เสียของ = something unused

          ทำไมถึงจั่วหัวว่า “เสียของ” ก็เนื่องมาจากได้พูดคุยกับ บุษบง แกนนำสำคัญของปราจีนบุรี และพี่ ๆ น้อง ๆ จาก กทม. และ อุบลราชธานี

          การพูดคุยกันเมื่อวันอาทิตย์ที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ในงาน “ร่วมคิดร่วมสร้างทีวีไทยทีวีสาธารณะครั้งที่ 1” ที่หอประชุมกองทัพเรือ ในประเด็นของชื่อรายโทรทัศน์ที่พวกเราได้ฟัง อ.ขวัญสรวง อติโพธิ ได้บอกกล่าวเล่าขานให้พวกเราฟัง จากตัวอย่างที่พวกเราส่วนหนึ่งจากภูมิภาคตะวันตกที่ทำเรื่อง “คลิตี้ล่าง” ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน ทำเรื่อง “ถอดเกิบ” เป็นต้น

          พวกเราได้ฉุกคิดขึ้นมาถึง สิ่งของ สิ่งก่อสร้าง และแม้กระทั่งแนวความคิดที่ได้บรรจง ละเมียดสร้างขึ้นมาจาก “ความอยาก” (ตัณหา) ของบุคคล กลุ่มบุคคล หรือคณะบุคคล ที่ปรากฏอยู่บนผืนแผ่นดินไทยทุกวันนี้ มันช่างเป็นสิ่งที่ “เสียของ” เสียนี่กระไร นั่นหมายความว่า สิ่งเหล่านั้นไม่ได้ถูกนำมาใช้อย่างมีคุณค่า ไม่ว่าจะเป็น ส้วมสาธารณะ โทรศัพท์สาธารณะ รองเท้าแต๊ะ ศาลาประชาคม ที่อ่านหนังสือพิมพ์ ฯลฯ โอ้ยจิปาถะ ถ้าจะยกขึ้นพูดให้เสียดแทงหัวใจ ประชาชนตาดำ ๆ ที่ก้มหน้ารับกรรม เสียภาษี มาทุกยุคทุกสมัย จนบัดนี้สิ่งเหล่านั้นได้ปรากฏแก่สายตาของพวกเราเต็มบ้านเต็มเมือง

          การเข้ากรุงเทพฯ ของหนุ่มบ้านอกครั้งนี้ นอกจากจะได้คำว่า “เสียของ” แล้ว ยังได้อีกคำหนึ่งที่ผุดขึ้นมาจากสมองกลวง ๆ ของเจ้าของเอง ได้แก่คำว่า “ของเสีย” เหมือนเป็นการเล่นคำ แต่มิกล้าอาจเอื่อมเล่นคำ แต่ขอเอาคำมาเล่น คำว่า “ของเสีย” นี้มิได้หมายถึง สิ่งของที่ไม่พึงปรารถนา แต่เป็นเจตนาที่จะบอกว่า “สรรพสิ่งที่มนุษย์ได้สร้างขึ้นมา ไม่มีอะไรที่ยั่งยืน คงทน ถาวร และใช้ได้ตลอดไป ย่อมนำพาไปสู่ความเสื่อมสภาพ และกลายเป็น “ของเสีย” ในที่สุด

รายการโทรทัศน์ที่ผ่าน จอภาพของ Thai PBS น่าจะมีชื่อรายการทั้งสอง คือ “ของเสีย” และ     “เสียของ” มาเผยแพร่ต่อสาธารณะชน เพื่อประกาศให้โลกได้รับรู้ว่า ใครคือคนที่หาญกล้า แปลสภาพจากร่างหนึ่งไปสู่อีกร่างหนึ่ง บนความทุกข์ยากของประชาชน และคราบน้ำตาของบริวารที่เลี้ยงไว้เพื่อเฝ้าบ้าน

เหมือนเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าของ อดที่จะถามพี่น้องคนไทย ที่ปากบอกว่ารักชาติ รักศาสนา และรักพระมหากษัตริย์ ไม่ได้ว่า “ขณะนี้ท่านทำแบบนี้ได้อย่างไร และอย่าปฏิเสธนะว่าไม่เคยทำให้     “เสียของ” จนกลายเป็น “ของเสีย” 

เน้นคำถามนะ “ทำแบบนี้ได้อย่างไร”.......................................................