ขอเชิญชวนศิษย์เก่าธรรมศาสตร์ ร่วมสืบสานจิตวิญญาณธรรม ในงานปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ ประจำปีการศึกษา ๒๕๕๑ วันจันทร์ที่ ๑๙ พฤษภาคม ๒๕๕๑ ณ สนามฟุตบอล มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ รับประทานข้าวธรรมศาสตร์ แล้วชมการแสดงแสงเสียงประวัติศาสตร์ธรรมศาสตร์ และร่วมผูกข้อมือต้อนรับนักศึกษาใหม่ ๒๕๕๑ พบกันเวลา ๑๘.๐๐ น. เป็นต้นไป

ข้อความนี้ บูตะได้รับฝากจาก เพื่อนๆ มาช่วยกระจายให้ น้องพี่เหลืองแดง "ไปร่วมงานรับน้องใหม่กันเถอะ"

และที่บูตะตื่นเต้นมากๆ ในงานนี้ ก็คือ

อาจารย์ปริญญา เทวานฤมิตกุล (อธิการฝ่ายกิจการนักศึกษา) ได้นำ ประวัติศาสตร์ธรรมศาสตร์ ในรูปแบบการแสดงแสงเสียง กลับมาแสดงอีกครั้ง บอกเล่าประวัติศาสตร์ธรรมศาสตร์ให้น้องๆ ร่วมกันซึมซับ ราวกับจะบอกว่า 4 ปีในรั้วแห่งนี้ ขอให้เติบโตไปพร้อมกับเจตจำนงค์ที่เที่ยงธรรม อย่างเช่น
รุ่นพี่เคยปฎิบัติมา

บูตะรู้สึกว่า "การแสดงแสงเสียงประวัติศาสตร์ธรรมศาสตร์"
เหมือนกับเป็นพิธีกรรม มอบจิตวิญญาณธรรมศาสตร์ ให้กับน้องใหม่ หล่อหลอมให้เป็นหนึ่งเดียว

....................................

ที่แห่งนี้ น้องพี่ร่วมมือกัน ต่างฝ่าฟัน สร้างความสามัคคี
ปลูกต้นรักให้เบ่งบานเต็มที่ บานคลี่ด้วยสีเหลืองแดง ...

(เสียดาย ไม่มีเพลงประกอบ คุณพี่คนโทใส่น้ำ ช่วยหามาประกอบให้บูตะหน่อยสิคะ)

เพลงนี้จะดังกึกก้องอีกครั้ง ด้วยพลังของพวกเราธรรมศาสตร์
อย่าลืม ไปร่วมกันแสดงพลังกันนะคะ ...

.................................................

เมื่อใดที่คุณได้พบเห็น
ความไม่เป็นธรรมเกิดขึ้นต่อหน้า
คุณไม่เห็นเป็นเรื่องธรรมดา
ตัวของคุณสั่นชาด้วยโกรธแค้น
เมื่อนั้นเราก็เป็นเพื่อนกันได้
นี่... ยิ่งใหญ่และมีค่ามากกว่าญาติแสน
ขอต้อนรับเพื่อนใหม่มาสู่แดน
"เพื่อน" ร่วมแคว้นธรรมศาสตร์ประกาศธรรม !

เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
2529

....................................
ย้อนหลัง ไปกี่ปีไม่รู้ (แกล้งลืม)

 ก้าวแรกสู่รั้วเหลืองแดง

วันแรกที่เดินเข้าสู่ประตูรั้วเหลืองแดง หัวใจเต้นแรง ก้าวเดินไปหวั่นๆ ผิดกลับทุกครั้งเมื่อเป็นเด็ก ม.ปลาย 
เดินเข้าออกธรรมศาสตร์เป็นว่าเล่น ไม่เคยรู้สึกอย่างนี้ มาก่อน

ก้าวมาแล้ว ... จะต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อีก 4 ปี และเดินกลับออกไปอย่างภาคภูมิ
วันนี้ แม้มีผู้คนมากมายเดินสวนไปมา แต่กลับรู้สึกวังเวงชอบกล

รุ่นพี่เดินมา ถามว่า น้องอยู่คณะนี้ใช่ไหม มานี่เลย พวกพี่รออยู่
ฉันถูกห้อมล้อมด้วยพี่ๆ
แปลกดีนะ  ความรูสึกเมื่อสักครู่หายไป กลายเป็นความรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

"น้องจ๋า น้องมาจากไหน เป็นผู้ใดก็ไม่สำคัญ
มหาวิทยาลัย ช่างกว้างใหญ่ สดใส โสภา
หลายคนดั้นด้นอดทนมา กี่คนเล่าหนาฝ่าหลุดพ้นจนได้ชัย"

ยังจำเพลงนี้ได้ดี คราที่พวกพี่ นั่งล้อมวงน้องใหม่ ดับไฟมืด มีแต่แสงเทียนสลัว เสียงเพลง "มหาวิทยาลัย" ดังขึ้น
ถึงวันนี้ ก็ยังจำความรู้สึกในวันนั้นได้ ...

.............................................................

วันปฐมนิเทศเป็นวันที่น้องใหม่หน้าบาน  เดินใส่เสื้อใหม่ กระโปรงใหม่ (ที่ไม่สั้นเต่อและคับติ้ว) ติดเข็มกลัดที่หน้าอก ธรรมจักร สัญลักษณ์พิทักษ์ธรรม เดินเข้ามากันเป็นทิวแถวเข้าสู่หอประชุมใหญ่

หลังจากฟังบรรยายจากคณาจารย์แล้วตอนเย็น น้องๆ ทุกคนจะต้องอยู่ ร่วมรำลึกประวัติศาสตร์ ธรรมศาสตร์

กลางดึกคืนนั้น ...

แสงไฟสว่างจ้าดับลงมืดสนิท ฉับพลันเสียงปืนกึกก้อง เสียงร้องของเหล่านักศึกษาผู้กล้า ร่วมกันต่อสู้เพื่อสิทธิเสรีภาพ เพื่อประชาธิปไตย เสียงบรรยายความเป็นไปในห้วงเวลาต่างๆ ของธรรมศาสตร์ ดังขึ้นเป็นช่วงๆ ประกอบกับแสงและสี ที่ดูเร้าใจเป็นยิ่งนัก

การแสดงแสงเสียง พาพวกเรากลับย้อนกลับไปสู่วันที่ 14 ตุลาคม 2516 วันที่ธรรมศาสตร์ทุกคนจะไม่มีวันลืม

พวกเราตะลึงเหมือนตกอยู่ในภวังค์กับการแสดงแสงเสียงย้อนรำลึกอดีต ในค่ำคืนปฐมนิเทศ
ราวกับว่าได้เข้าไปร่วมอยู่ในเหตุการณ์ และรู้สึกว่าตัวเองเป็นธรรมศาสตร์อย่างแท้จริง

..............................................................