่วยให้เรากลับมาเจอกันอีก หลังจากเรียนจบ ไม่เจอะเจอกันสิบกว่าปี เจี๊ยบหรือ ที่เพื่อนๆ รู้จักในนามศุภศรุตไง

บูตะรีบเดินไปหาโฟล์คเหน่อ ขวัญใจทันที อยากทักทายมานานแล้ว อ่านเรื่องโฟล์คเหน่อทีไร ให้ซึ้งทุกที โดยเฉพาะตอนตกงาน

เย้ เย้ ขวัญใจ ๆๆๆ ยิ้มโหดเชียว

แหมมมม โซโล่กีต้าร์ใหญ่ มันเขาหล่ะ เดี่ยวต้องไปถ่ายรูปคู่กับศิลปินในดวงใจสักหน่อย Ha Ha

อ้าว หนุกหนาน ซ๊ะ หันมาอีกทีไม่เห็นวิกกี้แย้ว หายไปไหนอ่ะ เดี๋ยวงอนแย่เลย

วิกกี้ เพื่อนเรายังคงสนุกสนาน กับการเก็บภาพบรรยากาศสวยๆ ปล่อยให้เธอได้อยู่กับสิ่งที่รัก อย่างเต็มที่

มุมนี้ ใช่เลย...

ถึงวันนี้แล้ว เราต้องเป็นตัวของเราเอง อยากทำอะไร ก็จงทำในสิ่งที่ฝัน แม้จะไม่ได้ยิ่งใหญ่ในสายตาคนอื่น แต่ภาคภูมิในตัวเอง ก็พอ

หุหุ ปรัชญา ประหลาด ๆ อีกแล้ว

--------------------------------------

ความสุข มักผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากนั่งมอง ยืนมอง น้องหนู ที่ใบหน้า แต่งเติมด้วยรอยยิ้ม จากการที่เราได้มาแบ่งปันความรักกันในวันนี้ เท่านี้บูตะก็รู้สึก
กำลังใจเต็มเปี่ยม รอยยิ้มของเด็กๆ เป็นพลังให้เรากลับมาต่อสู้ชีวิตกันต่อ

เล่นคนเดียว เพื่อนหายไปไหนจ้ะ นี่ขนาดยิ้มแล้วนะ

ฟังเพลง กินติม

ว่าจะไม่เขียนแล้วเชียว แต่อดไม่ได้จริงๆ ขอบูตะ ระบายความในใจสักหน่อยนะ

- ขอบคุณบล็อกเกอร์ทุกท่านที่สร้างสรรค์สิ่งดีงาม

ในสังคมที่ทุกวันนี้เต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัว