สวัสดีค่ะ   มาอีกแล้วสำหรับคนชอบทำเรื่องปัจจุบันให้เป็นเรื่องอดีต ...

                 ฉันเป็นครูประจำชั้น ป.5  มีนักเรียนในห้องจำนวน  22 คน  มีนักเรียน  2  คน ที่ไม่ได้อยู่กับแม่  คนหนึ่งแม่เสียตั้งแต่ยังเล็กอาศัยอยู่กับน้า   อีกคนหนึ่งอาศัยอยู่กับพ่อ เพราะพ่อมีปัญหากับแม่  ครอบครัวแตกแยก ฉันจึงรักและเป็นห่วงเด็กทั้งสองคนนี้เป็นพิเศษ  เรื่องที่ฉันจะเล่าเป็นเรื่องของเด็กคนที่สอง  ฉันขอเรียกเขาว่า "นกเขา"

                นกเขา เป็นเด็กชายตัวเล็ก อาศัยอยู่กับพ่อ  นกเขามีน้องชายอีกหนึ่งคน อยู่ชั้น ป.1 นกเขาอ่านหนังสือไม่ค่อยออก เรียนไม่ค่อยรู้เรื่อง  แต่ไม่เคยสร้างความยุ่งยากให้เพื่อนและครู นกเขาชอบอมยิ้มแบบไม่เห็นฟัน  เขาเป็นเด็กน่ารักในสายตาของฉัน

                 เมื่อวันแม่ที่ผ่านมา โรงเรียนของฉันจัดกิจกรรมถวายพระพร และกิจกรรมจากใจลูกสู่แม่  ก่อนหน้านั้นฉันได้กำชับนักเรียนแล้วว่าอย่างไรแล้ว ในวันที่ 12  สิงหา ขอให้นักเรียนพาแม่มาให้ได้ เพราะโรงเรียนมีกิจกรรมให้ลูกๆทุกคนแสดงความรักต่อแม่  นกเขาบอกฉันว่า มะบอกว่ามะจะมา  เขามีความสุขทุกครั้งที่พูดถึงมะของของเขา  ฉันก็ดีใจกับเขาด้วย  พอวันที่ 11  สิงหา  นกเขามาบอกฉันด้วยความไม่แน่ว่า  ครูครับไม่ทราบว่ามะจะได้มาไหม ฉันรู้สึกสงสารนกเขา  ฉันจึงบอกว่า มะต้องมา  ถ้ามะไม่มาแสดงว่ามะต้องมีธุระจำเป็นจริงๆ  ฉันยังบอกเขาว่า แต่ถึงอย่างไรนกเขาจะต้องมาโรงเรียน  มะไม่มา ครูยังอยู่ ......

                  พอถึงวันที่  12  หลังจากจัดกิจกรรมถวายพระพรเสร็จแล้ว  ฉันได้อ่านกลอนซึ้งๆเกี่ยวกับแม่ให้ทั้งแม่และลูกฟัง ฉันอ่านพลางร้องไห้พลาง  ทำเอาทั้งคุณแม่คุณลูกร้องไห้กันหมด  หลังจากนั้นก็เชิญแม่ๆทุกคนออกมานั่งบนเก้าอี้แล้วให้ลูกๆกราบ ลูกก็นำดอกมะลิติดเสื้อให้แม่  บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุข แต่เป็นความสุขที่เคล้าไปด้วยน้ำตา  แม่ออกมาข้างหน้าทีละแถว.....

                  เมื่อบรรดาแม่ทั้งหลายออกมาหมดแล้ว  ก็เหลือนักเรียนที่แม่ไม่ได้มา  ฉันก็เรียกให้นักเรียนเหล่านั้นออกมากราบคุณครูประจำชั้น  นักเรียนก็ออกมา  ยกเว้นนกเขา  ตอนนั้นฉันและเพื่อนครูทั้งหลายเรายังร้องไห้กันอยู่  ฉันเรียกนกเขาหลายครั้งว่าออกมาหาครู  นกเขาก็ไม่ออกมา  ฉันรับรู้ได้ว่า นกเขากำลังคอยมะของเขา ถึงตอนนั้นนกเขาเริ่มร้องไห้ ฉันสงสารนกเขามาก  ในวินาทีนั้นเอง ฉันมองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งมายืนอยู่ข้างเสา ฉันตะโกนเรียกนกเขาว่า  นกเขามะมาแล้ว  นกเขาลุกขึ้นยืนแล้วโผเข้ากอดมะ แล้วบอกว่า มะ...ผมรักมะ.. สามแม่ลูกกอดกันกลม..ครูผู้ชายหลายคนร้องไห้ไปกับภาพของนกเขา  ฉันยิ้มทั้งน้ำตา...

                       ฉันรู้ว่าความรักของแม่ช่างยิ่งใหญ่เสียเหลือเกิน  มะนกเขาขับรถมอเตอร์ไซค์มาจากจังหวัดสตูลข้ามมาจังหวัดตรัง  ดูจากแผนที่แล้วอยู่ติดกันน่าจะไม่ไกล  แต่ความจริงแล้วระยะทางที่มะนกเขามานั้น เกือบ  200 กิโลเมตร  ผู้หญิงตัวคนเดียวขับรถมอเตอร์ไซค์ 200  กิโลเมตร เพื่อมาพบลูกในวันแม่ ฉันปลื้มใจจริงๆ

                  ก่อนจะกลับวันนั้น  ฉันพูดกับนกเขาว่า  รู้ใช่ไหมลูกว่ามะรักเราแค่ไหน  นกเขาพยักหน้าเบาๆ ใบหน้ายังเต็มไปด้วยคราบน้ำตา  แต่เป็นน้ำตาแห่งความสุขอย่างแท้จริง  ภาพของนกเขาในวันนั้นคงอีกนานกว่าที่ฉันจะลืม เพราะเป็นภาพประทับใจภาพหนึ่งในชีวิตของฉัน.......